Τετάρτη, 08 Μαΐου 2013 20:05

Μας βγήκε η ανάγκη κάτι να πούμε κι εμείς για Δημουλά, Κωσταράκο, Φέργκιουσον. Εσάς;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ένα. Οι δηλώσεις της κα. Δημουλά για το πόσο δυσκολεύουν τη ζωή της οι μετανάστες στην Κυψέλη. Η ίδια διευκρίνισε κατόπιν πως μίλησε προσωπικά μιας και η οικογένειά της

έχει επανειλημμένως πέσει θύμα βίαιης συμπεριφοράς απ’αυτούς, που όσο και να το κάνουμε είναι πιο επιρρεπείς σε παραβατικές πράξεις.

Μ’αρέσει η Δημουλά, αλλά δεν ξετρελαίνομαι κιόλας με την ποίησή της. Θα ήθελα όμως αυτά τα προσωπικά που την τρομάζουν να φανερώνονται και στους στίχους της. Θα το ήθελα τουλάχιστον για να είμαστε υποψιασμένοι και να μην μας έρχεται ο ουρανός σφοντύλι. Εξ άλλου ότι πέφτει στα χέρια της τέχνης, μπορεί η μαγική τους δύναμη εν δυνάμει να ανεβάζει και τον πήχη της ζωής μας. Τόσο του καλλιτέχνη όσο και των φιλότεχνων. Απ’αυτήν την άποψη, γιατί είναι πολύ πιθανόν κι εγώ στην ηλικία της αν μάλιστα είχα κακοπάθει και φοβόμουνα να έλεγα τα ίδια, θα ήθελα στιχάκια που να μου δίνουν φτερά. Της γενναιότητας ας πούμε, της υπομονής, και της κατανόησης του κόσμου και της βίας του. Στοιχεία που πιθανόν και μιας μεγάλης και κουρασμένης γυναίκας σαν αυτήν να εμβάπτιζαν τις αντιποιητκές αλήθειες της σε κάτι πιο λυτρωτικό και γι'αυτήν και για όλους μας. Αν και σε πολλά ποιήματά της το έχει πετύχει, αλλά όχι με τη σαφήνεια που απαιτεί αυτή η ιδιαίτερη και φορτισμένη κατάσταση της μετανάστευσης. Πάντως αρκετοί, ακόμα και στις μέρες μας, πιστεύουν πως η τέχνη κάποιες φορές κάποιους, μπορεί και τους σώζει. Και γιατί όχι, σε βάθος χρόνου ακόμα και τους μετανάστες που έχουν παρανομήσει σ'αυτήν την καθ'όλα νομοταγή χώρα.

Δύο σχετικές συνδέσεις. Η πρώτη είναι από τη lifo, όπου μπορείτε να διαβάσετε την απομαγνητοφωνημένη ομιλία της κα. Δημουλά, πατώντας εδώ Η δεύτερη είναι από την σχολική εφημερίδα του 1ου Λ.Κερατσινίου ΟΝΕΙΡΟΖΟΥΜ, όπου τον Απρίλιο του 2008 μία μαθήτρια έγραψε ένα άρθρο μετά από μία επίσκεψη του σχολείου σε μία εκδήλωση με ομιλήτρια την κα.Δημουλά. Πατώντας εδώ  και πηγαίνοντας στη σελίδα 4 του τεύχους

 

Δύο. Τα εύσημα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ κ. Κωσταράκου προς όλους εκείνους τους δόκιμους που την ώρα της Ανάστασης που οι παπάδες έλεγαν το Χριστός Ανέστη, αυτοί έψαλαν τον Εθνικό μας Ύμνο. Ιδιαίτερη σημασία απέκτησε η περίπτωση που συνέβη στην ακολουθία της Ανάστασης, όπου χοροστατούσε  ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος. Από όσα ακολούθησαν στο ίντερνετ φαίνεται πως δεν ήταν ένα μεμονωμένο και αυθόρμητο συμβάν. Παρόμοια μ’αυτό, που έγινε στην εκκλησία του Αγ. Διονυσίου, έγιναν και σε άλλες εκκλησίες. Άρα φαίνεται σαν κάποιοι να οργάνωσαν και να συντόνισαν αυτές τις παρεμβάσεις.

Δύσκολα πράγματα. Ας πούμε πως είμαι Δόκιμος που πιστεύει ότι η πατρίδα έχει καταληφθεί ή κινδυνεύει να καταληφθεί από τον εχθρό. Η επιλογή του Εθνικού Ύμνου σε άσχετη ώρα και πλαίσιο δεν σημαίνει πως ο εχθρός είναι εξωτερικός; Οι Γερμανοί λόγου χάρη, το ΔΝΤ, οι χρηματοπιστωτικές αγορές πιθανόν, όλα αυτά που αν θελήσουμε με αέρα και γιούργια να αποτινάξουμε τον ζυγό τους, η πιο πιθανή εκδοχή είναι να καταντήσουμε Αλβανία του Χότζα ή Χούντα της 21ης Απριλίου. Αλλά αυτό θέλουν οι δόκιμοι; Μάλλον όχι. Το πιο πιθανόν είναι ότι όπως όλοι οι Έλληνες έτσι τώρα αυτοί και τα σόγια τους πιέζονται. Ως στρατιωτικοί όμως είναι συνήθως μονόχορδοι. Ο μόνος τρόπος που έχουν έτοιμο παραδοσιακά για να επιδρούν στην πραγματικότητα είναι αυτός που προβάλλει μία εκδοχή του Ελληνικού στοιχείου μέσω του Εθνικού Ύμνου. Προφανώς καλό είναι να έχουμε ένα υγιές εθνικό φρόνημα και μια πατριωτική περηφάνια, αλλά με ουσία και με βάθος. Δεν ξέρω, αυτά τα πράγματα, που εγώ τα χαρακτηρίζω του εύκολου πατριωτισμού, και που έχουν και μία ροπή προς δικτατορικές αντιλήψεις, συνήθως δεν συνοδεύονται από θέσεις συνεκτικές, από επεξεργασμένες προτάσεις και στρατηγικές ξεκάθαρες, εφαρμόσιμες σε πλαίσια δημοκρατικά. Γι’αυτό στο φινάλε το έργο είναι μικρό κι αυτό που πετυχαίνουν είναι μία τρύπα στο νερό. Και είναι και επικίνδυνα, διότι τα σπασμένα ως συνήθως ο πολύς κόσμος τα πληρώνει, δίχως όμως να έχει και εναλλακτικές διεξόδους. Θα μου αντιτείνεται πως και οι πολιτικοί μας με άδεια και σκυμμένα κεφάλια και τα χέρια της ζητιανιάς απλωμένα, τρέχανε στις Βρυξέλλες. Θα σας απαντήσω, ναι, αλλά αυτό πληρώνουμε τώρα κι εν πάση περιπτώσει στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε άλλο σχέδιο, άλλη πρόταση διαχείριση της κρίσης. 

Όσο για την στάση του κ.Κωσταράκου, γιατί δεν στέλνει μία διαταγή προς όλες τις στρατιωτικές μονάδες που να λέει ότι όταν ένα άγημα είναι παρόν σε εκκλησιαστικές λειτουργίες, στο κρίσιμο σημείο να ψέλνει τον Εθνικό μας Ύμνο; Έτσι ούτε ο ίδιος θα εκτίθεται με την κάλυψη που αναγκάζεται εκ των υστέρων να προσφέρει στους ατακτούντες δόκιμους ούτε αυτοί που τον επέλεξαν, βλέπε κ.Σαμαρά. Έχω πάντως μία παιδική απορία. Τι κέρδος προκύπτει με το καπέλλωμα της, ας πούμε, οικουμενικότητας της Ορθοδοξίας από αυτόν τον άγαρμπο Ελληνοκεντρισμό; Ή αλλιώτικα, δεν υπάρχουν άλλοι χώροι κι άλλες εκδηλώσεις πιο ταιριαστές, όπου όσοι αρέσκονται να ψέλνουν τον Εθνικό μας Ύμνο, να το κάνουν εκεί;

