Τηλεόραση

Τηλεόραση (7)

sputnik1Κι ας θεωρώ ότι λίγα λέει o Φίλης και αναρωτιέμαι γιατί άργησε τόσο; Και πως να'ναι διαφορετικά αφού αυτό το τριτοκοσμικό προϊόν που ονομάζεται ΕΡΤ και που την πληρώνουμε όλοι, εδώ και μισό αιώνα η κάθε κυβέρνηση τη θέλει μόνο ως προπαγανδιστικό της όργανο και πέραν τούτου ουδέν. Και ένας λόγος που συμβαίνει αυτός να είναι ο κανόνας και δεν αλλάζει ακόμα κι αν το ποσοστό τηλεθέασης των πολιτικών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το 5%, είναι που όλα τα ανασφαλή ελληνικά κόμματα, άλλο λιγότερο κι άλλο πιο πολύ, το' χουν στο αίμα τους να υπονομεύουν τη δημοκρατία παρά να την αναπτύσσουν, περισσότερο εμπιστεύονται τη μεροληπτική κομματική δημοσιογραφία παρά την ανεξάρτητη γνώμη, πιο πολύ θεωρούν τα άλλα κόμματα εχθρούς παρά αντιπάλους.

dimker144Θέση: Αυτό που θεωρεί ο καθένας απόλυτο καλό και απόλυτο κακό, τόσο στην προσωπική μας ζωή όσο και στην κοινωνία, σπανίως εμφανίζονται ατόφια και το πιο συνηθισμένο στην εποχή μας είναι να έχουν μικρή διάρκεια. Σε όλα τα άλλα φαινόμενα, σε όλες τις άλλες καταστάσεις, βοηθάει αν διακρίνουμε όλες  τις διαβαθμίσεις και τις αποχρώσεις τους και τις τονίζουμε. Και αν έχουμε εξασκηθεί στο να σκεφτόμαστε τις αλληλοεπιδράσεις τους όσο πιο αποστασιοποιημένοι από ότι μας χαρακτηρίζει, κέρδος θα προκύπτει. Η πείρα μου λέει πως το κέρδος αυτό κι εμάς μας αναβαθμίζει και στο σύνολο συνήθως κάνει καλό.

wireΕίναι πραγματικά απίστευτη η αντίφαση ότι το «The Wire» (πρεμιέρα στην ΕΡΤ2 αυτήν τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, στις 23.50) δεν κέρδισε κανένα μεγάλο τηλεοπτικό βραβείο, αλλά έγινε εκπαιδευτικό υλικό στο Χάρβαρντ. Ενώ οι ψηφοφόροι για τα Emmys ή τις Χρυσές Σφαίρες θα κουβαλούν για πάντα τη ρετσινιά ότι δεν αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα μιας αστυνομικής σειράς που ξέφυγε εντελώς από το δημοφιλές format του procedural, δύο καθηγητές του κορυφαίου αμερικανικού πανεπιστημίου εξήγησαν με άρθρο τους στη «Washington Post» γιατί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το σύγχρονο έπος για να περιγράψουν τις κοινωνικές συνθήκες στα αμερικανικά αστικά κέντρα:

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017 17:38

Survivol και ξερό ψωμί...

Συντάκτης

Με δική μου πρωτοβουλία νομίζω ότι δεν θα καθόμουν να παρακολουθήσω το Survivol. Το λέω, γιατί ποτέ μου δεν έγινα φάν των ριάλιτι που έκαναν θραύση πριν μερικά χρόνια. Αλλά επειδή γύρω μου και στα ΜΜΕ πολλά άκουγα για το τωρινό του Σκάι, είπα ας ρίξω μια ματιά να δω τι τρέχει. Τρεις ματιές έριξα και δεν άντεξα πάνω από ένα τέταρτο. Στην ουσία βαρέθηκα, και μακάρι να κάνω λάθος, πιστεύω ότι το ίδιο θα βαριόμουνα και τους συμπατριώτες μας που σκίζονται σ'αυτό το παιχνίδι, αν καθόμασταν στο ίδιο το τραπέζι γύρω από μία καράφα κρασάκι. Κι αυτοί βεβαίως εμένα. Ή μήπως αν δεν υπήρχε το έπαθλο των 100 χιλ. οι άνθρωποι αυτοί να κυκλοφορούσαν στα ίσα τους και να έβγαζαν και τα καλά τους στοιχεία; Έτσι μπορεί και να παιζόταν ανάμεσά μας ένα ενδιαφέρον και ευεργετικό παιχνίδι αλληλοεπιδράσεων στην ταβέρνα.

κάτι που είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού από όσους δεν αντιμετωπίζουν την ενημέρωση και την πολιτική με οπαδική/πελατειακή συμπεριφορά. Το τραγικό είναι ότι δεν το αντιλαμβάνεστε εσείς και επιτίθεστε στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ξυδάκη, που σαν παιδί ξεστόμισε αυτό που όλοι βιώνουμε, ότι δηλαδή ο βασιλιάς είναι θλιβερά γυμνός. Και αντί να ντραπείτε και να αρχίσετε να κοιτάζεστε στον καθρέφτη, τον αντιμετωπίσατε με κάτι επιχειρήματα άθλια. Ότι δηλαδή το είπε αυτό ο κ.Ξυδάκης, διότι θέλει λέει να συναντήσει ένα θολό αριστερό κοινό. Μόνο θλίψη μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες δηλώσεις ενός πούρου αριστερού όπως εσείς. 

Το ντοκιμαντέρ «Ο ξεχασμένος χώρος» (The Forgotten Space), παραγωγής ΗΠΑ 2010, έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σε – Α' τηλεοπτική μετάδοση - οι τηλεθεατές της ΕΡΤ2, τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 24:00, στο πλαίσιο του προγράμματος κινηματογραφικών ταινιών της documenta 14 με τίτλο «Κείμενα», που προβάλλεται κάθε Δευτέρα.

«Ο ξεχασμένος χώρος» στρέφει την προσοχή στις παραμελημένες εκείνες βιομηχανικές ζώνες, όπου η παγκοσμιοποίηση συναντά τη θάλασσα: τα λιμάνια. Αυτό το «κινηματογραφικό δοκίμιο», το οποίο συνδέει τα λιμάνια του κόσμου με τους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτά, είναι ένα είδος αστυνομικού μυστηρίου για τους μηχανισμούς του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Από το λόγο του 45ου προέδρου των Η.Π.Α  Ντόναλντ Τραμπ, που εξεφώνησε στην ορκωμοσία επί τη αναλήψει των καθηκόντων του ως πρόεδρος, ακούσαμε ένα μέρος του, διότι γρήγορα άρχισαν να πληθαίνουν οι πατριωτικές κοινοτοπίες της δεξιάς και βαρεθήκαμε. Δεν ζούμε στην Αμερική για να έχουμε μια άνεση με τα συμφραζόμενα, τα υπονοούμενα και τα σημαινόμενα που ενυπάρχουν σε κάθε προφορικό λόγο. Έτσι προφανώς και δεν μας προκύπτει μία εις βάθος αντίληψη γι'αυτά που διακηρύσσει και για όσα υποστηρίζει ότι θα κάνει.