Αλλά υπάρχουν φορές που οι επιλογές τους είναι ζημιογόνες και γι'αυτούς και για τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Χάνει και το ΔΝΤ, κάνει και λάθη, διότι οι παράγοντες του παιχνιδιού είναι πολλοί, ανταγωνιστικοί και αστάθμητοι. Γι'αυτό οι του Δ.Ν.Τ δεν ενδιαφέρονται μόνο για την πάρτη τους, αλλά για όλους τους παίχτες του παγκόσμιου οικονομικού παιχνιδιού. Είτε γι'αυτούς που παίζουν με κανόνες σεβαστούς, είτε πρόκειται για τους άλλους του σούπερ καζίνου. 

Ως γνωστόν η Ευρωζώνη είναι από τους μεγάλους παίχτες. Τα τελευταία χρόνια, οι περιορισμένες εμπειρίες μας μάς οδηγούν στο συμπέρασμα ότι έχει τα μαύρα της τα χάλια. Στο ίδιο αποτέλεσμα έφθασαν με τις μελέτες που έκαναν και τα σαΐνια του ΔΝΤ. Είπαν μάλιστα πως αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή, ο κίνδυνος θα είναι μεγάλος όχι μόνο για την Ε.Ε, αλλά θα συμπαρασύει και όλες τις μεγάλες οικονομίες. Γι'αυτό το ΔΝΤ, δεν αρκέστηκε μόνο στις διαπιστώσεις, αλλά προσπάθησε να προτείνει και λύσεις για την στασιμότητα της ανάπτυξης και για την μεγάλη ανεργία, ιδιαίτερα στις χώρες του νότου.

Υποστηρίζει λοιπόν το ΔΝΤ, ότι για να βγει η Ευρωζώνη από το αδιέξοδο, υπάρχουν δύο σαφώς διακριτοί δρόμοι.

Ο πρώτος είναι να διαλυθεί η Ευρωζώνη και να παραμείνει η Ευρωπαϊκή Ένωση με όλες τις λειτουργίες που έχει κι άλλες που ίσως προστεθούν, αλλά όχι πια με κοινό νόμισμα. Η κάθε χώρα θα έχει το δικό της νόμισμα.

Ο άλλος δρόμος είναι να μετεξελιχθεί η Ευρωζώνη και μάλιστα όσο πιο γρήγορα γίνεται, σε ομοσπονδιακό κράτος με νόμισμα το ευρώ.

Όμως όσο η παρούσα κατάσταση εξυπηρετεί τους Γερμανούς και τους δορυφόρους τους δίχως μεγάλα ρίσκα είναι δυνατόν να αναληφθούν απ'αυτούς τέτοιες πρωτοβουλίες - σαν αυτές που προτείνει το ΔΝΤ ή κάποιες άλλες που συζητιούνται - για ν'αντιμετωπισθούν τα μεγάλα προβλήματα της Ευρωζώνης; Δύσκολο.Τι άλλο μένει; Χώρες σαν τη δική μας, που είναι με το ένα πόδι στον τάφο, να προσπαθήσουν μόνες τους ή μαζί με άλλες, να φτιάξουν δρόμους και να δοκιμάσουν σχέδια μπας και την γλυτώσουν.

Στη συζητήσεις αυτές που διεξάγονται τα τελευταία χρόνια στις χώρες της Ε.Ε, συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο και προσωπικότητες που έχουν μελετήσει τα θέματα αγκάθια της Ε.Ε. Δύο απ'αυτούς είναι Γάλλοι που και οι δύο δεν είναι ευχαριστημένοι όπως έχουν τα πράματα στην Ευρώπη, αλλά διαφορετικό είναι το φάρμακο που προτείνουν. Ο ένας είναι ο Ζακ Σαπίρ, "αιρετικός" καθηγητής οικονομικών και διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού. Ο Τάσος Τσακίρογλου του πήρε μία συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 9/3 με τίτλο "Grexit και υποτίμηση, η καλύτερη λύση". Θα σας εμφανιστεί μόλις πατήσετε εδώ  . Ο άλλος είναι ο Μάρκ Σεμό, αρχισυντάκτης της ιστορικής εφημερίδας της γαλλικής αριστεράς Liberation. Την συνέντευξη την έδωσε στην Ήρα Φελουκατζή, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των Συντακτών στις 2/2 με τίτλο "Καλύτερα να εκφράζεται η διαμαρτυρία στις κάλπες". Πατώντας εδώ  θα εμφανιστεί στην οθόνη σας η συνέντευξη του Σεμό. 

Οι προβληματισμοί που αναπτύσσονται σε όλες τις χώρες της Ε.Ε είναι σημάδι της διάχυτης αγωνίας που υπάρχει σχετικά με το μέλλον της κάθε χώρας και αν αυτό θα είναι καλύτερο σε μια Ευρωζώνη που θα μεταμορφωθεί σε ένα διαφορετικό μόρφωμα ικανό να αντιμετωπίσει με επιτυχία τα μεγάλα προβλήματα των λαών της. Ένας από τους βασικούς παράγοντες που διαμορφώνουν το τοπίο και την προοπτική της εξόδου από την κρίση, όπως μάθαμε είναι το νόμισμα. Μέχρι πρότινος η γνώμη που υποστήριζε την επιστροφή στη δραχμή ήταν περιθωριακή. Το τελευταίο εξάμηνο όμως έχει αρχίσει να εξετάζεται ως μία πιθανή εκδοχή και σε άλλους κύκλους. Καλό είναι λοιπόν, όσοι έχουμε την περιέργεια και τη διάθεση, να ενημερωνόμαστε, να σκεφτόμαστε και να συζητάμε αυτό το δίλλημα. Έχοντας φυσικά πάντα υπόψη μας, πως εύκολος δρόμος για να καλυτερεύσουν τα πράγματα στην χώρα μας δεν υπάρχει.