Τρία. Για τους ποδοσφαιρόφιλους είναι είδηση η αποχώρηση του σερ Άλεξ Φέργκιουσον από τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο 71 ετών Σκωτσέζος προπονητής της Μάντσεστερ για 26 συνεχόμενα χρόνια, στα οποία κατέκτησε 13 πρωταθλήματα Αγγλίας και τρεις Ευρωπαϊκούς τίτλους, προφανώς τον κάνει έναν από τους πλέον αξιόλογους προπονητές της εποχής μας. Έφτιαχνε συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια μία ομάδα που έκανε ένα παιχνίδι υψηλού επιπέδου και που εξ αιτίας αυτού συγκέντρωνε την αγάπη εκατομμυρίων φιλάθλων από όλον τον κόσμο. Όταν στην Ελλάδα οι διοικήσεις των ομάδων φτάσουν στο σημείο να εμπιστεύονται για πολλά χρόνια έναν προπονητή, τότε κάτι σημαντικό θα έχει αλλάξει, όχι μόνο στις ομάδες αλλά και σε όλη την κοινωνία. Αν στον πυρήνα αυτής της αλλαγής βρίσκεται η έξωση της λογικής της παράγκας και η εγκαθίδρυση μιας νοοτροπίας που κατά κύριον λόγο εκφράζεται από το αρχαίο "τα καλά κόποις κτώνται", τότε θα είναι μία αλλαγή προς το καλύτερο. Αυτό πιστεύουμε εμείς. Εσείς; 

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη δήλωσή του σερ Άλεξ, είναι το εξής:

Η απόφαση να αποσυρθώ ήταν κάτι που σκέφτηκα πολύ και σοβαρά. Είναι η σωστή στιγμή. Ήταν σημαντικό για εμένα να αφήσω την ομάδα στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και πιστεύω ότι το έκανα. Η ποιότητα αυτής της πρωταθλήτριας ομάδας και η ηλικιακή ισορροπία που υπάρχει, θα εγγυηθούν για τη συνέχεια των επιτυχιών, ενώ η δομή των ακαδημιών δείχνει ότι το μέλλον του συλλόγου θα είναι λαμπρό. Πρέπει να κάνω ειδική μνεία στην οικογένεια μου. Η αγάπη και η υποστήριξη τους ήταν καθοριστική. Η γυναίκα μου, Κάθι, ήταν το καθοριστικό πρόσωπο σε ολόκληρη την καριέρα μου. Ήταν ένας βράχος υποστήριξης και σταθερότητας. Όσο για τους παίκτες και το τεχνικό μου επιτελείο, τόσο το τωρινό όσο και του παρελθόντος, θα ήθελα να τους ευχαριστήσω όλους, για το εξωπραγματικό επίπεδο επαγγελματισμού και αφοσίωσης που βοήθησαν να φτάσουμε σε τόσους θριάμβους. Χωρίς τη συνεισφορά τους η ιστορία αυτής της σπουδαίας ομάδας δεν θα ήταν τόσο πλούσια. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 12 Μαΐου 2013 19:30
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Οδυσσέας Κουντουπίδης 09-05-2013 18:57
Στο κομμάτι που γράφεις για την Κυρία ακαδημαϊκό βάλε και κάντε ένα κλικ εδώ να κλικάρουμε και να δούμε στο "ονειροζούμ" αποσπάσματα απο το αρθράκι που έγραψε μιά κοπελιά του περιοδικού γιά την Κυρία. Α! και την απάντηση της Κυρίας.Εχει σημασία τι λένε τα παιδιά για τόσο σοβαρά πρόσωπα που το σύστημα τα έχει τόσο πολύ λιβανίσει που κατάντησαν άγιοι και στο απυρόβλητο.
Όση σοβαρότητα απομείνει θα τους την αποδώσουμε.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση