Πέμπτη, 02 Μαΐου 2013 15:33

Πήρα ανάποδες με ένα γράμμα που διάβασα και σας λέω τον πόνο μου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Την επιστολή που θα βρείτε στο τέλος αυτού του άρθρου, την έγραψε μία Αθηναίισσα και τη διάβασα πριν από λίγο στη lifo. Το πρώτο που μου βγήκε ήταν η επιθυμία να ήμουνα παρών στο τρένο ως Μπρους Λι,

και να έκανα μαύρους στο ξύλο τους τύπους που έκλεψαν και χαστούκισαν δημόσια έναν Πακιστανό.Το ξέρω όμως πως αυτό είναι εκτόνωση, δεν είναι λύση. Εάν όμως είχα μαύρη ζώνη και ήμουνα παρών, μάλλον αυτό θα έκανα και ας το ξέρω πως μετά θα μετάνοιωνα πικρά. Γιατί σε σκηνές σαν κι αυτές, είναι σα να βιάζονται όλοι οι παρόντες, εκτός φυσικά απ'αυτούς που το φχαριστιούνται.Ύστερα άρχισα νοερώς να κατηγορώ τους γονείς τους και τους παπούδες τους, των τραμπούκων εννοώ. Αλλά κι αυτό, πρώτον πάει μακριά η βαλίτα και μπορεί να σε φτάσει μέχρι τους πρωτόγονους προγόνους μας, εκεί όπου όλοι είμαστε θύτες και θύματα ταυτόχρονα. Και δεύτερον, άντε να βρεις άκρη για το πως ένας γονέας είναι σε θέση να εμφυσήσει ή όχι στο τέκνο του την εσωτερική μαγκιά του να μην πιάνεται στο θρασύ δόκανο της αγελοποίησης και το πως να του καλλιεργήσει το σεβασμό και την ευαισθησία απέναντι σε ότι αδύναμο συναντά στη ζωή του. Εδώ, αναρωτιέμαι, δε θα πρέπει να χρεωθεί κάτι και η εκκλησία, που με τις πράξεις της, ιδιαίτερα των υψηλά ισταμένων στην ιεραρχία της, είναι ανίκανη να περάσει στο ποίμνιό της το βασικό μήνυμά της, αυτό το αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν;

Κατόπιν, άρχισα να βρίζω, νοερώς πάντοτε, όλες αυτές τις ξένες εξουσίες που ξερίζωσαν τους συμπατριώτες τους από χώρες μακρινές και όλους τους δικούς μας, που από όλες τις θέσεις και τα πόστα, έκαναν τη χώρα μας ξέφραγκο αμπέλι. Προφανώς τα δικά τους συμφέροντα προωθούσαν και οι μεν και οι δε, που όμως μέσα στην λογική του καπιταλισμού έδεναν μια χαρά με τους στόχους του. Έχουν ένα πολυπληθές εργατικό δυναμικό, απροστάτευτο, έτοιμο για υπερεκμεττάλευση. Αλλά, από αυτό το σημείο ως το να είναι στόχοι για ωμές πράξεις βίας - που αυτά που όλοι έχουμε ακούσει πως τους κάνουν διάφοροι συμπστριώτες μας ωχριούν μπροστά σ'αυτό το επεισόδιο του τρένου - η απόσταση είναι μεγάλη. Προσωπικά πιστεύω πως οι μετανάστες στην παρούσα φάση είναι η αφορμή. Οι άνθρωποι που είναι τσάμπα μάγκες, που είναι ικανοί μόνο για να φοβίζουν, που στη χρήση της πραγματικής ή συμβολικής βίας είναι μαννούλες, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Δυστυχώς τώρα έχουν βρει γήπεδο κι εύκολο στόχο και παίζουν ανενόχλητοι.

