Ωστόσο, η ιστορία έχει ορισμένες αδυναμίες σε ό,τι αφορά τις αρχές μου για τη συμπεριφορά προς αλλήλους. Δείχνει έναν προσοδοφόρο δρόμο με τη συγκατάβαση και την προγραμματική φιλοφρόνηση, όπως η πρώτου βαθμού συγγενής της φράση «Με το καπέλο στο χέρι κατακτάς τον κόσμο».

Κάποτε, λοιπόν, στη μακρινή Ιαπωνία υπήρχε ένας ναός με χίλιους καθρέφτες. Ένας περαστικός σκύλος βρήκε την πύλη ανοιχτή και δεν δίστασε να μπει. Επειδή οι σκύλοι δεν γνωρίζουν από καθρέφτες, φοβήθηκε πως τον είχαν περικυκλώσει. Όταν τους γρύλισε, γρύλισαν αμέσως κι εκείνοι. Όταν τους έδειξε τα δόντια του, βρέθηκε κυκλωμένος από χίλιους σκύλους που έδειχναν τα δικά τους. Έτρεξε μακριά, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. «Δεν θα ξαναπάω ποτέ», σκέφτηκε, και έζησε μόνος την υπόλοιπη ζωή του.

Μια μέρα ένας άλλος σκύλος περνούσε από τον ναό. Μπήκε. Καθρέφτες δεν είχε ξαναδεί και συνειδητοποίησε πως βρισκόταν κυκλωμένος. Κούνησε την ουρά του και αμέσως κούνησαν και αυτοί τις δικές τους. Χάρηκε πολύ και αποφάσισε στο εξής να μείνει στον ναό, με αυτή τη μεγάλη και ωραία συντροφιά. Και έτσι μεγάλωσε, έζησε και πέθανε, με την εικόνα ενός θαυμάσιου κόσμου, όπου κάθε σκύλος είναι ιδανικός σύμμαχος, άψογος συνομιλητής και ισόβιος φίλος…

Από το βιβλίο του Κώστα Μαυρουδή "Η αθανασία των σκύλων", εκδόσεις Πόλις, 2013.