Η Eurovision είναι μιά γιορτή, που, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι απολαυστική, ιδίως στο κομμάτι της ψηφοφορίας. Όλος αυτός ο ορυμαγδός των αναρτήσεων, ότι δήθεν "εμένα δεν μου αρέσει το πανηγυράκι, αλλά το είδα" με ενοχλούν. Όλοι μας πιά τόσο υπεράνω, τόσο "μιά σαχλαμάρα είναι", τόσο επικριτικοί της "παρακμής της μουσικής", τόσο "μισούμε το Ισραήλ και απέχουμε" και πολλά ακόμη, απλά με ενοχλούν.

Δεν παρακολούθησα χθες βράδυ την Eurovision.

Δεν γνώριζα ούτε τα τραγούδια, δεν είδα ούτε τους ημιτελικούς, ούτε ποιος αποθεώθηκε μέσα σε σύννεφα καπνού, παλλόμενα βραχιόλια και ψηφιακές σημαίες.

Διάβασα απλώς σήμερα το πρωί στην ειδησιογραφία ποιος κέρδισε και πάτησα play στο τραγούδι της Βουλγαρίας.

Και μαζί με αυτό διάβασα και τα οικονομικά στοιχεία της ελληνικής συμμετοχής.

Και καμιά φορά οι αριθμοί είναι πιο αληθινοί από τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν· οι αριθμοί όχι.

Η ελληνική συμμετοχή της πέρυσι με την Κλαυδία διαβάζω κόστισε περίπου 402.000 ευρώ συνολικά.

Και από αυτά, τα 143.000 ευρώ ήταν μόνο το participation fee προς την EBU.

Εκατόν σαράντα τρεις χιλιάδες ευρώ μόνο για το δικαίωμα παρουσίας.

Για να ανάψει η σκηνή.

Για να ακουστεί η μουσική.

Για να περάσει για τρία λεπτά η Ελλάδα από τις γιγαντοοθόνες της Ευρώπης σαν φωτισμένο περίγραμμα ζωής.

Και τώρα, για τη φετινή συμμετοχή του Akylas στη , εγκρίθηκαν ήδη περίπου 200.000 ευρώ μόνο για τη σκηνική παραγωγή και παρουσίαση.

Πράγμα που σημαίνει ότι μαζί με participation fee, αποστολές, τεχνικά συνεργεία, διαμονές και όλο το λειτουργικό κόστος του θεάματος, και η φετινή συμμετοχή πρέπει να κινήθηκε περίπου στα ίδια επίπεδα.

Δηλαδή ξανά κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ.

Μισό εκατομμύριο ευρώ.

Για τρία λεπτά φωτός επάνω σ’ ένα κουρασμένο εθνικό σώμα που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του χωρίς μουσική υπόκρουση.

Και ξαφνικά όλα αποκτούν μια σχεδόν βιολογική αγριότητα.

Γιατί μόνο το participation fee των 143.000 ευρώ αντιστοιχεί περίπου σε δύο πλήρως εξοπλισμένα ασθενοφόρα ΕΚΑΒ.

Δύο οχήματα που μεταφέρουν πραγματικά σώματα.

Όχι εικόνες.

Όχι performances.

Όχι ευρωπαϊκή συγκίνηση σε ανάλυση 4Κ.

Δύο ασθενοφόρα που κάποια νύχτα θα μπορούσαν να φτάσουν νωρίτερα σε έναν άνθρωπο που δεν προλαβαίνει να αναπνεύσει.

Σε έναν ηλικιωμένο που περιμένει μόνος του σε χωριό.

Σε ένα παιδί στην άσφαλτο.

Σε μια μάνα που σφίγγει το στήθος της μέσα σε κουζίνα πολυκατοικίας.

Σε κάποιον που εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται τραγούδι αλλά χρόνο.

Λίγο ακόμη χρόνο.

Και το συνολικό κόστος μιας συμμετοχής κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ αντιστοιχεί περίπου σε έξι ή επτά νέα ασθενοφόρα.

Έξι ή επτά πιθανότητες να μη σβήσει κάποιος περιμένοντας βοήθεια.

Αλλά οι κοινωνίες της παρακμής έχουν πάντα μια παράξενη σχέση με το φως.

Όσο περισσότερο κουράζονται, τόσο περισσότερο φωτίζονται.

Ανάβουν οθόνες, πυροτεχνήματα, σκηνές, slogans, εθνικά overlays.

Σαν να πιστεύουν ότι εάν δυναμώσει αρκετά ο φωτισμός, δεν θα φανούν οι ρωγμές στους τοίχους.

Η ύστερη Ρώμη είχε μονομάχους.

