Και Τέχνης δάνεια ψέματα το άσχημο ομορφαίνουν,
Το κάλλος δεν έχει όνομα ούτε κλίνη ιερή,
Το βεβηλώνουν ή αλλιώς ζει περιφρονημένο.
Γιʼ αυτό και κορακόμαυρα τα μάτια έχει η κυρά μου,
Κι όμοια τα φρύδια της ντυμένα ίσως γιʼ αυτούς πενθούν
Που ωραίοι δε γεννήθηκαν και τους ωραίους κάνουν,
Την πλάση με υπόληψη ψευδή συκοφαντούν.
Μα τόσο ταιριαστά πενθούν, τόσο όμορφα πονάνε,
Που κάθε γλώσσα λέει: το κάλλος έτσι πρέπει νά ‘ναι.

Μαύρα μάτια μαύρα φρύδια  με τους Μάρκο Βαμβακάρη, Κώστα Ρούκουνα και Ρένα Στάμου, (1936) 

66

Kουράστηκα, το θάνατο αποζητάω. 
Βλέπω να γίνεται ζητιάνα η αξία
Και το ανάξιο τίποτα στα χρυσά κοιτάω
Και την αγνότερη πίστη στην προδοσία
Και τη λαμπρή τιμή σ’ ανίκανους δοσμένη
Και την άσπιλη αρετή έχουν ατιμάσει
Και την τελειότητα εξευτελισμένη
Και αρχηγία ανάπηρη την ισχύ υποτάσσει
Και την τέχνη φιμωμένη απ’ την εξουσία
Και τη βλακεία σα δόκτωρ τη γνώση να ελέγχει
Και την αλήθεια να τη λεν ανοησία
Και το κακό την καλοσύνη σκλάβα του έχει.
Κουράστηκα, και δε ζητώ άλλο πια να ζήσω,
Μ’ αν φύγω, μόνη την αγάπη μου θ’ αφήσω

Απελπίστηκα  με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, (1960)