Ο κόσμος μέσα μας κι εμείς φεγγάρια έξω (154)
Πές τα Χρυσόστομε !
Και παγκόσμια ημέρα των ζώων και της αρχιτεκτονικής, γίνεται;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ναι, μιας και στις 4 Οκτωβρίου κάθε χρόνου η ανθρωπότητα γιορτάζει τη Παγκόσμια Ημέρα της Αρχιτεκτονικής και των Ζώων. Η Αρχιτεκτονική είναι η μόνη τέχνη που είναι και επιστήμη, και είναι μια πανάρχαια ανθρώπινη δραστηριότητα που ως ένα βαθμό διαμορφώνει τον τρόπο που ζούμε μαζί, που αλληλοεπιδρούμε. Όσο για τα ζώα, όσα έχουμε επιτρέψει να υπάρχουν ακόμα, έχουμε σ'αυτόν τον πλανήτη μια κοινή ιστορία χιλιάδων χρόνων. Μια ιστορία που τα έχει όλα, μιας και άλλα τα τρώμε, άλλα τα χρησιμοποιούμε για να κάνουμε πειράματα, άλλα για να μας κάνουν δουλειές, συνήθως βαριές και άλλα τα φροντίζουμε στα σπίτια μας επειδή τα αφεντικά τους τα αγαπούν.
Ο Quino της αγαπημένης Μαφάλντας το έσκασε στα 88 του
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Διαβάζοντας πριν πολλά χρόνια τις περιπέτειες της Μαφάλντα μια ευχαρίστηση μας πλημμύριζε που παραμένει αναλλοίωτη, τόση ώστε μας έκανε να θέλουμε κι άλλο. Αλλά, κι αυτό ήταν το δυνατό χαρτί της, και η σκέψη μας, για τα κακά και τα στραβά του πολιτισμού, μας οδηγούσε σε μια υπέρβαση της τρέχουσας ευαισθησία μας οξυγόνοντας το θαμμένο μέσα μας φως. Ένα έξυπνο χιούμορ, που δεν κώλωνε μπροστά σε όλες τις συμβάσεις που μας στριμώχνουν τα καλά και συμφέροντα και μια παιδική σοφία μας έπαιρναν από το χέρι για να κοιταχτούμε στον καθρέφτη των αρχών μας.
Τι μας κρατάει μέχρι στιγμής πιο πολύ μέσα: Η ευθύνη ή ο φόβος; Από το JaJ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Φαίνεται ότι το τρίπτυχο "μένουμε μέσα - πλένουμε τα χέρια μας - κρατάμε τις αποστάσεις" αυτές τις εβδομάδες της καραντίνας δούλεψε καλά. Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία κρουσμάτων και νεκρών και από την προσωπική αίσθηση που έχουμε του περίγυρου. Με λίγα λόγια και επί του παρόντος ως χώρα τα πάμε αρκετά καλά κι αυτό είναι μία χαρμόσυνη είδηση που συν τω χρόνω μπορεί να προκαλέσει θετικές αλλαγές στην συμπεριφορά - νοοτροπία μας αλλά και σε επίπεδο θεσμών.
Στον Ε.Κ.Χώρο "Φαβέλα" στον Πειραιά, συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τις ευπαθείς ομάδες
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ομάδα διαχείρισης
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα - Free Social Center Favela, Ναυάρχου Βότση 11, Μικρολίμανο
Παρασκευή 17.4 και Σάββατο 18.4, 17.00-19.00, συνεχίζεται η καμπάνια συλλογής ειδών ανάγκης για τις ευπαθείς ομάδες στον Ε.Κ.Χ Φαβέλα στον Πειραιά. Η στήριξη όλων μας είναι κομβική σε αυτή τη δύσκολη χρονική περίοδο. Η καραντίνα αφήνει απροστάτευτους/ες τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και οξύνει τη φτώχεια, όχι μόνο αυτών που ήδη διαβιούσαν στο όριο της φτώχειας και των αστέγων αλλά όλων μας.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!
Ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει
Επιλέγων ή Συντάκτης Οδυσσέας
"Κάτσε μέσα ρε βούρλο."
Μου φωνάζει ο Χαρδαλιάς κάθε απόγευμα. Και δεν έχει καθόλου ευγένεια, ούτε τρόπους να μου το πει και να με πείσει. Μόνο που χρησιμοποιεί έτσι επιθετικά την προστακτική φωνή, φτάνει. Φαίνεται να "την βρίσκει". Φτιάχνεται. Σαν μύγα με κοιτάει πίσω από τα πρεσβυωπικά γυαλιά του. Φοράει και κάτι ρούχα σαν κι αυτά που φόραγε ο Καμένος όταν ήταν Υπουργός Άμυνας και σκιάζομαι.
"Αν θες να βγεις, για λίγο, στείλε SMS" μου τονίζει αυστηρά.
"Τι SMS να στείλω καλέ, γέρος άνθρωπος!"
