Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Παρασκευή, 02 Νοεμβρίου 2018 17:57

Μνήμη Οδυσσέα Ελύτη (2.11.1911) : ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΆΡΙΣΤΟΝ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

elitisΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (Ι-VII), από τον Μικρό Ναυτίλο, 1988

Ι

Μια μέρα τη ζωή που'χασα την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ'αφοσοίωση. Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες μου, να τις φέρνω άνω κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων. Ν' αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, μια αθωότητα τόσο ισχυρή που να ξεπλένει τα αίματα - το άδικο - και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου αρέσουν. 

Δύσκολο, αλλά πως να γίνει; Κάποτε νιώθω να'μαι τόσοι πολλοί που χάνομαι. Θέλω να πραγματοποιηθώ έστω και στο μάκρος μιας ηλικίας που να ξεπερνά τη δική μου. 

Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος να καταβληθεί ούτε από το χρόνο, τότε το παιχνίδι το έχασα.

 

 

ΙΙ

Κατοίκησα μία χώρα που' βγαινε από την άλλη, την πραγματική, όπως το όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε, τόσο άπιαστη.

Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγματα να τ'απαλλάξω από κάθε αξία. Μελετούσα τ'Ακοίμιστα και την Ερημική ν'αξιωθώ να φκιάχνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια, κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γεμάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο. Μα'ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω την χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς δει το κάλλος. Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει. 

 

IV

Την άνοιξη δεν τη βρήκα τόσο στους αγρούς ή, έστω σ'έναν Botticelli, όσο σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη. Έστω και μια μέρα τη θάλασσα την ένιωσα κοιτάζοντας μία κεφαλή Διός. 

Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος θα βγούμε σε ένα άλλο είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση. Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία, όπως ένας είναι ο ουρανός. Το θέμα είναι από που βλέπει κανείς τον ουρανό.

Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας.

 

VII

Χείλη πικρό που σ'έχω δεύτερη ψυχή μου, χαμογέλασε! 

 

Ο Οδυσσέας Ελύτης (Ηράκλειο, 2.11.1911 - Αθήνα, 18.3.96) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ολόκληρη η ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη στην απονομή του Νόμπελ

Τη φωτό την εντοπίσαμε στο fb, στη σελίδα της Κατερίνας Μαυροειδή, που την ευχαριστούμε. Στη φωτό είναι ο Ελύτης με την Μαρίνα Καραγάτση κάποιο καλοκαίρι στην Άνδρο. 

  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 03 Νοεμβρίου 2018 17:48
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Ιγνατιάδης Λάκης 04-11-2018 06:26
Διότι ο Ελύτης είναι φύση και θέση ποιητής και ως εκ τούτου συντονίζεται πιο πολύ με τον καιρό μέσα του , ενώ η Μαρίνα, γυναίκα πέρα ως πέρα, επαυξάνει με την θερμότητα της ομορφιάς της τη θερινή χαρά.
Παράθεση
0 # Κιμπαρίδη Τάνια 03-11-2018 19:25
Όπως πάντα ωραίος ο Ελύτης. Λες και φυσάει νοτιάς, φυσάει βοριάς που διώχνουν την ομίχλη, αλλά ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις εν τέλει είναι το ανείπωτο παραμύθι σου ή η σκληρή πραγματικότητα. Αυτή η Καραγάτση, αφού τη λένε και Μαρίνα, δεν μπορεί να είναι παρά η κόρη του συγγραφέα Καραγάτση και μάνα του σκηνοθέτη Τάρλοου. Το μάτι όμως αναρωτιέται, γιατί ο Ελύτης φοράει καλοκαιριάτικα ζακέτα, κ.λπ όταν η Μαρίνα με τη θερινή στολή της φανερώνει τα κάλλη της;
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση