Τηλεόραση

Τηλεόραση (10)

dionisavop4Σ.Δ: Η εικοσαετία '70-'90 υπήρξε για τη σχέση μας με το τραγούδι και τη μουσική γενικά η πιο αναβράζουσα. Αυτά τα χρόνια πολλά τραγούδια έσκαγαν μέσα μας σαν ουρανόσταλτες βόμβες ζωής, έλυωναν πάγους και σκότωναν πολλά από τα κακόβουλα μικρόβια που μας απειλούσαν. Αυτοί οι άυλοι ήχοι και δυνάμωναν τους δεσμούς μας με άλλους όμοιους και διαφορετικούς και έσκαβαν μέσα μας φέρνοντας στο φως της συνείδησής μας το ατόφιο χρυσάφι της ύπαρξής μας. Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να πιστεύει πως όλα αυτά τα υπέροχα απροστάτευτα τραγούδια στάλαζαν μέσα μας ένα φως τρυφερό και διεγερτικό, κάτι απαραίτητο για να τα απολαμβάνουμε. Δυο αλήθειες γίνεται να ισχύουν ταυτόχρονα για το ίδιο πράμα; Και γιατί όχι;

ainstainΌσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο χρόνο βλέπω τηλεόραση. Χρόνο, από αυτόν που όσο πάει όλο και μου λιγοστεύει. Συνήθως βλέπω κάποιες ταινίες, που αρκετές απ'αυτές τις έχω ξαναδεί, και κάποια αθλητικά με προτεραιότητα τα ποδοσφαιρικά. Βλέπω επίσης και κάποιες σειρές και αραιά και που συνεντεύξεις και συζητήσεις. Να προσθέσω επίσης πως βλέπω και ταινίες σε DVD.

Μια πρώτη παρατήρηση: Πολλές από τις ταινίες-σειρές που εκτιμώ ότι θα ταιριάζουν με τα γούστα μου προβάλλονται συνήθως στα καλωδιακά κανάλια. Όπως και οι πρώτης διαλογής αγώνες. Για τα κανάλια δημόσιας δωρεάν θέασης, ο κανόνας είναι να ψωνίζουν από τα κάτω ράφια, τα σαπάκια κυριαρχούν στο μενού τους και αν αφεθείς στο πλήθος των τοξικών συνήθως διαφημίσεων ψυχικά αδειάζεις γεμίζοντας τον εσωτερικό σου κόσμο με χιλιάδες άχρηστα ως επί το πλείστον προϊόντα.

kostisΘα το ξαναδώ κι όχι τόσο γιατί είναι καλή ταινία, που είναι, αλλά γιατί στο κέντρο της έχει τον Κωστή Παπαγιώργη ( Νεοχώρι Υπάτης, 1947 - Αθήνα, 2014) .

Εκτιμώ πως από τους Έλληνες στοχαστές που έχω διαβάσει, ένας από τους πέντε έξι που από τα έργα τους κάτι νομίζω ότι πήρα γι' αυτό που γίνομαι και ξεγίνομαι και φτου πάλι από τη νέα αρχή, είναι ο Κωστής Παπαγιώργης.

Ο άνθρωπος που με έναν διεσδυτικό λόγο, με μια οξεία και πρωτότυπη κριτική σκέψη, άπλωνε με την τρυφερότητα ψυχούλας τον τραχανά πραμάτων που κυοφορούν τ' αθέατα σκοτάδια και οι γκρίζες ζώνες της σύγχυσης, πραμάτων που με τα δηλητήρια τους παγώνουν τις ζωές μας και άρα την κοινωνία μας, αλλά και προσώπων με κήπους και θέα που μας εμπνέουν για επικίνδυνα ταξίδια.

sputnik1Κι ας θεωρώ ότι λίγα λέει o Φίλης και αναρωτιέμαι γιατί άργησε τόσο; Και πως να'ναι διαφορετικά αφού αυτό το τριτοκοσμικό προϊόν που ονομάζεται ΕΡΤ και που την πληρώνουμε όλοι, εδώ και μισό αιώνα η κάθε κυβέρνηση τη θέλει μόνο ως προπαγανδιστικό της όργανο και πέραν τούτου ουδέν. Και ένας λόγος που συμβαίνει αυτός να είναι ο κανόνας και δεν αλλάζει ακόμα κι αν το ποσοστό τηλεθέασης των πολιτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το 5%, είναι που όλα τα ανασφαλή ελληνικά κόμματα, άλλο λιγότερο κι άλλο πιο πολύ, το' χουν στο αίμα τους να υπονομεύουν τη δημοκρατία παρά να την αναπτύσσουν, περισσότερο εμπιστεύονται τη μεροληπτική κομματική δημοσιογραφία παρά την ανεξάρτητη γνώμη, πιο πολύ θεωρούν τα άλλα κόμματα εχθρούς παρά αντιπάλους.

dimker144Θέση: Αυτό που θεωρεί ο καθένας απόλυτο καλό και απόλυτο κακό, τόσο στην προσωπική μας ζωή όσο και στην κοινωνία, σπανίως εμφανίζονται ατόφια και το πιο συνηθισμένο στην εποχή μας είναι να έχουν μικρή διάρκεια. Σε όλα τα άλλα φαινόμενα, σε όλες τις άλλες καταστάσεις, βοηθάει αν διακρίνουμε όλες  τις διαβαθμίσεις και τις αποχρώσεις τους και τις τονίζουμε. Και αν έχουμε εξασκηθεί στο να σκεφτόμαστε τις αλληλοεπιδράσεις τους όσο πιο αποστασιοποιημένοι από ότι μας χαρακτηρίζει, κέρδος θα προκύπτει. Η πείρα μου λέει πως το κέρδος αυτό κι εμάς μας αναβαθμίζει και στο σύνολο συνήθως κάνει καλό.

wireΕίναι πραγματικά απίστευτη η αντίφαση ότι το «The Wire» (πρεμιέρα στην ΕΡΤ2 αυτήν τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, στις 23.50) δεν κέρδισε κανένα μεγάλο τηλεοπτικό βραβείο, αλλά έγινε εκπαιδευτικό υλικό στο Χάρβαρντ. Ενώ οι ψηφοφόροι για τα Emmys ή τις Χρυσές Σφαίρες θα κουβαλούν για πάντα τη ρετσινιά ότι δεν αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα μιας αστυνομικής σειράς που ξέφυγε εντελώς από το δημοφιλές format του procedural, δύο καθηγητές του κορυφαίου αμερικανικού πανεπιστημίου εξήγησαν με άρθρο τους στη «Washington Post» γιατί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το σύγχρονο έπος για να περιγράψουν τις κοινωνικές συνθήκες στα αμερικανικά αστικά κέντρα:

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017 17:38

Survivol και ξερό ψωμί...

Συντάκτης

Με δική μου πρωτοβουλία νομίζω ότι δεν θα καθόμουν να παρακολουθήσω το Survivol. Το λέω, γιατί ποτέ μου δεν έγινα φάν των ριάλιτι που έκαναν θραύση πριν μερικά χρόνια. Αλλά επειδή γύρω μου και στα ΜΜΕ πολλά άκουγα για το τωρινό του Σκάι, είπα ας ρίξω μια ματιά να δω τι τρέχει. Τρεις ματιές έριξα και δεν άντεξα πάνω από ένα τέταρτο. Στην ουσία βαρέθηκα, και μακάρι να κάνω λάθος, πιστεύω ότι το ίδιο θα βαριόμουνα και τους συμπατριώτες μας που σκίζονται σ'αυτό το παιχνίδι, αν καθόμασταν στο ίδιο το τραπέζι γύρω από μία καράφα κρασάκι. Κι αυτοί βεβαίως εμένα. Ή μήπως αν δεν υπήρχε το έπαθλο των 100 χιλ. οι άνθρωποι αυτοί να κυκλοφορούσαν στα ίσα τους και να έβγαζαν και τα καλά τους στοιχεία; Έτσι μπορεί και να παιζόταν ανάμεσά μας ένα ενδιαφέρον και ευεργετικό παιχνίδι αλληλοεπιδράσεων στην ταβέρνα.

κάτι που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού από όσους δεν αντιμετωπίζουν την ενημέρωση και την πολιτική με οπαδική/πελατειακή συμπεριφορά. Το τραγικό είναι ότι δεν το αντιλαμβάνεστε εσείς και επιτίθεστε στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ξυδάκη, που σαν παιδί ξεστόμισε αυτό που όλοι βιώνουμε, ότι δηλαδή ο βασιλιάς είναι θλιβερά γυμνός. Και αντί να ντραπείτε και να αρχίσετε να κοιτάζεστε στον καθρέφτη, τον αντιμετωπίσατε με κάτι επιχειρήματα άθλια. Ότι δηλαδή το είπε αυτό ο κ.Ξυδάκης, διότι θέλει λέει να συναντήσει ένα θολό αριστερό κοινό. Μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες δηλώσεις ενός πούρου αριστερού όπως εσείς. 

Το ντοκιμαντέρ «Ο ξεχασμένος χώρος» (The Forgotten Space), παραγωγής ΗΠΑ 2010, έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σε – Α' τηλεοπτική μετάδοση - οι τηλεθεατές της ΕΡΤ2, τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 24:00, στο πλαίσιο του προγράμματος κινηματογραφικών ταινιών της documenta 14 με τίτλο «Κείμενα», που προβάλλεται κάθε Δευτέρα.

«Ο ξεχασμένος χώρος» στρέφει την προσοχή στις παραμελημένες εκείνες βιομηχανικές ζώνες, όπου η παγκοσμιοποίηση συναντά τη θάλασσα: τα λιμάνια. Αυτό το «κινηματογραφικό δοκίμιο», το οποίο συνδέει τα λιμάνια του κόσμου με τους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτά, είναι ένα είδος αστυνομικού μυστηρίου για τους μηχανισμούς του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Από το λόγο του 45ου προέδρου των Η.Π.Α  Ντόναλντ Τραμπ, που εξεφώνησε στην ορκωμοσία επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ως πρόεδρος, ακούσαμε ένα μέρος του, διότι γρήγορα άρχισαν να πληθαίνουν οι πατριωτικές κοινοτοπίες της δεξιάς και βαρεθήκαμε. Δεν ζούμε στην Αμερική για να έχουμε μια άνεση με τα συμφραζόμενα, τα υπονοούμενα και τα σημαινόμενα που ενυπάρχουν σε κάθε προφορικό λόγο. Έτσι προφανώς και δεν μας προκύπτει μία εις βάθος αντίληψη γι'αυτά που διακηρύσσει και για όσα υποστηρίζει ότι θα κάνει.