Οπότε τι κάνουμε όλοι όσοι μας εξοργίζουν οι άνθρωποι που προκαλούν τέτοια επεισόδεια καθημερινής βίας; Εκτός από το να μην τους φοβόμαστε, λίγα πράγματα πιστεύω, για να μην παραμυθιαζόμαστε κιόλας. Λέω πάντως πως μια εργατική, εμπνευσμένη και μαχητική εκπαίδευση που θα μπορεί να διαμορφώνει ανθρώπους αλληλέγγυους και δημιουργικούς, μια μαχητική δημοσιογραφία που θα καυτηριάζει τη ωμή βία απ'όπου κι αν προέρχεται, μια νομοθεσία που θα τιμωρεί παραδειγματικά τα ρατσιστικά εγκλήματα, μια αστυνομία κι ένα δικαστικό σώμα που δε θα κάνουν τα στραβά μάτια στις βίαιες συμπεριφορές, ιδιαίτερα αυτήν τη εποχή απέναντι στους μετανάστες, πιστεύω λοιπόν, πως τότε, ακόμα και σε περιόδους μεγάλης κρίσης, θα ήταν λιγότεροι εκείνοι που θα έβγαζαν δημόσια το ζώο που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Τώρα, αυτήν τη στιγμή, στην ασφάλεια του σπιτιού μου, που ακούω κάτι ξετρελαμένα πουλάκια, που η άνοιξη με αναστατώνει με τ'αρώματά της, που το βράδυ θα βρεθούμε φίλοι αγαπημένοι, στ'αλήθεια δεν ξέρω σε ποιους να ευχηθώ καλή Ανάσταση. Σε όλους, ακόμα και στα κτήνη, ή μόνο σε αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Εσύ Χριστέ μου, εσύ, ώ γλυκύ μου έαρ, που θυσιάστηκες για πάρτι μας, εσύ, που θανάτω θάνατον πατήσας, τι λες; Και μία συμβουλή, γλυκύτατόν μου Τέκνον. Μην το διανοηθέίς να πας στα  συσσίτια της Χρυσής Αυγής, θα σε αποπέμψουν σκιαιότατα ως Εβραίος που είσαι.

Ακολουθεί το γράμμα 


«Κύριε Δημοκίδη, δεν θα ξεχάσω τη Μανωλάδα.  

Κυριακή 14 Απριλίου, 18:25, ξεκίνησα από Χαλκίδα για Αθήνα.   Ώρα 19:40 περίπου το τρένο έκανε στάση στον σταθμό ΣΚΑ. Δίπλα στο β' βαγόνι στέκονταν χειρονομώντας καμιά 30ριά 25ρηδες, μαυροντυμένοι, με ξυρισμένα κεφάλια, μερικοί φορώντας κουκούλες, και χτυπούσαν τα τζάμια του βαγονιού φωνάζοντας συνθήματα. Οπαδοί κάποια ομάδας, είπε ένας νεαρός – εμένα μου φάνηκαν εκκολαπτόμενοι "κασιδιάρηδες".   Μπούκαραν στο τρένο (αλήθεια, γιατί άνοιξε ο οδηγός;), οι πολλοί σκόρπισαν στα πίσω βαγόνια, 8-10 μπήκαν στο δικό μου. Πλησίασαν δύο αλλοδαπούς, στάθηκαν δίπλα και πάνω τους και δύο θρασείς άρχισαν τις ερωτήσεις:   "Από πού είστε;" –"Έχετε χαρτιά;" – "Πού είναι;" – "Δείξε μού τα", λένε στον ένα (ποιον υποκαθιστούσαν εκείνη τη στιγμή;) – "Έχεις λεφτά;" –"Πόσα έχεις;" – "Άνοιξε το πορτοφόλι σου να δω".   Γύρισα πίσω κατατρομαγμένη και εκείνη τη στιγμή ο ένας άστραψε ένα ηχηρότατο χαστούκι στον ένα Πακιστανό και του πήρε 100 ευρώ που είχε μαζί του. Ο ξένος δεν έβγαλε κιχ όλο αυτό το διάστημα, παρέμεινε σκυφτός και ταπεινωμένος.  

Σε μια ενστικτώδη κίνηση να τηλεφωνήσω, μου έκαναν νοήματα οι συνταξιδιώτες μου να σταματήσω γιατί "θα μας σπάσουν στο ξύλο". "Δεν τους είδατε;" μου είπαν. Ναι, είδα τη βία και τον φόβο ζωντανό μπροστά μου. Με συντριβή, ομολογώ, ζήτησα συγγνώμη από τους αλλοδαπούς και τους είπα πόσο λυπήθηκα, μόνο αυτό.  

Κατεβαίνοντας στον Σταθμό Λαρίσης, ενημέρωσα τον οδηγό του τρένου για το γεγονός και φθάνοντας στο σπίτι μου η τηλεόραση μετέδιδε εικόνες από τη Μανωλάδα.   ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ, γιατί οι "Μανωλάδες" έχουν τελικά πληθύνει επικίνδυνα.   Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Χαρά. Τ.  

ΥΓ.: Γιατί σας έγραψα γι' αυτό το περιστατικό, αφού ξέρω ότι δεν ωφελεί; Θέλω απλώς να καταθέσω την οργή αλλά και την ντροπή που ένιωσα, και συνάμα τον φόβο μου, αφού ήταν αδύνατο να τους εμποδίσω, και σκέφτομαι πόσο ευάλωτοι είμαστε στη βαρβαρότητα της βίας. ΟΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!»   Πηγή: www.lifo.gr

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 03 Μαΐου 2013 13:44
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση