Θα μιλήσω πάνω πάνω και επί τροχάδην για τους αριστερούς μέσα στον χρόνο. Πρώτα λοιπόν, γι' αυτούς που παραμένουν ίδιοι κι απαράλαχτοι, όπως τότε που πρωτομαθήτευσαν στις αριστερές ιδέες και παρακτικές. Μερικές φορές μου έχει περάσει από το μυαλό αν είναι ήδη "νεκροί" και δεν τον έχουν πάρει είδηση, ή αν η σχέση τους με την ιδεολογία τους είναι τόσο πλήρης και ουσιαστική που μπορεί να παραμένει αλώβητη μην επηρεαζόμενη από την τρέχουσα πολιτική ζωή και την συγκυρία όπως αυτή επιδρά στην καθημερινότητά τους. Έχουν έρθει στιγμές που τους ζηλεύω. 

Για τους άλλους τώρα, τους λίγους αριστερούς, το σωστό το ρήμα είναι, μεταμορφώνονται. Οι απόψεις τους μπορεί να αλλάζουν με τα χρόνια, όχι όμως εξ αιτίας της ανάγκης ενός εγωισμού που επιμένει φανατικά στην αυτοεπιβεβαίωση, αλλά πιο πολύ εξαιτίας ενός διαλόγου ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες τους. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου διαλόγου, όπου τον τόνο τον δίνει μια αρχέγονη ελευθερία και η αγάπη για τη ζωή, είναι η ικανότητα να διακρίνουν τη σχέση ανάμεσα στο δένδρο και το δάσος που το φιλοξενεί.

Σ'αυτήν τη δεύτερη κατηγορία είναι δυνατόν να ανήκει ένας εννενηντάρης Έλληνας; Κατά τη γνώμη μας ναι. Γιατί δεν είναι τόσο τα χρόνια και η ιθαγένεια που παίζουν τον πρώτο ρόλο στη διαμόρφωση της συνειδητοποίησης της κατάστασης μέσα από μια συγκεκριμένη θέση, αλλά το πνεύμα που εργάζεται για να παραμένει ζωντανό ρισκάροντας το πέταγμα και η καρδιά που έχει αγαπήσει τον κόσμο και τους ανθρώπους.

Για τον κ. Σωτήρη Δημητρίου, έχουμε την αίσθηση πως ανήκει σ'αυτήν την κατηγορία των αριστερών συμπατριωτών μας που μέσα από το έργο τους και τη δράση τους, αλλάζουν προς το καλύτερο και δεν αλλάζουν, διατηρώντας την θεραπευτική ουσία της μούχλας, που μεταμορφώνονται διαρκώς προβάλλοντας όμως ένα ευδιάκριτο στίγμα.

Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι απόφοιτος του ΕΜΠ και κοινωνικός ανθρωπολόγος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, του Εμφυλίου και της δικτατορίας ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, με αποτέλεσμα φυλακή και εξορίες.Σύντροφος ζωής της ντοκιμαντερίστριας Αλίντας Δημητρίου, που έφυγε από κοντά μας το 2013, ασχολήθηκε θεωρητικά και με τον κινηματογράφο. Ασχολήθηκε επίσης με την ανθρωπολογία και με θέματα πολιτισμού. Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές "Γράμματα της ανακωχής" (Φυτράκης, 1965), "Ψηλαφήσεις" (Δωδώνη, 1985), και πλήθος δοκιμιακών βιβλίων, καθώς και άρθρων σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους, όπως το πεντάτομο «Λεξικό των Ορων», το μνημειώδες εγκυκλοπαιδικό έργο «Η εξέλιξη του ανθρώπου», "Η πολιτική διάσταση της τέχνης" και "Ο κινηματογράφος σήμερα", κ.α. Αναμένεται προς έκδοση το τελευταίο του δοκίμιο «Σχέσεις δύναμης και μεθοδολογία».

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξη που παραχώρησε στην Νόρα Ράλλη και που αναρτήθηκε στις 24.8.15 στην ΕτΣ με τον τίτλο " Αυτοί που διοικούν την Ευρώπη είναι τυφλά οικονομικά στελέχη".

Και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 15.2.15, με θέμα την παρουσίαση του συλλογικού βιβλίου, υπό την επιμέλεια του Ευθύμιου Παπαταξιάρχη, "Πολιτικές της καθημερινότητας. Σύνορο, σώμα και ιδιότητα του πολίτη στην Ελλάδα"