Η μεγάλη διαδήλωση στις 28 Φεβρουαρίου για τα Τέμπη που ένιωθα πανέμορφα ως μια σταγόνα του ωκεανού που πλημμύρισε την Αθηνα και που απλά και ήρεμα ζητούσε τα αυτονόητα από μια κυβέρνηση που με κάθε μέσο έκανε τα πάντα για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη, να μην γίνει κάθαρση και στην τελική να μην λογοδοτήσει. Η πίεση όμως του ωκεανού ανάγκασε τον Μητσοτάκη να παραδεχθεί ότι το μπάζωμα έγινε, υποστηρίζοντας όμως ότι ήταν για καλό σκοπό και ίσως, είπε, να υπήρχε και κάποιο παράνομο φορτίο με εύφλεκτες ύλες. Τα πήρε σχεδόν όλα πίσω μετά, μεγαλώνοντας έτσι την απόστασή του από τις αλήθειες - παλιά του τέχνη κόσκινο. Στις συγκεντρώσεις όμως, για τη λευτεριά στην Παλαιστίνη και στοπ στη Γενοκτονία πήγα, έδωσα και δεν ένιωσα να φεύγω ανεβασμένος.
Μαρία Καρυστιανού, Παρασκευή Τυχεροπούλου, Λάουρα Κοβέσι, τρεις γυναίκες που τις έβγαλα με συγκίνηση το καπέλο μου. Καθόλου τυχαίο νομίζω που και οι τρεις είναι σε σχέση με το να αποδοθεί δικαιοσύνη και όχι μόνο για τα Τέμπη, αλλά και για τον ΟΠΕΚΕ και τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Αν δεν ήταν αυτές οι τρεις θα πνιγόμουν στο θυμό μου.
Τι ήθελα φέτος πολλές φορές πολύ: Να καπνίσω ένα ολόκληρο πούρο, ας πούμε Αβάνας (εδώ και καιρό έχω κόψει το κάπνισμα εντελώς), να παίξω με φίλους ολονύχτιες παρτίδες πόκερ, να λύνω στον ύπνο μου ένα πρόβλημα που με έχει παιδέψει πολύ στον ξύπνιο μου, να μην με ρίχνει το ένστιχτο του θανάτου όταν κάνω λάθη, μπερδεύομαι, και ξεχνώ λέξεις και ονόματα, να κάνω σάουνα, να κάνω χαμάμ και μετά να μου κάνει μασάζ η χρυσοδάκτυλη Μαροκινή (πόσο πολύ πρέπει να το θέλω για να το κάνω;), να περπατώ άσκοπα στην πόλη μέχρι κάποτε να χαθώ και ως χαμένος και με λίγη τύχη να επιστρέψω στα πάτρια αλλιώτικος, να πιάσω τον άγνωστο όταν πάει να πέσει στον δρόμο δίχως να το σκεφτώ όπως με είχαν σηκώσει κάποιο περαστικοί μια φορά στον Πειραιά τότε που είχα πέσει με το μηχανάκι, να καταφέρω να γλυτώσω τη σαραντάχρονη τριανταφυλλιά της μαμάς σου που μέχρι και φέτος έβγαζε τα υπέροχα βαθυκόκκινα ρόδα της που μοσχομύριζαν, να σε φαντάζομαι με θερμοκρασίες μέσα μου υπό το μηδέν και να υπερθερμαίνομαι.
Κάτι μυστήριο συμβαίνει, αραιά και που για να λέμε την αλήθεια, και "αγκαλιαζόμαστε" πάλι αναστάσιμα. Με ποιους καλέ; Με ποιους άλλους; Με τους φίλους τους παλιούς ντε. Ευκαιρία να πω, πως οι φιλίες αντέχουν όταν το νοιάζομαι παίρνει την πρωτοβουλία και τις ψάχνει, τις σκαλίζει, τις ποτίζει. Ναι, συμφωνώ, σχεδόν όπως και οι έρωτες.
Ένιωσα μια βαθιά λύπη για τον Σαββόπουλο, σαν να πέθανε δικός μου άνθρωπος. Στην τελική, εδώ που τα λέμε, δικός μου ήταν (τόσα υπέροχα τραγούδια που ένιωθα ότι τα έγραφε για μένα) κι ας είχα τις όποιες διαφωνίες μου για όλα τα υπόλοιπα της δημόσιας παρουσίας του, που το καλό απ'ότι φαινόταν κατάφερνε και έβαζε σε σκέψεις αρκετούς που δεν ήταν κολλημένοι. Δεν είναι κάτι εύκολο αυτό. Νομίζω.
Ταινίες που όσο τις έβλεπα ήμουν στο κόσμο τους και μετά έξω από την σκοτεινή αίθουσα είμασταν αγκαλιασμένοι και μια και δυο μέρες κάποιες φορές και δοσμένοι σ'εκείνο το αγαπησιάρικο μπούρου μπούρου, μου είπες, σου λέω, τι σημαίνει αυτό;..... Δεν ήταν άσχημη η φετινή σοδειά μιας και τελικά μου άρεσαν οι εξής 9+1 ταινίες (χρονική σειρά): Η Ταξιδιώτισσα, Όταν έρθει το φθινόπωρο, Όλα όσα φανταζόμαστε σαν φως, Εμίλια Περέζ, Ανόρα, Η μία μάχη μετά την άλλη, La nouvelle vagueΒουγονία, Father, mother, sister, brother (τι ωραία που ο 3ος σπόνδυλος με ζέστανε), 14η ταινία του συνομήλικου και αγαπημένου μου κινηματογραφιστή Τζιμ Τζάρμους, και τέλος χάρηκα που μου άρεσε η ελληνική "Σπασμένη φλέβα" κι ας ήταν μια τραγωδία δίχως κάθαρση, που με ανάγκασε όμως να υποκλιθώ μπροστά στις αλήθειες του Οικονομίδη που τις έκανε τέχνη.
Δύο βιβλία που όχι μόνο τα τελείωσα αλλά τα φχαριστήθηκα. Καθένας (2006), του Φίλιπ Ροθ ( Νιου Τζέρσεϊ, 1933 - Μανχάταν, 2018). Πεντέξι φίλοι/ες ( όλοι εκεί γύρω στα 70) που το διάβασαν τους άρεσε. Από το βιβλίο αυτό που μιλάει δίχως πιερετούρες για τη θνητότητα η φράση " Τα γηρατειά δεν είναι μία μάχη, είναι σφαγείο" δίνει το στίγμα του. Που ήρθε κι έδεσε με διάφορα που τα δυο τελευταία χρόνια πηγαινοερχόντουσαν από το σώμα μου στο μυαλό μου και με προσπάθειες έβγαζα τα αγκάθια τους.
"Η παρρησία" του Μισέλ Φουκώ (Πουατιέ, 1926 - Παρίσι, 1984). Μια έννοια που από τον 5ο π.Χ μέχρι τον 5ο μ.Χ ήταν δίπλα δίπλα με τις ισοτιμία, ισονομία, δημοκρατία, ελευθερία κ.ά. Νομίζω ότι έμαθα πολλά και ωραία για την αρχαιότητα μέσα από την ανάλυση της ενδιαφέρουσας εξέλιξης της έννοιας αυτής. Το βιβλίο είναι οι διαλέξεις που έδωσε ο Φουκώ στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ το φθινόπωρο του 1983. Όπως τονίζει ο Φουκώ, η ανάλυση της παρρησίας έχει να κάνει με την ικανότητα ως ανθρώπινα όντα να λέμε την αλήθεια και λέγοντάς την να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τις συνήθειές μας, το ήθος μας, την κοινωνία.
Από μουσική λίγα πράματα. Πιο πολύ ακούω αυτά που μου άρεσαν τότε που η μουσική έβρισκε τα κουμπιά μου και έβγαζα φτερά. Ακόμα και τραγούδια που τα άκουσα πολλές φορές πέρσι φέτος εξακολουθούσαν να είναι γλυκά σταφύλια, να όπως αυτό εδώ που είναι μια σκηνή από τα Μαγνητικά πεδία ή όπως Το κελάδισμα που όταν το πρωτάκουσα έπαθα, έλα όμως που δεν έπαθε κανένας από τους φίλους που τους το έστειλα, ή ακόμα το Άνοιξε, άνοιξε γιατί δεν αντέχω που με έκανε η ουράνια Φλέρυ να κρατάω την ανάσα μου, ή τέλος Μουσική στην μητέρα μου του Νίκου Ξυδάκη και στην δική μου ένιωσα. Κι εντελώς τυχαία που λέτε, έπεσα στο 8' Apollo 440 - Pain in any language που με είχε συνεπάρει (συνδυασμός μουσικής και χορού) πριν δέκα χρόνια και χάρηκα που πάλι με άγγιξε.
Φέτος άκουσα το Ανισόπεδη ντίσκο ένα ιουλιανό βράδυ μετά τις 12 και άντε να βρεις τώρα πως μου κόλλησε και το ξανάκουσα κάποιες φορές ακόμα κατακαλόκαιρο.
Κάποιος γνωστός μουσικός διάβασα τις προάλλες ότι ισχυρίστηκε πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που έχουν ταλέντο και σε αυτούς που δεν έχουν. Για μένα ο The Boy το έχει κι έτσι εξηγείται το πως παρόλο που τον περνάω γύρω στα τριάντα χρόνια με τα όχι και τόσο συνηθισμένα Αυστραλία και το Η Αγάπη Και Ο Καπνός ένιωθα κάτι όμορφο να με κερνάνε όσες φορές τα άκουσα.
Και ήμουν ένας από τους 320 εκ. ακροατές σε όλο τον κόσμο που άκουσαν μέσα στο 2025 τον Πορτορικανό Bad Bunny να τραγουδά το BAILE INoLVIDABLE . Το άκουσα αρκετές φορές, μάλιστα κάποιες έπιασα τον εαυτό μου να χορεύει μέσα μου.
Όλια Λαζαρίδου: Με ό,τι λες, με ό,τι δημιουργείς, ή φυτεύεις ένα σπόρο στην καρδιά του άλλου ή αρχίζεις τις εξηγήσεις (οι εξηγήσεις κι
οι αποδείξεις βρίσκονται πίσω από κάθε αποτυχημένη επικοινωνία).
Όλα αυτά ήταν στη μνήμη μου πάνω πάνω και μου βγήκανε καθώς έγραφα, δίχως να τα ψάξω. Προφανώς θα υπάρχουν κι άλλα, που το ξέρω, όμως, ότι έπρεπε να σκάψω για να τα βρω. Ναι, έχω μάθει εκ πείρας ότι είναι βέβαιο πως με επηρεάζουν και αυτά της επιφάνειας και τα άλλα τα πιο βαθιά και τα ορατά και τα αόρατα δίχως να περνούν απαραίτητα από τον έλεγχο της συνείδησής μου. Και κάποια θα σβηστούν με τον καιρό κι άλλα όχι. Οσο για τα παραπάνω, ποια άραγε θα θυμάμαι και του χρόνου και του παράχρονου και πόσο θα επηρεάζουν τον επόμενο καιρό, ας πούμε, τις διαθέσεις μου και ως ένα βαθμό και τις αποφάσεις μου; Θα δούμε. Είναι ένα ερώτημα πάντως οι μνήμες που αντέχουν πιο πολύ είναι των πιο σημαντικών συμβάντων της ζωής μας; Και αν δεν παραμένουν αναλλοίωτες, όπως λένε οι μελέτες του 21ου, τι άραγε δίχως τη θέλησή μας τις μεταλλάσσει; Ναι, ναι, και σε τι αποσκοπεί αυτός ο "άλλος" εαυτός μας; Το να μας γιάνει τις πληγές μας το θεωρώ πιθανόν....για να μειώσει τον πόνο, να εμπλουτίσει τη χαρά της ηδονής των χιλίων πηγών, κι αυτό παίζει....
Υ.Γ. Μοναδικοί επισκέπτες Δεκεμβρίου στη Σταγόνα μέχρι την Κυριακή, 20.012 και συνολικοί επισκέπτες 32.894 επισκέπτες.
Ο πίνακας Αυτοπροσωπογραφία (2002) είναι του Λουσιάν Φρόιντ ( Βερολίνο, 1922 - Λονδίνο, 2011)
