Σάββατο, 05 Σεπτεμβρίου 2020 16:30

Το ναι στην ειρήνη θέλει μάχες κι εδώ σ'εμάς

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

war2Υπήρξαν φορές στη ζωή μου που σχεδόν όλο μου το είναι ήθελε με ένταση να σκοτώσω κάποιον ή κάποιους συνανθρώπους μου για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Μιλάω για ανθρώπους που τους είχα ζήσει από κοντά ή παραβίαζαν βιαίως τα χωρικά μου ύδατα. Αλλά αυτές οι φορές που ήταν ελάχιστες, νομίζω ότι δεν καθόρισαν το στίγμα μου μιας και ποτέ δεν σκότωσα κανέναν. Ποτέ όμως δεν μου έχει προκύψει η επιθυμία να σκοτώσω κάποιους επειδή είναι Αμερικανοί, Γερμανοί, Τούρκοι, Αλβανοί, Εβραίοι, Πακιστανοί, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, κόκκινοι, μουσουλμάνοι, γυναίκες, γκέι, νέοι και οτιδήποτε διαφορετικό από εμένα κυκλοφορεί σ'αυτόν τον Βαβέλ πλανήτη.

Απ'αυτή την άποψη έχω συμπεράνει ότι ήμουν και είμαι ακατάλληλος για πόλεμο εκ του συστάδην, από μακρυά με όπλα ή με κουμπιά, παρόλο που γνωρίζω ότι σε μια περιρρέουσα πολεμική ατμόσφαιρα ακόμα και γυναίκες εύκολα μεταμορφώνονται σε μια φονική μηχανή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν μου ταιριάζει ο αληθινός πόλεμος για να λύνω προβλήματα, δεν πιστεύω σ'αυτόν. Θεωρώ επίσης ότι τελικά κανείς από τους εμπόλεμους δεν κερδίζει στο πεδίο της ζωής, αλλά μόνο στο βασίλειο του θανάτου. Ας ρωτήσουν οι εχθροί τους νεκρούς τους και τους δικούς τους εν ζωή ανθρώπους και το ξανασυζητάμε. Όλα τα άλλα περί νικητών και ηττημένων στα αιματοβαμένα πεδία της μάχης τα ακούω βερεσέ.  

Το θέμα είναι τι θα έκανα αν ήμουν κι εγώ εκεί όταν οι Πέρσες στρατοπέδευσαν στον Μαραθώνα, όταν ο Μωάμεθ ο Β'  πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη, όταν ο Δράμαλης κατέβαινε με την μεγάλη στρατιά του στην Πελοπόννησο, όταν οι Ιταλοί φασίστες εφορμούσαν από τα βουνά της  Αλβανίας να μας υποδουλώσουν, όταν οι ναζιστές Γερμανοί κατακτητές έσπερναν τον θάνατο στην πατρίδα όπως και σε πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

Νομίζω ότι θα πολεμούσα τους εχθρούς μας, όλους αυτούς που με τη βία απειλούσαν την ζωή μου, που εξ αιτίας τους κινδύνευε θανάσιμα ο κοινός μας βίος. Υπάρχουν όμως πιο δύσκολες περιπτώσεις. Να όπως, θα πολεμούσα αν ήμουν Αθηναίος ή Σπαρτιάτης στον Πελοποννησιακό πόλεμο, θα πήγαινα με τον Αλέξανδρο μέχρι την Ινδία, θα έδινα τη ζωή μου για να γίνει η Θεσσαλονίκη ελληνική, θα εκστράτευα μες την καλή χαρά στη Σμύρνη; Η αλήθεια είναι ότι δεν μου βγαίνει αυθόρμητα ένα ναι ή ένα όχι σε τέτοιες ιστορίες που δεν είναι παίξε γέλασε. Αν δεν ζεις στο κλίμα που έχει διαμορφωθεί σε κάθε εποχή είναι δύσκολο θεωρητικά να απαντήσεις, είναι δύσκολη μία ειλικρινής απάντηση με το χέρι στην καρδιά. 

Τι παίζει τώρα; Μια αυξανόμενη διαρκής επιθετικότητα της Τουρκίας του Ερντογάν, δίχως κατά την γνώμη μου αυτό να σημαίνει ότι έχουμε σε όλα τα σημεία δίκαιο. Η Τουρκία ως αυτό που είναι, θέλει να γίνει αποδεκτή και από εμάς και από τους μεγάλους παίκτες σαν μία περιφερειακή δύναμη που θα κάνει κουμάντο στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, μη αποδεχόμενη σημαντικούς όρους συνθηκών του διεθνούς δικαίου. Ένας από τους λόγους που χοντραίνει το παιχνίδι - «....η Ελλάδα ή θα πρέπει να εισέλθει σε συνομιλίες για τις αμφισβητούμενες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου ή να αντιμετωπίσει τις συνέπειες.... θα καταλάβουν οι Έλληνες είτε τη γλώσσα της πολιτικής και της διπλωματίας, είτε το πεδίο της μάχης με οδυνηρές εμπειρίες», είπε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν χθες και φαίνεται να οδηγεί το παιχνίδι στα άκρα είναι ο εν δυνάμει υποθαλάσσιος ενεργειακός πλούτος. Κι όλα αυτά είναι φυσικό ν' αντηχούν στο υπέδαφος του ψυχισμού και των δύο λαών και να διεγείρουν ιστορικούς φόβους δικούς μας και φόβους δικούς τους.

Τι άλλο μπορεί να διαπιστώσει ο χι πολίτης που παρακολουθεί χαμένος από το σπίτι του την εξέλιξη των γεγονότων; Ότι με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο εκ των πραγμάτων είναι μπλεγμένοι με τις σχετικές διαφοροποιήσεις τους Αμερικανοί και Ευρωπαίοι, Ρώσοι, Ισραηλίτες, Άραβες και Κύπριοι και στο βάθος παραμονεύουν και οι Κινέζοι. Σχέδια καταστρώνονται, κινήσεις γίνονται, πιέσεις ασκούνται. Η ρευστότητα είναι ολοφάνερη. Μέσα σ'αυτό το τοπίο ο τυχαίος Έλληνας και Τούρκος λογικό είναι να αισθάνονται μία αυξανόμενη αδυναμία στο να επηρεάσουν τα γεγονότα. Το κλίμα που διαμορφώνεται είναι πολεμικό και δύσκολα να πεις όχι στην αναγκαιότητα των εξοπλισμών, που εξ αιτίας της δεκαετούς κρίσης μας ήταν σχεδόν ανύπαρκτοι, κι ας έχεις εσύ ο ψυλλιασμένος την βεβαιότητα ότι αυτή η κούρσα και πολλές σκιές έχει και συχνά δεν δουλεύει ούτε υπέρ της ειρήνης, ούτε υπέρ της αμυντικής θωράκισης. Ίσα ίσα είναι πολύ εύκολο τελικά να μην αποτρέπει τον πόλεμο που ο άλλος τον επιδιώκει, αλλά να στάζει σαν λάδι στην φωτιά του. 

Όλοι οι ειρηνόφιλοι πατριώτες κατά βάθος ευχόμαστε το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας να τα καταφέρει να μην συρθεί η Ελλάδα σε μια πολεμική σύρραξη, να αποφύγει προσχεδιασμένα ή τυχαία θερμά επεισόδια και με πολλή δουλειά να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να προκύψει ένας ουσιαστικός διάλογος με τον Ερντογάν. Ένας διάλογος που θα οδηγήσει σε μια δίκαια συμφωνία ικανή να αντέξει για πολλά χρόνια, δίχως φυσικά να χάσουμε εδάφη και θάλασσες.

Όμως, πάλι κατά βάθος, γνωρίζουμε ότι οι υπερβολικές απαιτήσεις της Τουρκίας καθιστούν την ευχή αυτή σχεδόν απραγματοποίητη. Η μόνη για μας καλή περίπτωση είναι, εξ αιτίας των δικών μας καλά σχεδιασμένων διπλωματικών κινήσεων συμβατών με μια αποφασιστική πατριωτική στάση, οι άλλοι ισχυροί παράγοντες που εμπλέκονται, να κρίνουν ότι στην παρούσα φάση πιο πολύ τους συμφέρει να πιέσουν τόσο την Τουρκία ώστε να οδηγηθεί σε τακτικές υποχωρήσεις και να σταματήσει τις απειλές. Κάτι που επί του παρόντος το κάνει η Γαλλία. 

Απ'ότι φαίνεται οι πολεμοχαρείς, που παντού και πάντοτε υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες, στην φάση αυτή σαν να κερδίζουν σιγά μα σταθερά πόντους και στην δικιά μας χώρα, με δεδομένο ότι στην Τουρκία που έχει εμπλακεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορες συρράξεις αποτελούν πια καθεστώς. Για τους δικούς μας, που τους συναντάς όλο και πιο συχνά εκεί που κινείσαι και ανοίγεις κουβέντες, όλα αυτά τα βέλη που οι Τούρκοι εκτοξεύουν διαρκώς εναντίον μας, είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Και είναι δύσκολο ένας λόγος εντελώς ειρηνόφιλος να βάλλει σε σκέψεις όσους έχουν περάσει στο πολεμικό στρατόπεδο. Είναι πολύ εύκολο να κρίνεται ως αφελής. Άσε που με ένα όχι στην πολεμική διευθέτηση των διαφορών δίχως όρους και όρια, δίχως εναλλακτικές προτάσεις αποδυναμώνεις μια εκδοχή που μπορεί εκ των πραγμάτων σε κάποια φάση όταν τα πράματα ξεφύγουν εντελώς να γίνει αναγκαία. Αυτό το ναι στην ειρηνική επίλυση των διαφορών που το πιστεύω, μακάρι να έχουμε αντιληφθεί ότι θέλει πολλή δουλειά από όλους μας ώστε να ηχεί πειστικό και αποτελεσματικό. Και για τους όρους και για τις προϋποθέσεις, ώστε να μην οδηγηθούμε και με την δικιά μας συνδρομή σε μία κατ'ουσία ήττα και των δύο αντιπάλων στο πεδίο της μάχης.

Και ας έχουμε υπόψη μας πως είναι πολύ πιθανό να δρουν οργανωμένες ομάδες πολεμοχαρών στο εσωτερικό και των ισχυρών, αυτών που έχουν σημαία τους ότι το δίκαιο είναι του ισχυρού η θέληση και που σπρώχνουν τα πράματα προς μία ελληνοτουρκική σύγκρουση, εκεί όπου θα κριθούν και παιχνίδια σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα στην ανατολική Μεσόγειο. Οπότε όλο και πιο πολύ θέλω να ελπίζω πως θα δυναμώνει η ανάγκη να βάζουμε το χέρι μας, να υποστηρίζουμε τις ειρηνόφιλες θέσεις μας με επιχειρήματα και θέσεις και να κρίνουμε όσους διαχειρίζονται την τύχη μας και την τύχη της χώρας. Διαφορετικά θα είναι σαν να βαδίζουμε ξυπόλητοι στ'αγκάθια. Κι εμείς κι η χώρα. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 08 Σεπτεμβρίου 2020 09:38
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση