Ομάδα διαχείρισης

Ομάδα διαχείρισης

ΤΟ  ΣΙΝΕ  ΤΕΡΨΙΘΕΑ 
ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ 
ΤΙΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 
ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ ΚΗΠΟ ΤΕΡΨΙΘΕΑΣ 
Κυριακή, 01 Σεπτεμβρίου 2013 15:13

11) Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι

Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι

 

Ναι, μπορεί να το είπα, μου λέει με την ίδια σιγανή, ψύχραιμη, σχεδόν αδιάφορη φωνή, και μπορεί να το πιστεύω, όπως πιστεύω και άλλα πράγματα που δυστυχώς δεν μπορώ να τα κάνω. Ωστόσο δεν ντρέπομαι γι  αυτό, επειδή η ζωή είναι εδώ και δεν σ’ αφήνει να ντραπείς. Είναι εδώ κάθε μέρα και κάθε στιγμή, μου λέει. Και κάποτε έχεις να διαλέξεις ανάμεσα  σ’ αυτά που πιστεύεις και σε ένα χρέος που είναι άμεσο, που είναι τόσο πολύ επείγον ώστε δεν χωράει ούτε μια στάλα καθυστέρηση, τότε που η πραγματική  ζωή μπαίνει ανάμεσα στις πεποιθήσεις σου και στο καθήκον σου. Και το καθήκον σου είναι η ζωή σου, μου λέει. Και η φωνή της τώρα σαν να γλυκαίνει κάπως , το ίδιο σιγανή αλλά με έναν ανεπαίσθητο κυματισμό. Όχι, παιδί μου, μου λέει , όχι, δεν σκοτώνεσαι.

 

Κλείνω το παράθυρο και επιστρέφω στο τραπέζι. Προσπαθώ να συνεχίσω τη μετάφραση, ωστόσο το μυαλό μου είναι καρφωμένο στην κουβέντα των κοριτσιών. Μου έχει προξενήσει εντύπωση πόσο σοβαρές είναι. Αν και το ξέρω, έτσι γίνεται, τα θεμελιώδη ερωτήματα για τη ζωή τα θέτουμε πρώτη φορά στην εφηβεία μας. Όπως αυτό για την αγάπη: για κάτι που αγαπάς σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι; Κάποτε μια γυναίκα είχε σκοτώσει τον εραστή της επειδή την απατούσε. "Πώς μπόρεσες να σκοτώσεις τον άνθρωπο που αγαπάς;" την είχε ρωτήσει μια δημοσιογράφος. " Δεν το έκανα για μένα", της λέει η φόνισσα, " το έκανα για την αγάπη μας". Το ίδιο είπε και η μικρή προηγουμένως. Έχουν δίκιο, σκέπτομαι, δεν το κάνεις για σένα το κάνεις για κάτι. Πεθαίνεις ή σκοτώνεις για κάποιο λόγο. Για την αγάπη, για το καθήκον, για μια ιδέα. Θυμάμαι ότι τότε το είχα κουβεντιάσει μ’ έναν σύντροφο. Αφορμή για την κουβέντα μας στάθηκε εκείνο το φονικό, της γυναίκας που είχε σκοτώσει τον εραστή της και μετά το επεκτείναμε. Δηλαδή εγώ το επέκτεινα. "Τελικά σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι; " τον ρωτάω. Μιλούσαμε λοιπόν γενικά και του ανέφερα τον Σεμπρούν. " Ο Σεμπρούν έλεγε ", του λέω, "μιλούσε βεβαίως για την επανάσταση, παίρνοντας αφορμή από τη Γαλλική και τον Ροβεσπιέρο, ουσιαστικά όμως εννοώντας τη δική τους την χαμένη Ισπανική επανάσταση, ότι αυτή η ανατροπή, αυτό το πέρασμα από το πεθαίνω για κάτι που πιστεύω στο σκοτώνω για κάτι που πιστεύω, είναι ένα από τα κατ’ εξοχήν θέματα όλων των επαναστάσεων. Εσένα ποια είναι η γνώμη σου; " του λέω. Ακόμη θυμάμαι τον τρόπο που με κοίταξε, ήμουνα ήδη ένας σύντροφος "που έχει πρόβλημα ". Ύστερα κούνησε το κεφάλι του. "Πάντως για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ", μου κάνει, " η περίπτωση που ανέφερες είναι εντελώς άλλο πράγμα. Ο Σεμπρούν δεν μιλούσε για γκόμενους. Πώς να το κάνουμε, μην τα ισοπεδώνουμε όλα, άλλο πράγμα το τανγκό και άλλο ο χορός του Ζαλόγγου". Και μετά με ρώτησε, " Αυτό τον Σεμπρούν που είπες, τον διαγράψανε από το Κόμμα, έτσι δεν είναι; "

 

Τα δύο αυτά αποσπάσματα είναι από το βιβλίο "Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι", εκδόσεις Πόλις, 2012. Συγγραφέας είναι η Νίκη Αναστασέα που γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Ξάνθη.  Μας το έστειλε η Μάρω Ζερβουδάκη.

 

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

 

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ.

Ο δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας με ευθύνη της Διοίκησης ουσιαστικά έχει πάψει να λειτουργεί και καταδικάζει σε μαρασμό τη ζωή της πόλης μας. Είναι ένας δήμος όπου το δημοτικό του συμβούλιο δεν μπορεί ούτε καν να συνεδριάσει με απαρτία,

 

  • Ήταν αναμενόμενο, όταν ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Β. Μιχαλολιάκος
  • προωθεί την ιδιωτικοποίηση των παραλιών και
  • νομιμοποιεί παρανομίες δεκαετιών, πως κάθε άτομο και συλλογικότητα
  • που θα στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά του θα
  • γινόταν στόχος του.

    Ωραία ιδέα. Και πρωτότυπη και σε σχέση με την κατάστασή μας. Μπράβο τους. Μπράβο στη Δημ.Αρχή του δήμου Νίκαιας Ρέντη, που την σκέφτηκε και την υλοποίησε. Λοιπόν, έχουμε και λέμε.

     

    Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013 07:29

    10) Τρώγοντας ζώα

    Τρώγοντας ζώα

     
    Όταν ήμουν μικρός, περνούσα πολλά σαββατοκύριακα στο σπίτι της γιαγιάς μου. Με το που έμπαινα, το βράδυ της Παρασκευής, εκείνη με σήκωνε ψηλά πνίγοντάς με στην αγκαλιά της. Φεύγοντας, το απόγευμα της Κυριακής, με σήκωνε και πάλι. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι με ζύγιζε.
     
    Η γιαγιά μου έζησε τον πόλεμο ξυπόλητη, σκαλίζοντας τα σκουπίδια των άλλων για να βρει ό,τι είχαν πετάξει ως ακατάλληλο για να φαγωθεί ... Γι' αυτό και ποτέ δεν την ένοιαζε αν ζωγράφιζα έξω από τα περιγράμματα, αρκεί να έκοβα τα εκπτωτικά κουπόνια σωστά, κατά μήκος της διακεκομμένης γραμμής. Το ίδιο και στους μπουφέδες των ξενοδοχείων: όσο οι υπόλοιποι φτιάχναμε στα πιάτα μας το χρυσό μοσχάρι του Ααρών για πρωινό, εκείνη έφτιαχνε το ένα σάντουιτς μετά το άλλο, τα τύλιγε σε χαρτοπετσέτες και τα στοίβαζε στην τσάντα της για μεσημεριανό. Η γιαγιά μου ήταν που μου έμαθε ότι με ένα φακελάκι τσάι μπορείς να φτιάξεις όσα φλιτζάνια θέλεις να σερβίρεις και ότι δεν υπάρχει κομμάτι του μήλου που δεν μπορεί να φαγωθεί.

     

     
    Το θέμα δεν ήταν τα λεφτά (πολλά από τα κουπόνια που έκοβα ήταν για τρόφιμα που δεν επρόκειτο ποτέ να αγοράσει).
    Το θέμα δεν ήταν ούτε η υγεία (με ικέτευε να πιω κόκα κόλα) ...

     

     
    Στα δάση της Ευρώπης, έτρωγε για να μείνει ζωντανή μέχρι την επόμενη ευκαιρία που θα είχε να φάει για μείνει ζωντανή. Πενήντα χρόνια αργότερα στην Αμερική, εμείς τρώγαμε ό,τι μας έκανε ευχαρίστηση. Τα ντουλάπια μας ήταν γεμάτα τρόφιμα ... Το φαγητό για μας ήταν μια πράξη ανεμελιάς, και αυτή τη δυνατότητα μας την είχε δώσει η γιαγιά μου. Η ίδια όμως ήταν ανίκανη να πετάξει από πάνω της την αίσθηση της απόγνωσης.

    Από το βιβλίο "Τρώγοντας ζώα ", του Αμερικανού Τζόναθαν Σάφραν Φόερ που γεννήθηκε το 1977. Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι το 2010. Το απόσπασμα άρεσε στην Φωτεινή Κ.

     

    Για όσους παρακολουθούν την ελληνική ποπ και ροκ μουσική σκηνή και δεν το έχουν πάρει είδηση, τους ενημερώνουμε πως η Ανδριάνα Μπάμπαλη έκλεισε αισίως τα 15 χρόνια στην τραγουδιστική πιάτσα. Ξεκίνησε ως τραγουδίστρια που έπαιζε και κρουστά και τα τελευταία χρόνια άρχισε να γράφει και στίχους και μουσική.

     

     

    Πέμπτη 22 Αυγούστου, 21:00
    Ο Σύλλογος « Τερψιχόρη » Φρεαττύδας προσκαλεί, γείτονες και φίλους …
     σε μια βραδιά με ολόγιομο φεγγάρι και ζωντανή μουσική
     
    Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013 14:46

    Το μπλόκο της Κοκκινιάς

    Τα πιο σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της κατοχής στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, ήταν οι δύο βομβαρδισμοί του λιμανιού του Πειραιά,

     

     

     

     

     

     

    Την ερχόμενη Τρίτη 20 Αυγούστου στις 9 το βράδυ θα γίνει η 3η υπαίθρια προβολή στο δροσερό  παραθαλάσσιο αλσάκι μπροστά από το Σύλλογο ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ, στο δυτικό άκρο της παραλίας Τερψιχόρη (πλαζ Φρεαττύδας).