Τα περισσότερα χρήματα για να ολοκληρωθεί και να λειτουργήσει αυτό το έργο ήταν του κράτους, δηλαδή δικά μας, αλλά οι κυβερνήσεις μας είχαν δώσει το ελεύθερο να τα διαχειρίζεται όπως του κάπνιζε, ο Λαμπράκης. Τώρα όμως έκαναν ταμείο και τα χρέη του Μεγάρου από δάνεια που πήρε με εγγύηση του κράτους αγγίζουν τα 230εκ. ευρώ. Η αδυναμία του Οργανισμού ΜΜΑ να ανταποκριθεί στα δάνεια που έλαβε παλαιότερα με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου ( με αποφάσεις του υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών του 2004, του 2005 και του 2007, παρασχέθηκε η εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου προς διασφάλιση δανείων, χορηγηθέντων στο ΝΠΙΔ με την επωνυμία Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ύψους 90.000.000 ευρώ και 60.000.000 ευρώ εκ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και 95.000.000 ευρώ εκ της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος), αναγκάζει τον εγγυητή των δανείων, που δεν είναι άλλος από το υπουργείο Οικονομικών (δηλαδή τους φορολογούμενους), να πληρώσει τα επόμενα χρόνια κοντά στα 230 εκατ. ευρώ, πέραν αυτών (περίπου 15 εκατ. ευρώ) που ήδη έχουν καταβληθεί λόγω κατάπτωσης της εγγύησης.

Όπως γράφει η "Εφημερίδα των Συντακτών", σε μια περίοδο σκληρής λιτότητας για τους εργαζόμενους, αλλά και για το Δημόσιο, το οποίο "φορτώνει" φορολογούμενους και "φεσώνει" ακόμα και αυτούς που απέλυσε για να εμφανίσει πλεόνασμα στους δανειστές, εγείρεται μείζον ηθικό ζήτημα. Τα δανεικά του Μεγάρου καλούνται να πληρώσουν άνθρωποι οι οποίοι δεν πάτησαν ποτέ το... πόδι τους στις αίθουσες του, αλλά και όσοι το πάτησαν πλήρωσαν και πληρώνουν πανάκριβα. 

Το αντάλλαγμα

Η ανάληψη του συνόλου των δανειακών υποχρεώσεων του Μεγάρου από το Δημόσιο έχει ήδη δρομολογηθεί, με αντάλλαγμα υποτίθεται την... πλειοψηφία στη διοίκηση του Οργανισμού.

Οι υπουργοί Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας και Πολιτισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος προχώρησαν στην απόφαση αυτή. Μένουν όμως ανοιχτά πολλά ζητήματα για το μέλλον του Μεγάρου, που θα συζητηθούν στη Βουλή. Για την τρέχουσα χρονιά έχει προβλεπτεί στον προϋπολογισμό το ποσόν των 3εκ. ευρώ, ως επιχορήγηση στο Μέγαρο Μουσικής.

Φάν του Μεγάρου δεν υπήρξα ποτέ. Και ένα ζήτημα αν όλα αυτά τα 25 χρόνια περίπου που λειτουργεί, να έχω πάει 10 το πολύ φορές. Θυμάμαι την πρώτη φορά, που άκουσα τον Κήθ Τζάρετ και την τελευταία, που είδα την Συλβί Γκιλέμ. Δεν λέω, όλες τις φορές ήταν από καλά έως πολύ καλά. Το θέμα όμως είναι πως πέρα από τις παραστάσεις που παρουσίαζε το Μέγαρο και που οι περισσότερες λίγο με ενδιέφεραν, αυτός ο μεγάλος, τσίλικος και γυαλιστερός χώρος, με τους πολύ στυλιζαρισμένους ανθρώπους, απλά δεν μου ταιριάζει. 

Ήταν και το σαράι του μέγα παρασκηνιακού Λαμπράκη, οπότε το όλον του Μεγάρου μου έβγαζε μια μικρή άρνηση και είχα αποκτήσει μια ελεγχόμενη προκατάληψη εναντίον του. Τώρα όμως, που όπως λένε θα παιχτεί το μέλλον του, που θα αποφασιστεί στη Βουλή και μέσα σ'αυτήν την εμμονή των ιδιωτικοποιήσεων, κάτι αδιευκρίνηστο μέσα μου τσίγκλησε. Τσίγκλησε, παρόλο που η θέση της Εφημερίδας των Συντακτών είναι ισχυρότατη που αντλεί από την κοινή λογική του λαϊκού ανθρώπου. Εξ άλλου ήμουν ήδη πεισμένος λόγω προδιαγραφών και διότι τα επιχειρήματά μου προς την άλλη κατεύθυνση ήταν αδύναμα και γενικά. Ώσπου διάβασα αυτό το άρθρο που μας έστειλε η Χρυσηΐδα και το είχε γράψει ο ευγενικός και συμπαθής Αλκίνοος. Μεγαλούτσικο άρθρο που ρέει όμως, είναι και κατανοητό κι έχει και καλά επιχειρήματα.

Ο Αλκίνοος κατάφερε να μου ενεργοποιήσει τα ναι μου, δηλαδή να με πείσει ότι καλύτερο για μας είναι να παραμείνει το Μέγαρο στο Δημόσιο. Ιδιαίτερα η τελευταία παράγραφος του άρθρου έγειρε αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ της άποψης του Αλκίνοου και των όρων που θέτει. Είμαι σίγουρος φυσικά, ότι αν μαζευτούν οι άνεργοι και οι κάτω από το όριο της φτώχειας συμπατριώτες μας και τους ζητηθεί να αποφασίσουν, αν δέχονται να πληρώσει τα χρέη και να χρηματοδοτεί εφ' εξής το κράτος το Μέγαρο ή να δίνονται τα χρήματα αυτά για προγράμματα καταπολέμησης της φτώχειας και της ανεργίας, το δεύτερο θα ψήφιζαν σχεδόν ομόφωνα. Και μάλιστα αν ήμουν παρών, το ίδιο θα ψήφιζα κι εγώ.

Επειδή όμως δεν είμαι στη θέση τους, επειδή είναι δυνατόν με μια καλή διαχείριση να αποβεί το Μέγαρο κερδοφόρο ( μιας και είναι κάτι που συμβαίνει σε πολλές χώρες), επειδή γίνεται να συμπεριλάβει στις εκδηλώσεις του και τους συμπατριώτες μας που τάχουν παίξει, κι επειδή πιστεύω πως αυτό το πολιτιστικό προϊόν που πουλάει το Μέγαρο είναι δυνατόν να δουλέψει και υπέρ της προσωπικής υπέρβασης του κοινού του, υπέρβασης προς την κατεύθυνση του καλύτερου και ομορφότερου και δικαιότερου (αν και ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ναζί λάτρεις των Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Βάγκνερ), τελικά θα άλλαζα γνώμη και θα συντασσόμουν με την άποψη του Αλκίνοου. Αυτό που δεν μ'αφήνει να ευχαριστηθώ αυτήν μου την απόφαση είναι η επίγνωση του ότι όλα αυτά τα "γίνεται" και τα "είναι δυνατόν", για να πάρουν μπρος χρειάζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις κι όχι αυτοί που τώρα κανονίζουν και αποφασίζουν από διάφορα κυβερνητικά πόστα. Πιστεύω όμως πως εξ αιτίας και του ελάχιστου ρόλου που μπορεί να παίξει και το Μέγαρο, είναι δυνατόν να έχει ο καιρός γυρίσματα. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο του Αλκίνοου που δημοσιεύτηκε στην tvxs στις 1 Μαρτίου του τρέχοντος έτους.