Ε, εσείς οι απ' έξω, τι χαμπάρια;
Επιλέγων ή Συντάκτης Φάνης Αναβάλογλου
Ω ρε τι πάθαμε!
Ποιός μας μάτιασε ρε παιδιά; Που πάμε; Τι είναι τούτο πάλι, το συνθηματικό ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, το ευφυώς επιλεγμένο για να ξεγελάει ότι πρόκειται περί μικρής και ανώδυνης άσκησης υπομονής;
Δεν ξέρω αλλά εμένα μου μοιάζει πολύ σαν σχήμα λόγου, "κατ' ευφημισμόν". Δηλαδή αυτό, που αντί να πούμε "ξύδι" λέμε "γλυκάδι", αντί να πούμε Μητροπολίτης Σεραφείμ λέμε ο ...άγιος Πειραιώς.
Γι' αυτό λοιπόν, όταν απ' το πρωί ως το βράδυ ακούω ακατάπαυστα, απ' όλα τα μέσα "μένουμε σπίτι και ξανά - μανά μένουμε σπίτι", αυτό στ' αυτιά τα δικά μου φτάνει αυτομάτως μεταφρασμένο.
Εγώ ακούω:
Από το Somebody to love στα όνειρα γενικά κι από εκεί στον Μάνο Χατζιδάκι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η ουροδόχος κύστης φταίει που ξύπνησα άγρια χαράματα. Και πριν ανοίξω τα μάτια μου άκουσα το Somebody to love ( στο τέλος) των Jefferson Airplane. Κάπου μέσα μου η Γκρέις Σiλκ τραγουδούσε μ'αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο της Don't you want somebody to love / Don't you need somebody to love/ Wouldn't you love somebody to love / You better find somebody to love, love.... παρασύροντάς με για δευτερόλεπτα με τα τσάτρα πάτρα αγγλικά μου να τη συνοδεύσω ψιθυριστά. Μετά σηκώθηκα και πήγα να κάνω αυτό που με διέταξε η ουροδόχος μου. Τότε συνειδητοποίησα το τραγούδι που συνέχισε να παίζει και θυμήθηκα ότι κάπου στις αρχές τις δεκαετίας του '70 το είχαμε ακούσει πολλές φορές με ευχαρίστηση βεβαίως και ίσως και να το χόρεψα κάποια φορά.
Ένα δάκρυ και για το τέρας παρακαλώ σας!
Επιλέγων ή Συντάκτης Φάνης Αναβάλογλου
Μια διαμάχη που όσο θυμάμαι, δεν έπαψε να απασχολεί σοβαρά τους επιστήμονες αλλά και σαν πνευματικό παιχνίδι τους κοινούς θνητούς, είναι αυτή που κωδικοποιημένα ρωτάει: Γεννιέται ο Άνθρωπος ή γίνεται;
Μέγιστο ζήτημα κι ας μην του φαίνεται.
Συγγνώμη για το λάθος μας "επίδοξος ληστής" στον τίτλο ενός άρθρου μας για τον Ζακ Κωστόπουλο
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Πριν ένα μήνα ανάρτησα στη Σταγόνα τα βασικά από τα ρεπορτάζ για τον φόνο του Ζακ Κωστόπουλου με τον τίτλο " Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου στην Αθήνα για το θάνατο επίδοξου ληστή". Το άρθρο αυτό έκλεινε με ένα κομμάτι από το άρθρο της Ελένης Κεχαγιόγλου που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Η κοινοτοπία του κακού κι ο Ζακ Κωστόπουλος".
Επανέρχομαι σ'αυτό το άρθρο γιατί όπως σωστά μου επεσήμανε ο συνδημότης μας Γιώργος Μεριζιώτης, που άρθρα του φιλοξενούμε στην Σταγόνα, απαιτείται μία διόρθωση ως προς το "επίδοξου ληστή" του τίτλου. Κι αυτό διότι δεν είναι καθόλου βέβαιο πια, δεν έχει αποδειχθεί δηλαδή, ότι ο δολοφονηθείς Κωστόπουλος, ανάμεσα σε άλλα ψευδή που διαδόθηκαν γι'αυτόν και τη φάση στο κοσμηματοπωλείο, υπήρξε και επίδοξος ληστής.
Μνήμη Οδυσσέα Ελύτη (2.11.1911) : ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΆΡΙΣΤΟΝ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (Ι-VII), από τον Μικρό Ναυτίλο, 1988
Ι
Μια μέρα τη ζωή που'χασα την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ'αφοσοίωση. Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες μου, να τις φέρνω άνω κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων. Ν' αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, μια αθωότητα τόσο ισχυρή που να ξεπλένει τα αίματα - το άδικο - και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου αρέσουν.
Δύσκολο, αλλά πως να γίνει; Κάποτε νιώθω να'μαι τόσοι πολλοί που χάνομαι. Θέλω να πραγματοποιηθώ έστω και στο μάκρος μιας ηλικίας που να ξεπερνά τη δική μου.
Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από το χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα.