Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015 16:02

Φωτογράφος αφαιρεί τα κινητά για να μας δείξει κάτι που δεν του αρέσει, σκασίλα μας κι εμάς;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Οι καταγγελίες στην τεχνολογία είναι πια το λάιτ μοτίβ όλων όσων εξασκούν την κριτική τους στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο πυρήνας των σκέψεων που εφορμούν στις νέες για κάθε εποχή τεχνολογίες, είναι ότι αυτές απομονώνουν τους ανθρώπους. Κάθε εποχή έχει και το διαστροφέα της. Από την Αθήνα του Πλάτωνα ξεκινάει η επίθεση, όταν ο Σωκράτης δηλώνει αρνητής του γραπτού λόγου.

 

Από τότε περάσαμε ως ανθρωπότητα από σαράντα κύματα. Σύμφωνα με τους δριμείς επικριτές η πορεία μας είναι το ακατάσχετο μεγάλωμα της αναμεταξύ μας απόστασης. Είτε αυτό γίνεται μέσω της τέχνης, της εργασίας, των πάσης φύσεως διαχωρισμών και ιεραρχιών, είτε οφείλεται στο ραδιόφωνο στην τηλεόραση που δωρεάν αναλαμβάνουν να ερημοποιήσουν τις σχέσεις μας με τους γύρω, ή πρόσφατα από τα κινητά και τα κοινωνικά δίκτυα, όλα σε ρόλους που με την άδεια μας ποτίζουν την αυτάρκειά μας. 

Το θέμα πάντοτε ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις. Όσο οι άνθρωποι ζούσαν μέσα σε κοινότητες όπου το εγώ δεν ξεχώριζε, μεγάλο πρόβλημα αυτοπροσδιορισμού και προσωπικών επιλογών δεν ετίθετο. Όταν όμως στους νεώτερους χρόνους, από την Αναγέννηση και μετά, ο άνθρωπος άρχισε να έχει την ευθύνη της διαμόρφωσης της προσωπικότητάς του και της μοίρας του, τότε το παιχνίδι της ύπαρξης χόντρυνε. Παρόλο που οι υποτροπές και οι παλινδρομήσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη και το κοινοτικό πνεύμα ζητούσε τα ρέστα του, συχνά μέσω της ομοιομορφίας που επεδίωκαν ολοκληρωτικές ιδεολογίες, η πορεία δεν ήταν αναστρέψιμη. Οι ανθρώπινες σχέσεις και η επιθυμία για ευτυχία μέσα από αυτές ήταν το πολύσταυρο όπου δοκιμαζόταν ο καθένας ακόμα και όταν έμοιαζε με τους πολλούς.

Όσοι βλέπουν καθαρά και δεν κρύβουν την αλήθεια τους, έρχεται κάποια στιγμή που το ομολογούν. Η δυσκολία των σχέσεων είναι αξεπέραστη όταν οι σχετιζόμενοι δεν ξεπουλούν τις ανάγκες τους και τις επιθυμίες τους για κάτι άλλο ή για κάποιον άλλον. Τι ζούμε λοιπόν εδώ και αιώνες; Οι άνθρωποι θέλουν να ζούν μαζί με άλλους, το έχουν ανάγκη, αν φυσικά δεν έχουν μία έμφυτη αναπηρία. Αυτή η συμβίωση έχει αποδειχθεί πως όσο περνάει ο καιρός δυσκολεύει μια κατάσταση ευφορίας απαραίτητη για να αντέχουμε τα σκοτάδια της ζωής. Μια κατάσταση όπου η αγάπη δεν προκύπτει πηγαία και δεν υπάρχουν πράματα για να μοιραστούν μεταξύ των συμβιούντων. Τότε, ως από μηχανής θεός έρχεται, μαζί με άλλα γλιφυτζούρια, η τεχνολογία για να καλύψει κενά, να τα μπαλώσει, να κάνει τα εμπόδια αόρατα, να ξεγελάσει τη μοναξιά. Συστηματικά επίσης πέρα από το παιχνίδι και τις αναπαραστάσεις, προσφέρει τροφή από το μεγάλο καφενείο της οικουμένης που σε ερεθίσματα ξεπερνάει αφάνταστα αυτό της γειτονιάς, όπου η ζωντανή παρουσία είναι απαραίτητη και συχνά λυτρωτική και της πόλης, όπου το "γυρίζεις και μυρίζεις" προσφέρει δωρεάν νέες προκλήσεις.  

Τα επιτεύγματα λοιπόν της τεχνολογίας είναι ταυτόχρονα και φυλακές που αιχμαλωτίζουν τους ανθρώπους στους εύκολους πειρασμούς τους παραγεμίζοντας τις σιωπές, τα υπαρκτά κενά και τις απουσίες, αλλά ταυτόχρονα και εν δυνάμει προσφέρουν μία διαφυγή τη στιγμή που ο χώρος εκμηδενίζεται ακαριαία και οι σχέσεις έχουν βαλτώσει. Με λίγα λόγια το πρόβλημα βρίσκεται αλλού και η κατάχρηση της τεχνολογίας απλώς είναι το σύμπτωμα που λένε και οι ψυχαναλυτές.

Από εκεί και πέρα εξαρτάται από τους χρήστες αν η διαπάλη με τα φετιχοποιημένα τεχνολογικά προϊόντα θα τους αυξήσουν τους βαθμούς ελευθερίας τους οδηγώντας σε μια αυτογνωσία με όλα τα ζόρια που αυτή συνεπάγεται, ή αν η υποταγή θα είναι η ταφόπλακα σε ότι ακόμα μέσα τους σπαρταράει. Το παιχνίδι αυτό είναι πάντα ανοιχτό, αμφίρροπο και ποτέ τελεσίδικο.

Προπάντων όταν η αναβράζουσα η επιθυμία για τη σωτηρία της ψυχής έχει σώμα και θρησκεία. Και είναι αδιαπραγμάτευτο πως αυτή η σωτηρία είναι πάντα μεγάλο πράμα. Αλλά όσο μεγαλώνουμε ως άτομα και ως ανθρωπότητα, μοιάζει να είναι μάταιο το κυνήγι της. Καταλήγουμε έτσι χωρίς να το επιλέξουμε στο Καβαφικό "... αυτή σ'έδωσε το ωραίο ταξίδι.." Το κακό είναι πως στην εποχή μας σε αρκετούς αυτό δεν τους αρκεί. Το βιώνουν ως μία κατ'επίφαση ανακούφιση που στην ουσία της είναι μίζερη. Κακό του κεφαλιού τους ή.... 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο με πολλές πειραγμένες φωτογραφίες με σκοπό να φανερωθεί το κρυμμένο συνηθισμένων πια σκηνών, που κάποιους παρατηρητές τους ενοχλεί. 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015 06:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση