Θοδωράκη, Δε σε θεωρώ σκηνοθέτη. Όχι ακόμη (δώσε μου λίγο χρόνο). Σε θεωρώ φωτογράφο. Μη το πάρεις υποτιμητικά. Το κάθε άλλο. Είσαι αυτός, που μου «καρφώνει» σιγά – σιγά, τις εικόνες που θα με βασανίσουν. Αυτές που με κάνουν να μεταμορφώνομαι. Που με εμπνέουν.
Κρύβομαι;
Ναι έχεις δίκιο. Δεν κοιμόμουν από ανία στις ταινίες σου. Κοιμόμουν επειδή δεν άντεχα άλλο. Δεν ήθελα άλλη πέτρα και ποδαρόδρομο.
Δεν ήθελα να συγκινούμαι τόσο. Με ξεπερνούσε.
Με τρόμαζες! Μου ρουφούσες χωρίς οίκτο την ψευτιά μου. Με πόναγες! Με ανάγκαζες να παραδεχτώ τη στιγμή της σταύρωσης μου, ότι Εγώ είμαι, που με έχω προδώσει.
Καθαρά πλάνα σε ομίχλη. Πόνος χωρίς φκιασίδια σε ντεκόρ. Απελπισία με την ταυτόχρονη προσπάθεια για επιβίωση. Προσπάθεια χωρίς μέτρο στην έμμετρη εικόνα σου.
Δε με ξέρεις!
Αλλά σε βεβαιώνω, ότι με ξέρεις καλύτερα από ότι εγώ. Έχεις δει τις ταινίες μου, πριν κάνεις τις δικές σου.
Είσαι νεκρός άραγε;
Αν ναι, πως γίνεται να σε γνωρίσω μόλις τώρα;
Σχόλια
Το κειμενάκι σου όμως το ζήλεψα.Κάτι τέτοιο ήθελα να γράψω όταν έγραψα για τον Αγγελόπουλο.Σ΄αυτό το ύφος μ΄αυτό το ήθος στο ίδιο μήκος κύματος.
Αλλά δεν είχα τα λόγια!
Να΄σαι καλά Νικόλα μου.
Τροφοδοσία RSS για τα σχόλια αυτού του άρθρου.