Η ύστερη Ελλάδα έχει τηλεοπτική ευφορία επιδοτούμενη από έναν λαό που δυσκολεύεται να πληρώσει ενοίκιο, ρεύμα και φάρμακα αλλά καλείται κάθε χρόνο να χρηματοδοτεί λίγα λεπτά ευρωπαϊκής ψευδαίσθησης για να αισθάνεται ότι ακόμη ανήκει κάπου.

Και το πιο τρομακτικό είναι ότι σχεδόν κανείς δεν αισθάνεται ενοχή.

Σχεδόν κανείς δεν σταματά έστω για μια στιγμή να σκεφτεί ότι πίσω από κάθε τέτοιο ποσό υπάρχουν σώματα που δεν πρόλαβαν.

Υπάρχουν άνθρωποι που περίμεναν περισσότερο απ’ όσο διαρκεί ένα τραγούδι της Eurovision.

Κι όμως η χώρα συνεχίζει.

Με φώτα.

Με κάμερες.

Με χειροκροτήματα.

Με χαμόγελα πολιτικών μπροστά σε μπλε οθόνες και γιγαντοπροβολές αισιοδοξίας.

Σαν να προσπαθεί απεγνωσμένα να μη μείνει μόνη με τη σιωπή της.

Γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο σκοτεινή απ’ όσο αντέχεται.

Μια κοινωνία που επενδύει τόσο ακριβά στην εικόνα της συνήθως έχει αρχίσει βαθιά μέσα της να χάνει την πίστη της στην ίδια τη ζωή.

Και όταν τελειώσει το show, όταν σβήσουν τα τελευταία φώτα πάνω από τη Βιέννη και διαλυθούν οι αποστολές μέσα στη νύχτα των αεροδρομίων, θα απομείνει πάλι η ίδια χώρα.

Οι άδειοι διάδρομοι των νοσοκομείων.

Οι εξαντλημένοι διασώστες.

 

Οι άνθρωποι που περιμένουν.

Και κάπου μακριά, μέσα στην πόλη, μια σειρήνα ασθενοφόρου να σκίζει το σκοτάδι προσπαθώντας να προλάβει έναν θάνατο που ίσως θα μπορούσε να είχε αργήσει λίγο ακόμη.

 

κι αυτό μια μέρα πριν τον τελικό: 

Akylas,

αν νικήσεις, μη μιλήσεις μόνο σαν νικητής για την Eurovision.

Μίλησε σαν άνθρωπος που κατάλαβε ξαφνικά ότι βρέθηκε στο κέντρο μιας τεράστιας πολιτικής και πολιτισμικής σκηνοθεσίας.

Γιατί, καταλαβαίνεις καλά, εδώ δεν μιλάμε πια απλώς για μουσική.

Μιλάμε για μια Ευρώπη που έχει σχεδόν εξαντλήσει τα ιστορικά, πολιτικά και πνευματικά της αποθέματα και τώρα προσπαθεί να αντικαταστήσει το κενό της με θεάματα συμπερίληψης, φώτα LED και εύκολες ηθικές βεβαιότητες.

Μια Ευρώπη που δεν μπορεί να μιλήσει πια σοβαρά για γεωπολιτική, για κοινωνική συνοχή, για την παρακμή του ίδιου του δυτικού ανθρώπου, αλλά συγκινείται βαθιά όταν μπορεί να χειροκροτήσει τηλεοπτικά τη διαφορετικότητα μπροστά σε εκατομμύρια θεατές.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και πρωθυπουργοί παρουσιάζουν πλέον τη στήριξη σε έναν queer καλλιτέχνη σχεδόν ως κορυφαία στιγμή ευρωπαϊκής σύγκλισης.

Στην κορυφή κομματικών συνεδρίων και πολιτικών εκδηλώσεων, αντί να ακούγονται λέξεις για την Κύπρο, για τη Μέση Ανατολή, για την Τουρκία, για την ιστορική αποσύνθεση της Ευρώπης ή για την κατάρρευση της ίδιας της πολιτικής σκέψης, ακούγονται χειροκροτήματα για τη Eurovision.

Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σιγά-σιγά σε διαχείριση εικόνας και το θέαμα γίνεται τελευταίο υποκατάστατο ιδεολογίας.

Το τραγικό είναι ότι μέσα σε αυτή τη διαδικασία εργαλειοποιείται κάτι που κάποτε υπήρξε αληθινό.

Γιατί η queer ορατότητα γεννήθηκε μέσα στον φόβο και τη μοναξιά ανθρώπων που κινδύνευαν πραγματικά.

Κάποτε η Eurovision υπήρξε, μέσα στην υπερβολή και τη θεατρικότητά της, ένα ασφαλές καταφύγιο για ανθρώπους που δεν είχαν πουθενά αλλού να υπάρξουν χωρίς ντροπή.

Αυτό είχε αλήθεια.

Είχε πόνο.

Και κυρίως είχε ανάγκη.

Σήμερα όμως γύρω από αυτή την αλήθεια έχει στηθεί μια γιγαντιαία βιομηχανία πολιτισμικού εξαγνισμού.

Το ουράνιο τόξο έγινε διπλωματικό αξεσουάρ.

Το glitter έγινε πολιτική αισθητική.

Και κάθε φορά που ο μεγάλος χορηγός στριμώχνεται από εικόνες νεκρών παιδιών, ακρωτηριασμένων σωμάτων και ερειπίων, εμφανίζεται μπροστά στην Ευρώπη με pride σημαίες, αφηγήματα προόδου και τη γνωστή φράση περί «της μόνης δημοκρατίας της Μέσης Ανατολής».

Και η Ευρώπη ανακουφίζεται.

Γιατί προτιμά να κοιτάζει στρας παρά αίμα.

Κάπως έτσι η ορατότητα μετατράπηκε σιγά-σιγά σε απορρυπαντικό εικόνας.

Η συμπερίληψη σε επικοινωνιακή στρατηγική.

Και ο ανθρώπινος πόνος σε τηλεοπτικά επιτρεπτό ή τηλεοπτικά απαγορευμένο θέαμα, ανάλογα με το ποιος πεθαίνει και ποιος κρατά το μικρόφωνο.

Γι’ αυτό αν σηκώσεις το τρόπαιο, πες κάτι που να χαλάει τη σκηνοθεσία.

Κάτι ανθρώπινο.

Πες ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν να λειτουργούν επιλεκτικά.

Πες ότι ένα βασανισμένο queer παιδί και ένα διαμελισμένο παιδί στη Γάζα δεν είναι ανταγωνιστικά σύμβολα για ευρωπαϊκή κατανάλωση.

Πες ότι η αξιοπρέπεια δεν γίνεται να χρησιμοποιείται σαν φωτισμένο παραπέτασμα για να μη φαίνονται οι νεκροί.

Αλλιώς θα μείνει μόνο η εικόνα:

πολιτικοί να χειροκροτούν συγκινημένοι, χορηγοί να καθαρίζουν τη συνείδησή τους με ουράνια τόξα, κάμερες να καταγράφουν δάκρυα υψηλής ανάλυσης και μια ολόκληρη ήπειρος που δεν ξέρει πια αν υπερασπίζεται πραγματικά τον άνθρωπο ή απλώς σκηνοθετεί την ηθική της αθωότητα μπροστά στις κάμερες.

 

Και οι δηλώσεις του Γιώργου Καπουτζίδη κατά την άφιξη του στην Ελλάδα μετά το τέλος της Eurovision 2026. Όσα είπε για τον Akyla

 

Στη συνέχεια σημείωσε ότι “περιμέναμε να είμαστε και καλύτερο televoting να πάρουμε και επίσης κάποιες επιτροπές από τις οποίες δεν πήραμε κάτι. Αυτό μας ξάφνιασε. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι το televoting που πήραμε για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, είναι το καλύτερο που έχουμε πάρει από τότε που ξεκίνησε αυτό το σύστημα με την με τον διαχωρισμό πρώτα επιτροπές, μετά televoting. Είναι δηλαδή ακόμα καλύτερο και από το περσινό. Άρα οκ”.

Ενώ για τον Akyla είπε: “O Akylas ξεκίνησε με όπλο ένα τραγούδι και κέρδισε την Ελλάδα και τους ξένους”.

Κλείνοντας έπλεξε το εγκώμιο του Akyla: “Παιδιά είναι πολύ σημαντικό αυτό που συνέβη. Ένας άνθρωπος ξεκίνησε με όπλο ένα τραγούδι, τη φαντασία του, με κάποιους φίλους του. Έφτιαξε αυτό. Κέρδισε τις καρδιές των Ελλήνων, κέρδισε τον τελικό, πήγε έξω, κέρδισε και τους ξένους. Μας ψήφισαν 27 χώρες στο televoting. Ναι, δεν πήραμε δωδεκάρια και δεκάρια, αλλά μας ψήφισαν 27 χώρες και είναι πια σε μια φάση που μπορεί να πατήσει στα πόδια του. Είναι πολύ σημαντική αυτή η στιγμή στη ζωή ενός καλλιτέχνη, είτε είναι ηθοποιός είτε είναι τραγουδιστής. Όταν καταλαβαίνει ότι μπορώ πια να ζήσω από τη δουλειά μου και νιώθω ότι ο Akylas έχει φτάσει σε αυτό το σημείο. Θυμάμαι εγώ ότι το ένιωσα αυτό για τον εαυτό μου και νιώθω ότι ο Akylas έχει φτάσει σε αυτό το σημείο”.