Ο κόσμος μέσα μας κι εμείς φεγγάρια έξω (154)
Πές τα Χρυσόστομε !
Οκτώβρης του 1944.
Πρωί-πρωί, πήρε η κυρά Μαρίκα
τον γιόκα της απ' το χέρι
και κατηφόρισε προς το Δημοτικό Σχολείο γ
ια να τονε γράψει.
Σπίτι-σχολείο η απόσταση ήτανε τρία λεφτά
αλλά αυτή τη φορά, μέχρι να φτάσουνε πέρασε μισή ώρα.
Σ' όλη τη διαδρομή, ο εξάχρονος έκλαιγε ασταμάτητα και τράβαγε το χέρι της
μάνας του ανάποδα για να γυρίσουνε πίσω στο σπίτι, λέγοντας συνέχεια, "Δεν θέλω να πάω σκολείο".
Να ζήσεις Σταγόνα και χρόνια καλά, ωραία να γίνεις και τα λοιπά και τα λοιπά
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τέλη Σεπτέμβρη αρχές Οκτώβρη του 2011 ήταν τότε που η Σταγόνα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις οθόνες των υπολογιστών και άρχισε να ψελλίζει τις πρώτες λέξεις της στο διαδίκτυο. Ο Στέφανος Τσιδεμιάδης, ο Γιάννης Κυπαρίσσης και ο Λάκης Ιγνατιάδης ήταν οι φυσικοί γονείς της. Κι ο Σάκης Σιδηρόπουλος, αυτός ο γκουρού του web designer, ήταν που στήριξε και στηρίζει αυτήν την ηλεκτρονική έκδοση και που, δίχως τη συμβολή του, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα για τη Σταγόνα, έως απαγορευτικά.
Όταν για κάτι εύχεσαι (μακάρι, αμήν) δεν πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί. Για να πιστέψεις σε κάτι πρέπει να το έχεις δει. Για να έχεις καθαρό οπτικό και/για να δεις πρέπει 1. να μην χρειάζεσαι και 2. να μην περιμένεις. (Αφορά στην κανονική σου, ατομική ζωή.)
Τώρα τι; Αναμονή…πάλι; Χορτάσαμε από αναμονή, υπομονή, κουράγιο, δύναμη και πολλά άλλα. Ένα δεν κάναμε, όμως, νομίζω… Μπαμ! Πώς; Στην καθημερινότητά μας. Εκεί που δεν πάει άλλο καταπίνουμε…γιατί παρακαλώ; Το βράδυ που τα παίρνεις όλα στο σπίτι τ’ακούει η γυναίκα, τα παιδιά σου, η μάνα, ο πατέρας και τ’αδέρφια σου. Τη μέρα ο συνάδελφός σου, ο υφιστάμενός σου, ο υπάλληλος του σούπερ μάρκετ.
Πραγματικότητα είναι ό,τι πραγματώνεται
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Στεφανία Λυγερού
Όταν ήμασταν μικροί και σκεφτόμασταν «ουτοπικά», σαν ιδεολόγοι, οι «ενήλικες» γύρω μας (όλοι) μας έλεγαν «μην επιθυμείς τέτοια, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, θα απογοητευθείς, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, μια μέρα θα με θυμηθείς, θα έρθεις στα λόγια μου κλπ».
Έχω να παραδεχτώ ότι ζώντας σαν ιδεολόγος, όλη μου τη ζωή ήττες τρώω. Δίκιο έχει η δική τους πλευρά, η πραγματικότητα είναι αυτή που υποδεικνύουν.
Έχω όμως να παρατηρήσω κάτι…
Τα παθήματα δεν έχουν κανέναν άλλο λόγο ύπαρξης, μόνον έναν: κάτι περιέχουν, που αφορά
προσωπικά εσένα,
κάτι που πρέπει να δεις.
«Όρεξη για ζωή» δεν είναι αυτή του χαχανιστούλη ανεύθυνου,
όρεξη για ζωή έχει αυτός που την κοιτάει για να την δει,
να μάθει και/για να προαχθεί.
Διά χειρός Γρηγόρη Τρυφερόπουλου και γλυκιάς πενιάς
Επιλέγων ή Συντάκτης Οδυσσέας
Στο πρώτο τηλεφώνημα ο Γρηγόρης ήταν αινιγματικός. Άφηνε να μαντέψω ποιος είναι.
Απ' το "ναι" που είπα μόλις σήκωσα το ακουστικό, χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα για να καταλάβω ποιος ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής.
Τη βαριά μπάσα φωνή του είχα να την ακούσω κοντά πενήντα χρόνια. Βοήθησε και η αναφορά που έκανε στον πατέρα μου, που τόσο πολύ αγαπούσε.
Η προσευχή του ελάχιστου μια βραδιά στην παραλία των Λιπασμάτων
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στις 8 μ.μ. στις 14 Ιουνίου του 2015 στον χώρο της παραλίας που βρίσκεται μπροστά από τα Λιπάσματα, η Όλια Λαζαρίδου και οι φίλοι της ξεκίνησαν να απαγγέλνουν και κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή μας για μια ώρα. Με ποιήματα, της ίδιας (η προσευχή του ελάχιστου - εκδόσεις Υποκείμενο) και άλλων προσκεκλημένων της.
Σκέψου ότι υπάρχει κλίμακα σοφίας, αρχίζει με το 0 και η τελική γνώση είναι στο 10. Στο ζήτημα «ποιον να βλέπεις ανώτερό σου, να στέκεσαι πίσω του, να σκύβεις το κεφάλι», στην τελική γνώση (στο 10) υπάρχει το «κανείς». Όταν φτάσεις στο 10, ακόμα και τον Θεό ίσο σου τον βλέπεις (θαυμάζεις, αλλά δεν προσκυνάς).
Η ευθύνη και το τίμημα κάνουν τον άνθρωπο σωστό
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Στεφανία Λυγερού
Αν γίνει ένα έγκλημα μπρος στα μάτια σου θα πεις «δεν ανακατεύομαι, δεν μου πέφτει λόγος, δεν είναι δική μου δουλειά», και θα σιωπήσεις, θα συνεχίσεις να ζεις σαν ποτέ να μην το έγκλημα έγινε;
Κάθε συμπολίτης σου που αυτοκτόνησε, που έμεινε άστεγος, κάθε συνταξιούχος που τρώει από τα σκουπίδια, κάθε παιδάκι που ζει χωρίς ρεύμα, το κοριτσάκι που πέθανε από το μαγκάλι,