Νίκος Γιαννόπουλος. Kάθισα και σκέφτηκα ότι κάνω ψυχοθεραπεία πάνω από δέκα χρόνια. Εχω δώσει πολλά χρήματα γι’ αυτό. Τι θα γινόταν αν δεν είχα αυτά τα χρήματα; Θα υπέφερα συνεχώς από τη διαταραχή που με ταλαιπωρούσε;

Δυστυχώς πιθανότατα ναι, με μικρές δυνατότητες για πρόσβαση σε αποσπασματική μόνο στήριξη. Να εξηγήσω γιατί: καθόλου τυχαία στον δημόσιο λόγο η ψυχική υγεία παρουσιάζεται σαν κάτι εντελώς ανεξάρτητο από το σχεδιασμό και την έννοια του Εθνικού Συστήματος Υγείας γενικά. Όχι ότι το ΕΣΥ δεν είναι σε άθλια κατάσταση έτσι και αλλιώς. Το κομμάτι της ψυχικής υγείας όμως, αν εξαιρέσουμε τον απολύτως κλινικό, νοσοκομειακό ρόλο, δεν υπάρχει πουθενά.

Μίλτος Τόσκας. Η ερώτηση μοιάζει προκλητική, σχεδόν υπερβολική: είναι η Ευρώπη έτοιμη να πέσει στην αγκαλιά της Κίνας; 

Γεννιέται όμως από μια συσσωρευμένη κόπωση, από μια αίσθηση στρατηγικής μοναξιάς, από το γεγονός ότι η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε άλλες δυνάμεις χωρίς να αποφασίζει αν θέλει να είναι παίκτης ή απλώς πεδίο. 

Για δεκαετίες η ευρωπαϊκή ταυτότητα ορίστηκε μέσα από τη Δύση. Η διατλαντική σχέση δεν ήταν μόνο στρατιωτική ή οικονομική, αλλά κι αξιακή. Δημοκρατία, κράτος δικαίου, φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων. Όμως αυτή η σχέση έχει αρχίσει να τρίζει.

Γιώργος Αργυρίου. Μία σύμπραξη παραγωγών , Ρομά και μεταναστών αναμένεται να υλοποιηθεί πολύ σύντομα ώστε να εφαρμοσθεί στην πράξη το γνωστό από το χωράφι στο ράφι με προϊόντα που στην πλειοψηφία τους θα έχουν σαν βάση την Αργολίδας αλλά χωρίς να αποκλείονται και άλλοι που θέλουν να ενταχθούν σε αυτή την προσπάθεια . Ο παραγωγός Τάσος Λέρμας που πρωτοστάτησε στην υλοποίηση του εγχειρήματος δήλωσε : « Θα δημιουργηθούν τέσσερεις ΚΟΙΝΣΕΠ* που θα έχουν ξεχωριστούς στόχους. Η μία θα αφορά την τυποποίηση των γεωργικών προϊόντων από γυναίκες παραγωγών, η άλλη ΚΟΙΝΣΕΠ θα αφορά τις αγορές και τις εξαγωγές , η τρίτη την συγκομιδή των προϊόντων και τέλος μία λιανικής πώλησης»

Άννα - Μαρία Δρόσου. Πρόσφατη επιστημονική μελέτη αποκαλύπτει ότι η γήρανση δεν συμβαίνει γραμμικά - μάλιστα, αρχίζει πολύ αργότερα από ό,τι πιστεύουμε...

Σε ποια ηλικία θεωρείται κάποιος «ηλικιωμένος» σύμφωνα με την επιστήμη;

Συνήθως απαντάμε σε αυτό το ερώτημα αυθόρμητα, επηρεασμένοι από κοινωνικές αντιλήψεις και πολιτισμικά στερεότυπα.

Ωστόσο, πρόσφατα δεδομένα παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη γήρανση.

Η έρευνα από το Πανεπιστήμιο Stanford, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Medicine, αποκαλύπτει ότι η βιολογική έναρξη του γήρατος εμφανίζεται μόλις στα 78 έτη, πολύ αργότερα απ’ όσο φανταζόμασταν.

Η φωτιά ξέσπασε στη λεωφόρο Δημοκρατίας, κάτω από το δημοτικό γήπεδο του Περάματος, στο ύψος του όρμου του Κερατσινίου, πιθανότατα λόγω διαρροής καυσίμων.

Μάλιστα, το 112 κάλεσε τους πολίτες της περιοχής να μείνουν στα σπίτια τους λόγω του πυκνού καπνού, επισημαίνοντας ότι σε μικρή απόσταση από την πυρκαγιά βρίσκονταν δεξαμενές υγρών καυσίμων.

«Πρέπει επιτέλους να γίνει δεκτό το αίτημά μας να μην υπάρχουν δεξαμενές καυσίμων σε γειτονιές με σχολεία και σπίτια», τόνισε ο δήμαρχος Περάματος, Γιάννης Λαγουδάκος.

Να ‘μαστε πάλι μετά από ένα μήνα! Μάζευα ελιές – λαδοχρονιά φέτος. Παράλληλα, είχαμε –και ακόμα έχουμε– αγροτικές κινητοποιήσεις. Οπότε θα καταθέσω κάποιες σκέψεις περί των αγροτικών ζητημάτων.

Μετά τη δουλειά στο χτήμα διάβαζα το βιβλίο της Άννας Αβραμέα, Η Πελοπόννησος. Από τον 4ο ως τον 8ο αιώνα. Αλλαγές και συνέχεια (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2012). Σε αυτούς τους αιώνες υπήρξε μεγάλη δημογραφική αλλαγή στην Πελοπόννησο. Καταστροφικοί σεισμοί, πανώλης και κύματα επιδρομών ερήμωσαν μεγάλο μέρος της χερσονήσου. Το δημογραφικό κενό γέμισαν σταδιακά νέοι πληθυσμοί, ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι. Είμαστε μπροστά σε μια τέτοια συνθήκη για ακόμα μία φορά. Ολιγανθρωπία και γήρανση.  Τουτέστιν δημογραφική κατάρρευση.

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε -ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε - στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.

Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!

Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού.

Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε, σα να θυμήθηκε κάτι.

«Ξεχάσαμε», είπε, «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θ’ αρχίσω τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός».

Κατέβασε το μαχαίρι.

«Του φτωχού...» ονομάτισε.