Το τι νιώθουν οι γυναίκες και σε ποια θέση βρίσκονται όταν βλέπουν αντρικό γυμνό, προφανώς δεν το έχω νιώσει. Ούτε και οι άντρες. Προσωπικά πάντως και απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, τις φωτογραφίες, τα σκίτσα και τους πίνακες με γυμνά τις έχω χωρίσει σε δύο κατηγορίες. Σ'αυτές που με ερέθισαν και σ'αυτές που δεν με ερέθισαν. Μου έχει συμβεί και το εξής : Κάποια γυμνά που με ερέθισαν σε μια άλλη φάση μου, τίποτα, δεν ...και το ίδιο μου συνέβη και με κάποια απ' αυτά που δεν μου ήταν ερεθιστικά.

Από τους πέντε πίνακες του Ιούνη, ούτε ένας δεν με ερέθισε. Γιατί; Για να λέμε όλη την αλήθεια, στην ηλικία μου και αληθινό γυμνό να αντίκριζα νομίζω ότι και μιλώντας γενικά, δεν θα με ερέθιζε έτσι σκέτο νέτο. Αλλά τι σημαίνει αυτό για την αξία των πινάκων; Αξία φυσικά ως προς τα δικά μου γούστα. 

Ο ζωγράφος που ζωγραφίζει γυμνά, αν τα κίνητρά του είναι καλλιτεχνικής τάξης και αποτέλεσμα μιας συγκίνησης, τότε υποτίθεται πως τουλάχιστον εν σμικρύνσει τα κίνητρα αυτά θα περάσουν και στις ζωγραφιές του. Να δούμε λοιπόν, τι μου άρεσε από τους πέντε πίνακες. 

Στον πρώτο, τα τρία χρώματα που περικυκλώνουν τη γυναίκα. Το δε γύφτικο μπλε που πάνω του κάθεται λες και είναι θάλασσα. Και το ότι σου έρχεται να τραβήξεις το πανί που της καλύπτει τα οπίσθια για να σου αποκαλυφθούν.

Στον δεύτερο με το εμπριμέ φόρεμα. Η γυναίκα είναι στην κόψη του ξυραφιού. Είναι στο σημείο που ενώνεται το "αγκάλιασέ με" με το "να σε αγκαλιάσω". Το βλέμμα της δεν παρακαλάει, ούτε προκαλεί. Κάτι ανάμεσα βγάζει που έχει ενδιαφέρον. Και η κλίση του σώματός της, δεν ξέρει αν είναι έτοιμη να κάνει στροφή ή το επόμενο βήμα. Όλο αυτό το διφορούμενο ενισχύεται και από τα δύο χρώματα που ενώνονται πίσω της. Αχ κι αυτό το δεξί της χέρι, που πέφτει σαν να έχει κουλαθεί.  Παρόλο αυτό η γυναίκα αυτή έχει κάτι το εντελώς προσωπικό, που σε μοιράζει ανάμεσα στο να επικεντρωθείς στα στήθια της και στην ανολοκλήρωτη ματιά της.

Ο τρίτος πίνακας επικοινωνία μηδέν. Το γεγονός ότι μόνη της γδύνεται (;) και με μια αδιάφορη ηρεμία, σ'αφήνει εκτός ερωτικού παιχνιδιού. Ίσως ο πίνακας σε ωθεί να την δεις ως άνθρωπο, πέρα από το φύλο της. Το σκούρο πανωφόρι είναι ομαλά ενσωματωμένο στα γύρω χρώματα, ούτε τα καταπίνει ούτε τα μάχεται. 

Στον πέμπτο πίνακα το ενδιαφέρον σημείο του είναι η αυθάδεια της γυναίκας. Μια αυθάδεια που ίσως πατάει στην επίγνωση της αυτάρκειά της. Ακόμα και ο τρόπος που κρατάει τη γάτα, κάτι τέτοιο μου μετέφερε. Το καλό είναι πως παίζει και μια επιθετικότητα από την μεριά της αμυντικογενής κι έτσι είναι ανοιχτός σε πολλαπλές αναγνώσεις, μιας και κάθε φορά το κουμπί βρίσκεται στη δοσολογία.

Στον τέταρτο πίνακα με κέρδισε το σκούρο κόκκινο που καλύπτει όλη την πλάτη της γυναίκας με τα άσπρα λουλούδια. Η έκφραση της γυναίκας αυτής παίζει σε ένα στενό πλαίσιο. Αυτό της προσδίδει μια ένταση. Το ερώτημα που σου θέτει είναι αν πρόκειται για αληθινή γυναίκα ή από εκείνες τις κοκάλινες που της χρησιμοποιούν στις βιτρίνες. Κι αυτό είναι κάτι το τρομακτικό. Ακόμα και για τα λουλούδια δεν μπορείς να αποφασίσεις αν πρόκειται για αληθινά ή πλαστικά.

Ένα σταθερό στοιχείο και στους πέντε πίνακες είναι η αίσθησή μου, ότι οι γυναίκες δεν είναι γυμνές, αλλά φοράνε το δέρμα τους. Ίσως αυτό να εξηγεί την ελλείψει ερεθισμού.

Γράφοντας αυτά θυμήθηκα πως τις προάλλες που είχα κάνει ένα πέρασμα από την συγκέντρωση για την νομιμοποίηση της κάνναβης είδα μπροστά μου να περπατά μία ντυμένη γυναίκα στα μελιτζανιά. Ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν ήταν πιο πολύ ο σωματότυπός της που με μαγνήτισε, το βάδισμά της ή που προχωρούσε σαν υπνωτισμένη από κάτι που καμία σχέση δεν είχε με το γύρω της. Για ώρα όμως την ακολούθησα ανάμεσα στους συγκεντρωμένους και μετά συνέχισα όταν κατέβηκε στον σταθμό του Μετρό. Κατέβηκα μαζί της και ώσπου να μπει στο τρένο καθόμουν και την κοιτούσα. Από πίσω βασικά και λίγο προφίλ. Δεν ένιωσα όμως ούτε μία στιγμή ματάκιας, αλλά ούτε και με τη φαντασία μου είχα περάσει σε δράση. Άλαλος ένιωθα μέσα μου εξ αιτίας μιας ομορφιάς που αδιαφορούσε παντελώς για την ύπαρξή μου, και που όσο την απολάμβανα τόσο πιο δυστυχισμένος γινόμουν. Ήταν η ομορφιά που ενώ διέσχιζε ντυμένη το πλήθος της κάνναβης, την αισθανόμουν ολόγυμνη. Παρόμοιες φάσεις μου έχουν τύχει στη ζωή μου καμιά δεκαριά φορές. Μια που την θυμάμαι έντονα, ήταν όταν συνάντησα στο Λούβρο τη Γιαπωνέζα Φανύ Αρντάν. Εξ αιτίας της δεν υπήρχαν γύρω μου ούτε αγάλματα ούτε πίνακες. Εγώ μόνο κι αυτή σε ένα άχρονο άδειο χώρο γεμάτο από άταχτα συναισθήματα.