Να το πούμε πιο απλά; Σε μια πόλη με σχεδόν 4 εκατομμύρια κατοίκους το να έχεις 3 γραμμές μετρό που δεν καλύπτουν ούτε την μισή μητροπολιτική περιοχή και με δρομολόγια κάθε 5-6 λεπτά στην μπλε και κόκκινη γραμμή και κάθε 8-10 λεπτά στην πράσινη γραμμή, έναν προαστιακό που κάνει δρομολόγια κάθε 40 λεπτά και τα μισά από αυτά τα χάνει ή καθυστερούν και λεωφορεία που έχουν στην καλύτερη κάθε 20 λεπτά δρομολόγιο αν δεν το χάσουν και αυτά, πρακτικά δεν έχει ΜΜΜ. Οπότε αναγκάζονται αυτά τα εκατομμύρια κατοίκων, να στραφούν στο ΙΧ για να μετακινηθούν. Όσο για τους δρόμους; Πρακτικά δεν μπορούν να γίνουν φαρδύτεροι και δεν είναι μια πόλη με τόσο μεγάλες άδειες εκτάσεις ώστε να δημιουργηθούν νέοι δρόμοι. Να θυμίσω ότι για να φτιαχτεί ο Κηφισός έπρεπε να μπαζώσουν το ποτάμι καθώς δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη έκταση. Οπότε που καταλήγουμε; Στο ότι η μόνη λύση είναι οι σοβαρές συγκοινωνίες, με πυκνά δρομολόγια, που να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Αυτό που εφαρμόζουν δηλαδή όλες οι μεγάλες πόλεις της Ευρώπης.
Στην πράξη όμως τι γίνεται; Από τα μνημόνια και μετά τα ΜΜΜ θεωρήθηκαν πολυτέλεια. Φοιτητής την περίοδο 2003-2007, θυμάμαι μετρό να έχει κάθε 2-3 λεπτά, λεωφορεία αρκετά συχνά, το ίδιο και δρομολόγια του Προαστιακού. Όλα αυτά όμως κόπηκαν από τις κυβερνήσεις του ΔΝΤ που τα θεώρησαν υπερβολικά. Τα δρομολόγια αραίωσαν, ο στόλος δεν ανανεώθηκε, εργαζόμενοι έβγαιναν στην σύνταξη χωρίς να αντικατασταθούν από νέους. Παράλληλα σε πολλούς έχει περάσει η νοοτροπία ότι τα ΜΜΜ είναι για τους φτωχούς και τους φοιτητές, βλέπουν το να κινούνται με το αμάξι τους σαν ένα σύμβολο κοινωνικού status. Εγώ έχω ξεφύγει από τον πάτο, δεν κινούμαι με λεωφορείο… Και το κερασάκι στην τούρτα; Μια κυβέρνηση που από το 2019 και μετά επιδοτεί την αγορά αυτοκινήτου και το leasing, αντί τα δημόσιες συγκοινωνίες. Θεωρεί πως σε ένα κράτος που ουσιαστικά δεν παράγει τίποτα, με το να αγοράζεις αμάξι ή να το νοικιάζεις κινείς την οικονομία. Οι αντιπροσωπίες κάνουν δουλειές, άρα προσλαμβάνουν κόσμο. Το αμάξι πρέπει να το παρκάρεις κάπου και αν δεν έχεις δικό σου πάρκινγκ θα νοικιάσεις από κάποιον άλλο, το χρήμα να κινείται δηλαδή. Κάποια στιγμή θα σου χαλάσει. Πιο πολλά αμάξια, πιο πολλή δουλειά για τα συνεργεία. Και πως κινείται; Βενζίνη-ηλεκτρισμός. Άρα να πως πάνε λεφτά και στις εταιρείες ενέργειας.
Σας θυμίζει κάτι η λογική τους; Είναι η λογική του αεριτζή. Το ίδιο που κάνουν και με τα σούπερ μάρκετ, τον τουρισμό ή τα Airbnb. Αφού δεν παράγουμε τίποτα άσε τα όλα ελεύθερα, κάνε το ζούγκλα, αρκεί να κινείται το χρήμα. Το ιδιωτικό χρήμα ε. Γιατί το κρατικό μια χαρά πάει σε προσλήψεις του κάθε κομματόσκυλου σε θέσεις φαντάσματα στο δημόσιο, σε ένστολους, παπάδες, σε απευθείας αναθέσεις. Έλα όμως που όταν επιλέγεις να δίνεις το κρατικό χρήμα για εξαγορά ψήφων αντί για υποδομές και τα αφήνεις όλα ελεύθερα, χωρίς έλεγχο, χωρίς σχεδιασμό, καταλήγεις στο τέλος της ημέρας με μερικά εκατομμύρια αυτοκίνητα ταυτόχρονα στους δρόμους και τον κάθε Κωστάκη πίσω από το τιμόνι να αναρωτιέται τι σκατά πάει λάθος σε αυτή την πόλη, ενώ σιχτιρίζει τους γύρω του που κατέβηκαν από τα χωριά και του χάλασαν το όνειρο στον μπίθουλα που μένει.
Όσο λοιπόν δεν απαιτούμε και σε αυτόν τον τομέα τα αυτονόητα καλή υπομονή στον πανέμορφο Κηφισό, στο μαγικό ηλιοβασίλεμα της Αττικής Οδού. Άλλωστε πλέον την οργή μας έχουμε μάθε να την βγάζουμε με μπουνιές στον διπλανό μας επειδή μας κόρναρε, στον αδύναμο γείτονα, σε κανά μετανάστη που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, στον υπάλληλο που μας εξυπηρετεί και νομίζουμε ότι είναι ο υπηρέτης μας. Μάγκες και περήφανοι εκεί που μας παίρνει. Ένα λαός σε αποσύνθεση.
