Να νοιώθεις πως η αγρύπνια είναι ένας άλλος ύπνος

όπου ονειρεύεσαι πως δεν κοιμάσαι,

και ότι ο θάνατος που η σάσκα μας τον τρέμει,

είναι ο ίδιος που κάθε βράδυ μοιάζει με όνειρο.

Να βλέπεις στην ημέρα ή στοον αιώνα ένα σύμβολο,

της κάθε μέρας του ανθρώπου και των χρόνων του,

να μεταλλάσσεις την επιδρομή του χρόνου

σε μουσική, σε ψίθυρο, σε σύμβολο.

Να βλέπεις πως ο θάνατος είναι ύπνος,

το δειλινό ένα χρυσάφι μελαγχολικό,

αυτή είναι η ποίηση

η αθάνατη και η ασήμαντη

που ξανάρχεται σαν την αυγή και το δειλινό.

Καμιά φορά τα απογεύματα,

ένα πρόσωπο μας κοιτάζει από τα βάθη του καθρέφτη

η τέχνη πρέπει να είναι σαν αυτόν τον καθρέφτη

να μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο.

Λένε πως ο Οδυσσέας χορτασμένος απ'τα θαύματα,

έκλαψε από αγάπη σαν είδε από μακριά την Ιθάκη,

χλωμή και ταπεινή.

Η τέχνη είναι σαν ετούτη την Ιθάκη 

η πράσινη αιωνιότητα και όχι τα θαύματα.

Η τέχνη είναι ατέλειωτη σαν το ποτάμι που κυλά,

κι όμως παραμένει

στον ίδιο αεικίνητο καθρέφτη του Ηράκλειτου,

που είναι ό ίδιος αλλά και ο άλλος μαζί,

σαν το ποτάμι που κυλά. 

Μετάφραση Βασιλίκα Σαριλάκη.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα από το πλέον δημοφιλή ποιήματα του Μπόρχες, το "Ποίημα στους φίλους".