Αυτή, που από την πρώτη στιγμή μας ζέσταινε, μας μεθούσε και μας φώτιζε τα σκοτάδια μας. Ναι ήταν αυτή, μια αλήτισσα του άδειου ουρανού που τρύπωσε στις καρδιές μας και μας ταξίδεψε πέρα κι αλλού κι άλλο. Κυρίες και κύριοι, χειροκροτείστε θερμά την Μπίλι Χόλιντεϋ που ξαναγύρισε για λίγο κοντά μας να γιορτάσουμε τον έναν αιώνα από τη γέννησή της.

 «Η φωνή της ήταν ψίθυρος, δάκρυ, γόος, κάλεσμα ερωτικό, αγάπης αίνος, κεραυνός σε αργή κίνηση, περήφανη θλίψη, βραχνή προσευχή στο κενό των ημερών και, κυρίως, των νυχτών ενός βίου αλλόκοτου, ενός βίου ταραχώδους και ταραγμένου, ενός βίου απόλυτα συνεπούς και πείσμονος. Ήταν μια φωνή που υπηρετούσε πιστά την ανάγκη της να παρηγορήσει αφού προηγουμένως είχε η ίδια παρηγορηθεί.

Ήταν μια φωνή που σήμαινε, με κάθε της κυμάτισμα και κάθε της ρυτίδα, ότι η ανιδιοτέλεια είναι μεγίστη αρετή και ότι η γενναιοψυχία δεν ραγίζει και δεν λυγίζει όσα χτυπήματα κι αν δεχτεί. Ήταν ένα είδωλο και σύρθηκε κάμποσες φορές στο εδώλιο. Την έλεγαν Ελεονόρα Φέιγκαν, ζέστανε, κι ακόμα ζεσταίνει, τις καρδιές μας. Την ξέρουμε με το όνομα Μπίλι Χόλιντεϊ. Και, βέβαια, με το παρωνύμιο Lady Day, η Κυρία της Ημέρας», θα γράψει για εκείνη, ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης στο «Έψιλον» της Ελευθεροτυπίας και θα έχει δίκιο.

«Δεν μπορώ να τραγουδώ το ίδιο τραγούδι με τον ίδιο τρόπο δύο νύχτες στη σειρά. Πολύ περισσότερο δε, για δύο ή για δέκα χρόνια. Αν μπορείς να το κάνεις αυτό, τότε δεν είναι μουσική, είναι άσκηση, ίσως, αλλά όχι μουσική» έχει δηλώσει η ίδια και έμεινε πιστή σ’ αυτό που είπε. Δεν τραγούδησε ποτέ, το ίδιο τραγούδι με τον ίδιο τρόπο... ...Ίσως γι’ αυτό ένα άγαλμα που έχει τη μορφή της στέκεται σήμερα στη γενέτειρα της τη Βαλτιμόρη. Ίσως γι’ αυτό δεν υπάρχει μουσικόφιλος που να μην έχει τους δίσκους της.

Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου του 1915 στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α και πέθανε το 1959 στη Νέα Υόρκη. (από το tvxs ) 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστούν 15 στιγμιότυπα από τη ζωή και το έργο μαζί με τέσσερα τραγούδια μίας από τις δύο μεγαλύτερες τραγουδιστριες της jazz ( η άλλη ονομάζεται Έλλα Φιτζέραλντ), όπως αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα LYBEN. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία παρουσίαση του βιβλίου " Η κυρία τραγουδάει τα μπλουζ, Μπίλι Χόλιντεϋ ", 1984, εκδόσεις Άγρα, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Κοινο_Τοπία (Εταιρεία Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού). Πρόκειται για μία αυτοβιογραφία της που κυκλοφόρησε το 1956 και γράφτηκε από τον William Dufty. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το ομώνυμο τραγούδι  Lady sings the blues που γράφτηκε από την ίδια και τον πιανίστα της jazz Herbie Nickols. 

Το τραγούδι "I'm fool to want you", περιέχεται στο τελευταίο της εν ζωή άλμπουμ "Lady in satin", 1958. Το έγραψαν οι Φρανκ Σινάρτα, Jack Wolf, and Joel Herron, κυκλοφόρησε το 1951 σε δίσκο 45 στροφών και σε πρώτη εκτέλεση από τον Φράνκ Σινάρτα. Εγώ το άκουσα τραγουδισμένο από την Μπίλι πριν από κάτι αιώνες στο ράδιο, την ώρα που διάβαζα μαθηματικά για ένα διαγώνισμα στη Β'Λυκείου. Μετά, για πολύ ώρα ξαπλωμένη είχα κλείσει τα μάτια μου και ήμουν χαμένη σε μια άλλη ήπειρο από αυτή των μαθηματικών. Υπήρχε φυσικά λόγος, ξέρετε..., απ'αυτούς που μας κάνουν ρεζίλια των σκυλιών... που το γνωρίζουμε κατά βάθος ότι είναι μεγάλο λάθος, αλλά δεν ...δεν μπορούμε να μην το κάνουμε.