Σάββατο, 01 Ιουνίου 2013 18:28

Τη Δευτέρα 3/6, στη Βάρναλη στη Δραπετσώνα, θα έχει κάτι να μας πει ο Τσίπρας για την φτώχεια μας;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Στην πλατεία  Βάρναλη - απέναντι από τον Αγ.Φανούριο - στη Δραπετσώνα, θα μιλήσει τη Δευτέρα 3/6, στις 7.30 μ.μ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

 

 Το θέμα της ομιλίας θα είναι επικεντρωμένο στα άμεσα μέτρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ανακούφιση από τη φτώχεια. Μετά την ομιλία θα ακολουθήσει συζήτηση με τους τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά, Θ. Δρίτσα, Π.Λαφαζάνη κα Τ. Βαμβακά καθώς και με φορείς της πόλης.

Να πάει ή να το σκεφτεί; Να το συζητήσει με φίλους ή θα μιλήσουν περί ανέμων και υδάτων γιατί το άλλο χάσιμο χρόνου θα είναι;

Αν είναι βαμμένος ψηφοφόρος κάποιου άλλου κόμματος , ιδιαίτερα αν αυτό βρίσκεται στα μαχαίρια με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως επίσης  κι αν θεωρεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μακριά νυχτωμένος και πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, τότε θα κάτσει σπίτι μου, θα πάει στο καφενείο, θα μπει στο ίντερνετ ή θα κάνει μια βόλτα. Αυτό σημαίνει πως αν για αυτόν τρεμοπαίζει μια ελπίδα σε κάποια άλλα χωράφια τριγυρνάει.

Αν όμως τον έχουν κάνει να μην χωράει σ’αυτόν τον κόσμο και σε όλα τα πράγματα τα όρια να είναι στενά,

αν δηλαδή έχει αερχίσει να ψάχνεται έστω επάνω επάνω, τότε να το σκεφτεί ή να αδιαφορήσει;

Ένας σοβαρός λόγος για να αδιαφορήσει, είναι να έχει μηδενίσει μέσα του το κοντέρ της πίστης στην πολιτική. Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει ότι αν κάτι μπορεί να γίνει για το καλό του, έστω και πρόσκαιρα, αυτό κατά βάση θα οφείλεται σε ανεξέλεχτους αρχηγίσκους δικτακτορίσκους. Στα καθημερινά θα εξαρτώνται όλα από τις δικές του προσπάθειες, στα νήματα που θα κουνήσει η οικογένειά του, το σόι του, οι φίλοι και γνωστοί μου, όπως και στις προσφορές που κάνουν οι άνθρωποι της πιάτσας. Θα κτυπήσει εκατοντάδες πόρτες, θα καταθέσει το βιογραφικό του, σε λίγο θα ζητάει μια οποιαδήποτε δουλειά, θα συζητήσει, θα παρακαλέσει, θα υποκλιθεί, θα πει πολλά yes sir, θα φιλήσει χέρια και κατουρημένες ποδιές, θα είναι εργατικός, ευγενικός, γλείφτης, καρφί, θα το βουλώνει κι ας βράζει μέσα του. Στο τέλος, αν άλλοι είναι πιο ικανοί από αυτόν σ’αυτά τα ξεφτιλισμένα κόλπα και κερδίσουν αυτοί τις λίγες κακοπληρωμένες και τελείως στον αέρα θέσεις, θα προσπαθήσει να την κοπανήσει στο εξωτερικό. Και όλα αυτά αν κινηθεί σε νόμιμους η γκρίζους δρόμους.

Υπάρχουν λοιπόν, σαφείς λόγοι για να μην ανταποκριθεί σ’αυτό το κάλεσμα. Έτσι θα περάσει κι αυτό το βράδυ της Δευτέρας, όπως πέρασαν όλες οι προηγούμενες μέρες, βδομάδες και μήνες. Το πολύ πολύ να κάνει τηλεφωνήματα, να στείλει μείλ εδώ κι εκεί, να κάνει σχέδια επί χάρτου. Στο βάθος μόνος κατάμονος, δίχως να διακρίνει κανένα σημάδι στον ορίζοντα  που θα τον κάνει βάσιμα να χαρεί, εκτός κι αν κάποιοι κρίνουν ότι τους συμφέρει να τον λυπηθούν, να τον εξαγοράσουν, να τον κάνουν πελάτη τους, δουλάκι τους πετώντας του λίγα ψίχουλα. Και μέχρι τότε θα ξεχνιέται χωμένος στις μικρές οθόνες ή θα ατονεί τη μαυρίλα του με την ταβανοθεραπεία. Άντε, που και που να λέει χαζά με τους φίλους σε καφέ, να κρύβεται όταν γίνεται ένα με το βυθό της θάλασσας, την πίσσα της νύχτας ή όταν βουλιάζει στο θολό βυθό κάποιου φτηνού ποτού.

Μπορεί όμως και να πάει. Ίσως κι από περιέργεια, αν και δεν είναι συνηθισμένος να συμμετέχει σε τέτοιες ανοιχτές πολιτικές εκδηλώσεις. Είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί και είναι από τις φορές που ο πνιγμένος έχει μια τάση να θέλει να πιάνεται από τα μαλλιά του.

Θα είναι λοιπόν κι αυτός εκεί; Σε εκδηλώσεις όπου τα χιλιοχρησιμοποιημένα λόγια και τα συνθήματα περισσεύουν. Σε συγκεντρώσεις, που από ότι έχει ακούσει, το πιο συνηθισμένο είναι λέξεις, λέξεις που τις παίρνει ο αέρας. Όπου οι περισσότεροι από αυτούς που πηγαίνουν είναι ήδη πεισμένοι. Είναι αυτοί, που βρέξει χιονίσει χτυπούν κάρτα γιατί πιστεύουν σ’ αυτήν τη δράση, σ’αυτήν την άχαρη ρητορική, σ’αυτό το κόμμα, την ιστορία του και στην προοπτική του. Και θα παρευρίσκονται ακόμα κι αν βαριούνται, ακόμα κι αν έχουν πάψει από καιρό να πιστεύουν στην αποτελεσματικότητα αυτών των μονόλογων, αυτών των σχεδίων επί χάρτου, αυτής της επιτηδευμένης αοριστίας. Θα είναι πάντοτε εκεί για να παίρνει ο ένας δύναμη από την παρουσία των άλλων. Και για ν'ανταλλάζουν στο πόδι δυο τρεις κουβέντες στα πεταχτά, άλλοτε αγωνίας και προβληματισμού κι άλλοτε καθησυχαστικές και επιβεβαίωσης.

Όμως παραδόξως νάτος, αραχτός σε μια καρέκλα, με τ’αυτιά τεντωμένα. Θ’ακούσει γενικότητες, ευχές; Θα του υποσχεθούν με περίσσεια άνεση το λαμπρό αύριο; Θα τον κανακέψουν, θα τον κολακέψουν, θα τον κάνουν να νοιώσει με μεγάλη δόση αυθαιρεσίας ξεχωριστός ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους;  Η θα γεμίσει κάπως το κενό της ζωής του, το κενό ανάμεσα με όλους τους γύρω του και θα νοιώσει έστω και για λίγο να γίνεται ένα με όλους αυτούς, που σαν κι αυτόν δεν έχουν στον ήλιο μοίρα ή και να έχουν είναι πολύ επισφαλής;  Αυτοί οι αμίλητοι που περιμένουν (τι;, ποιους; πότε;) σε μια σκοτεινή γωνιά της κοινωνίας, με τη μουτζούρα του θυμού στο βλέμμα τους, με τους ώμους σκυφτούς, το μυαλό σούπα, θα αστράψουν κάποτε; Εν τέλει οι ομιλητές θα τον πείσουν, έστω κι όσο πατάει ή γάτα, ότι όντως υπάρχει τρόπος για να μη μας ρημάξει η φτώχεια; Κι άραγε θα σκιαγραφήσουν πρωτοβουλίες που θα τον οδηγήσουν εκεί που θα φτιάξουν αυτούς τους τρόπους; Γιατί πολύ συχνά του περνάει από το μυαλό η υποψία, ότι τρόποι για να ξεφύγουν, οι πολλοί και σύντομα, από την φτώχεια, δεν υπάρχουν. Κι αυτό είναι αβάσταχτο.

Ο κεντρικός ομιλητής, το ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής μας σκηνής άραγε θα λάμψει; Θα εμπνευστεί από τους παρόντες και τα μαύρα τους τα χάλια, θα βρει έναν τρόπο να τους νοιώσει, να έρθει στην άθλια θέση τους; Θα τους εμψυχώσει, θα τους κάνει να δουν τον εαυτό μας ως θύματα ενός αδίστακτου συστήματος και ως αντίδραση αυτοί να θελήσουν να βγουν στο κλαρί, στρατιώτες - ποιητές - στοχαστές - και συνδημιουργοί ενός εμπνευσμένου σχεδίου, αποφασισμένοι να το υπηρετήσυν; Θα τους ξυπνήσει την πίστη στις αρχέγονες δυνάμεις τους, έστω και αν αυτές παίρνουν αμπάριζα από το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης; Ή θα τους πει το προγραμματισμένο ποίημα του, αυτό που όλοι οι καλοί χωράνε και οι κακοί χαίρονται τη ζωή και θ’ αποχωρίσει ευχαριστημένος;

Ποιος ξέρει; Όλα παίζονται ή όλα είναι προδιαγεγραμμένα; Αν στου ομιλητή, πριν έρθει να μιλήσει, πριν ανέβει πάνω στο βήμα, πριν όλα τα φώτα πέσουν πάνω του, αντιχούσε στο σώμα του ένα βουητό, ένα θολό βουητό που ερχόταν από εμάς κι από όλους τους μυριάδες πατημένους των αμέτρητων αιώνων, αν το πάλεψε για να αντλήσει απ’αυτό τη μελωδία της αγάπης, τον ρυθμό της επανάστασης, τη ζεστασιά της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης κι όλο αυτό το χαρμάνι καταφέρει εκεί μπροστά στα μάτια μας να τα συνθέσει σ'ένα τραγούδι που θα μας αγγίξει εμάς τους χαμένους, εμάς τους αναλώσιμους, ίσως τότε ένα κοινό ρίγος μας διατρέξει. Αυτό που ενώνει, που και μας κάνει να ξεμυτίσουμε από το καβούκι μας, αυτό που μας κάνει να αισθανθούμε πως το παρόν μας και το μέλλον εξαρτάται κι από εμάς. Τότε θα γεννηθεί μπρος στα μάτια μας, μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που θαρραλέοι άνθρωποι νοιώθουν στα σπλάχνα τους τη δύναμη να γράψουν την ιστορία τους, ακόμα και δίχως να το καταλάβουν, μια δυο δικές τους γραμμούλες στην ιστορία του κόσμου. Είναι αυτή η πιο μεγάλη ώρα της αλλαγής τους, όπου σχεδόν μαγικά αλλάζει ανεπαίσθητα κι ο κόσμος γύρω τους. Είναι οι φάσεις που σχεδόν όλοι νοιώθουν σαν ένα πανέμορφο κύμα που φουσκώνει, μεγαλώνει, παίρνει φόρα από την πλατεία, ανεβαίνει πάνω από την πόλη, παρασύρει στην πλάτη του την χώρα όλη και όπου το λαμπυρίζον φως του αφρού του μικραίνει τα σκοτάδια της. Ένα στιγμιαίο, πανέμορφο κι εξαίσιο κύμα που μας πάει όλους λίγο πιο μακριά, μας σηκώνει λίγο πιο ψηλά και εκχύει εκείνη την καλή χαρά που μοιράζετε παντού σαν γιατρικό. Είναι βεβαίως στιγμιαία όλα αυτά, αλλά είναι τόσο δυνατά που σου δίνουν την αίσθηση του για πάντα.

Δεν ξέρω. Υπάρχουν κι άλλοι που θα μπορούσαν να πουν πολύ πιο λίγα κι όμορφα λόγια, με ποιητικό βάθος κι ευαισθησία, με εγερτήρια δύναμη, με επιχειρήματα καίρια και σαφή. Αλλά στη φάση αυτή, τα όμορφα λόγια έπονται. Σημασία έχει οι σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στον φοβισμένο, απομονωμένο και μπερδεμένο κόσμο και στις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να τον εκφράσουν. Σχέσεις, που καλό θα είναι να βασίζονται πιο πολύ από όλα σε επεξεργασμένα σχέδια και στις πράξεις προσφοράς που απορρέουν απ'αυτά. Σχέδια/ιδέες/προτάσεις που τα υποστηρίζουν με πίστη δημοκρατικοί πολίτες, ανιδιοτελείς, ευφυείς και αφοσιωμένοι στο λαό. Αυτή είναι μια καλή πολιτική βάση για να στηριχτεί μια άλλη προοπτική της χώρας μας. Αυτό πιστεύω σαν το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί σ'αυτούς τους ζοφερούς καιρούς.

Η ελπιδοφόρα προοπτική, που έχει ψωμί και μέλλον, είναι αυτή όπου το κράτος θα μπορέσει επιτέλους να λειτουργεί σωστά, αποτελεσματικά , αξιοκρατικά και δίκαια για όλους. Θα είναι εκείνες οι εξαίσιες μέρες που η λαμογιά και τα ρουσφέτια θα είναι η μεγάλη ντροπή, οι άνεργοι θα είναι είδος προς εξαφάνιση και τους αξιοπρεπείς πατριώτες θα τους αντικρίζεις όπου κι αν γυρίζεις το μάτι σου. Κι εσύ θα είσαι ένας απ'αυτούς τους χιλιάδες που θα έχεις καταλάβει πια πως οι καλύτερες δικές σου μέρες δε γίνεται παρά να είναι προϋπόθεση για τις καλύτερες μέρες όλων μας όσων ζούμε και μοχθούμε σ'αυτόν το γαμημένο τόπο.

Δεν ξέρω, απ'ότι κατάλαβα θα ήθελε πολύ να πάει σε μια τέτοια συγκέντρωση, να πηγαίνει σε τέτοιες διαδηλώσεις, πιστεύοντας πως ο χρυσαφένιος και πανέμορφος αέρας τους, αυτός της βαθιάς αλλαγής, θα φυσάει από και στις καρδιές και στα μυαλά, στους δρόμους, στις τάξεις, στα σπίτια, στις δουλειές, στις επιτροπές, στα κινήματα, παντού. Κι ένα τόσο δα ξεκίνημα, μία νύξη, θα ήθελε να είναι αυτή η συγκέντρωση της Δευτέρας, όπου θα μιλήσει στη Δραπετσώνα ο κ. Τσίπρας, οι βουλευτές του Πειραιά και... αχ να μπορούσε να μιλήσει και ο κόσμος. Να πει τα χαζά του, τις δυσκολίες του, τις απορίες του, τις ανάγκες του, τις αφελείς, αποσπασματικές ή και σοφές προτάσεις του. 

Τι να πω, θα δει και θα δω. Μέχρι τη Δευτέρα λέει να το ξανασκεφτεί. Ελπίζοντας πως θα τον πιάσει εκείνη η βαθιά επιθυμία να απλώσει σ' έναν άλλο, στον οποιοδήποτε άλλο πιο αδύναμο απ'αυτόν, το χέρι του, για να προχωρήσουνε λίγο πιο πέρα, για ν’ανέβουνε μαζί λίγο πιο ψηλά, όπως λέει κι ο ποιητής. Με πλήρη επίγνωση πως οι νάρκες είναι παντού. Όχι μόνο ανάμεσα σ'εμάς και στους κυνικούς νεοφιλελεύθερους του βορρά, ανάμεσα σ'εμάς και στους δικούς μας τους άπληστους λεφτάδες, αλλά ακόμα και μέσα στις οθόνες μας, κάτω από τους καναπέδες μας, και δυστυχώς, ενίοτε κι ανάμεσά μας. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 03 Ιουνίου 2013 10:31
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση