Άντε τώρα να μεταφέρεις στους τωρινούς που κυνηγάνε πόκεμον το πως νιώθαμε πιτσιρικάδες όταν ρίχναμε κέρματα στα τζούκμποξ και αυτό έπαιζε το τραγούδι που είχαμε διαλέξει, πατώντας Α7, C2 ή F6, για να το ακούσουν όλοι όσοι βρισκόντουσαν σε μια ακτίνα τουλάχιστον 10 μέτρων και προπάντων το πρόσωπο που είχες στο μυαλό σου και μυστικά του το αφιέρωνες. Δεν μπορώ να το περιγράψω. Θα αναφέρω μόνο ένα από τα μαγαζιά με τζούκμποξ που βρισκόταν πάνω από τα βοτσαλάκια και το μαύρο πηδηχτήρι, λίγο πιο πέρα από το τσιμέντα Ηρακλής.
Εκεί, εν αντιθέσει με τα σουβλατζίδικα, τα κουτούκια και τις ταβέρνες, όπου σχεδόν όλα τα 45άρικα δισκάκια που ήταν κρυμμένα στην κοιλιά του τζου μποξ ήταν λαϊκά τραγούδια που μας κλάδευαν, μας σκάλιζαν και μας πότιζαν δίχως να μας ρωτάνε και επί της ουσίας δίχως να το παίρνουμε είδηση, κάτι που όμως έγινε η δύναμή μας χρόνια μετά. Το τζούκμποξ όμως αυτού του μαγαζιού, που δε θυμάμαι το όνομά του, είχε και ιταλικά και Πρίσλεϋ και κάτι γαλλικά, απ'αυτά που τα διαλέγαμε για να ανθίσουμε στο πνεύμα της εποχής.
Κάποια από τα τραγούδια εκείνης της εποχής έχουν περάσει στα ενδότερα της ύπαρξής μου και όποτε τα ακούω σχεδόν πάντα κάτι μου θυμίζουν. Μιλάω για μια μνήμη που μεταφέρει και ανάμικτα συναισθήματα, όχι εντελώς ξεθυμασμένα ακόμα, την αίσθηση της αλμύρας στα χείλη, της πίσσας και των πετρελαίων στην μύτη μας, και που σχεδόν πάντα μου προκύπτει μια τηλεμεταφορά στο χρόνια εκείνα και στα πρόσωπα που άθελά τους έβαζαν φωτιά στην εύφλεκτη καρδιά μας.Αυτά που προσπαθούσαμε με διάφορες ταρζανιές να μας ρίξουν ένα βλέμμα από το απρόσιτο σύμπαν τους. Για τραγούδια ενδεικτικά αναφέρω το Volare με τον Ντομένικο Μοντούνιο, το A'casa d'Irene με τον Νίκο Φιντένκο, το Lui με την Ρίτα Παβόνε, το La Bampola με την Πάτυ Πράβο. Σίγουρα υπήρχαν κι άλλα, που περνώντας από τα αυτιά μας, αυτό που απέπνεαν σ'εμάς που δε γνωρίζαμε παρά δέκα ιταλικές λέξεις, ήταν σαν μια ρομαντική μελαγχολία ιταλικής κόπιας. Αεράτη ας πούμε και φινετσάτη που δε ντρεπόσουνα να σε σταμπάρει, γιατί κάπου μέσα της, πέρα από το ελαφρύ δράμα, έπαιζε και το ξελόγιασμα όπου όλα τα έκανε δυνατά.
Μετά, στην δεκαετία του '70, αρκετοί γείτονες και συμμαθητές μας επέλεξαν να σπουδάσουν στην Ιταλία. Εμείς τότε είχαμε άλλους νταλκάδες κι άλλα τρεχάματα κι αναζητήσεις που δεν μας βοήθησαν να στήσαμε γέφυρες με την ιταλική μουσική. Αυτοί οι γνωστοί μας όμως όταν γύριζαν τα καλοκαίρια είχαν στις αποσκευές τους αρκετά άλμπουμ βινυλίου 33 στροφών με την νέα δυναμική ιταλική μουσική σκηνή. Κι έτσι απ'αυτούς πρωτοακούσαμε μια άλλη σχολή τραγουδιού, με πολιτικές ανησυχίες και κοινωνικό προβληματισμό και με μαχητική διάθεση που είχε τις ρίζες της στα κοινά όνειρα των ζορισμένων. Μια σχολή που άγγιζε μεγάλα ακροατήρια και επηρέαζε, όσο μπορούσε να επηρεάζει το τραγούδι εκείνα τα μολυβένια χρόνια, τις σχέσεις, την αισθητική και τα πράματα στη γείτονα χώρα. Ο Μπολωνέζος Λούτσιο Ντάλα - που μας τον σύστησε αργότερα και ο Σαββόπουλος και οι Κατσιμιχαίοι - ο Φραντζέσκο Ντε Γκέγκορι, ο Λούτσιο Μπατίστι, ο Ιβάν Ντε Μέα, η Τζιοβάνα Μαρίνι και τέλος ο αγαπημένος μου Γενοβέζος Φαμπρίτσιο Ντ'Αντρέ, ήταν οι πιο γνωστοί απ'αυτούς που γλυκομίλησαν τότε στα όνειρά μας και τους απολαύσαμε.
Για τη σχέση του Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ και του Γάλλου Ζωρζ Μπρασένς ( Γάλλους τραγουδοποιούς και τραγουδιστές τους άκουσα με προσοχή και μερικοί απ'αυτούς μου άρεσαν μετά τα 30μου , οπότε μια άλλη φορά από τα λίγα πράματα απ'αυτή τη φάση μου που έχω καταχωνιασμένη κάπου βαθιά, λέω με κάποια αφορμή να προσπαθήσω να τα γράψω), η Ελένη Κοσμά και ο Στέλιος Μήτας έγραψαν ένα συμπαθητικό άρθρο που αναρτήθηκε στο dimart στις 21 Ιουλίου με τον τίτλο " Δύο ρόδα για τον Ζωρζ Μπρασένς και τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ". Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί το άρθρο. Ακολουθούν τα δύο τραγούδια του άρθρου.
La rose, la bouteille et la poignée de main
