Αν κάτι ακόμα θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι οι μεγάλες και περίπλοκες προτάσεις του που έπιαναν μία παράγραφο μικρή αλλά και μεγάλη που κάποιες φορές απλώνονταν σε πολλές σελίδες. Σ'αυτές τις προτάσεις η οπτική γωνία, το ύφος, ο τόνος και ο χρόνος των πρωταγωνιστών άλλαζαν καθ'οδόν ρέοντας και παρόλο που ο τρόπος που συνέβαινε αυτό είχε μία φυσικότητα εν τούτοις μου προκαλούσε το ενδιαφέρον κι έτσι έπαιρνα δύναμη για να συνεχίσω. Με λίγα λόγια, φτιάχνοντάς μου ποικίλες διαθέσεις, κάποιες πρωτόγνωρες και ταυτόχρονα ξαφνιάζοντάς με τελικά μου άρεσε αυτό το μετά πολλών εμποδίων δαιδαλώδες μυθιστόρημα όπου εκεί που χανόμουν μέσα του ξαφνικά σε μια στροφή με συναντούσα ελαφρώς αλλοιώτικο. Κι έτσι πήρα φόρα και διάβασα ακόμα δύο βιβλία του, "Το τανγκό του Σατανά" και " Η μελαγχολία της αντίστασης" όπου παρόλο που κατάφεραν να με διαπεράσει η μελαγχολία τους και η απαισιοδοξία τους που εκβάλλουν αντλώντας από την τρέχουσα γύρω πραγματικότητα, όπως και μια διάθεση για λύτρωση, δεν μπόρεσαν όμως να με σαγηνεύσουν τόσο ώστε να μην θέλω να τα αφήσω από τα χέρια μου. 

 Το "Πόλεμος και πόλεμος" πρωτοκυκλοφόρησε το 1999 και στα ελληνικά το 2015, μετά την βράβευσή του με το Man Booker International, ένα αξιόπιστο αγγλικό βραβείο που δίνεται κάθε δύο χρόνια σε κάποιον/αν εν ζωή συγγραφέα του/της οποίου/ας το σύνολο της δουλειάς είναι γραμμένο στα αγγλικά ή σε αγγλική μετάφραση, ως αναγνώριση της συνεισφοράς των βιβλίων του/της στην «παγκόσμια σκηνή»).

Η Σουηδική ακαδημία ανακοινώνοντας τη βράβευση του Λάσλο Κρασναχορκάι αναφέρθηκε στο «συναρπαστικό και οραματιστικό έργο» του 71χρονου συγγραφέα, το οποίο «εν μέσω του αποκαλυπτικού τρόμου, επιβεβαιώνει τη δύναμη της τέχνης». Η επιτροπή σημείωσε επίσης ότι ο Κρασναχορκάι  βραβεύεται «για τη μαγνητική, εκτενή πρόζα του που με υπομονετική ένταση και φιλοσοφική οξύτητα αποκαλύπτει το χάος, την ειρωνεία και τη μοναξιά του ανθρώπινου πολιτισμού» και «Ο Λάσλο Κρασναχορκάι είναι ένας σπουδαίος, επικός συγγραφέας της παράδοσης της Κεντρικής Ευρώπης, που εκτείνεται από τον Κάφκα μέχρι τον Τόμας Μπέρνχαρντ, και έχει ως στοιχεία του τον παραλογισμό και την γκροτέσκα υπερβολή. Έχει, όμως, περισσότερα όπλα στη φαρέτρα του, με το βλέμμα στραμμένο στην Ανατολή, υιοθετώντας ένα πιο στοχαστικό, λεπτομερώς υπολογισμένο ύφος» ανέφερε η Σουηδική Ακαδημία.

Ο ίδιος ο συγγραφέας δήλωσε εξ αιτίας της βράβευσής του: «Είμαι βαθιά ευτυχής που έλαβα το βραβείο Νόμπελ – κυρίως επειδή αυτό το βραβείο αποδεικνύει ότι η λογοτεχνία υπάρχει από μόνη της, πέρα από διάφορες μη λογοτεχνικές προσδοκίες, και ότι εξακολουθεί να διαβάζεται». Και σε όσους τη διαβάζουν, προσφέρει μια ορισμένη ελπίδα ότι η ομορφιά, η ευγένεια και το υπερφυσικό εξακολουθούν να υπάρχουν για χάρη τους. Μπορεί να προσφέρει ελπίδα ακόμη και σε εκείνους στους οποίους η ίδια η ζωή μόλις που τρεμοσβήνει».

Σ.Δ Ο Krasznahorkai είναι ο δεύτερος Ούγγρος συγγραφέας που λαμβάνει το Nobel Λογοτεχνίας μετά τον Imre Kertesz, το 2002, ενώ οι γύρω τους κεντροευρωπαίοι Τσέχοι, Σλοβάκοι, Σλοβένοι και Ελβετοί, με εξαίρεση τους Αυστριακούς που έχουν κι αυτοί δύο Νόμπελ λογοτεχνίας (Πέτερ Χάντκε, 2019 και Ελφρίντε Γέλινεκ, 2004), τα τελευταία πολλά χρόνια δεν έχουν κερδίσει κανένα  Νόμπελ λογοτεχνίας. Πως γίνεται αυτό; Και σε τι μπορεί άραγε να μας βοηθήσει μια πειστική εξήγηση; 

Θα θελα πάντως κάποτε κι εμείς να πάρουμε ένα Νόμπελ μυθοστοριογράφου, διότι η ποίηση υπερίπταται ως ελαφριά κι αρωματική με όποιο βάθος κι αν έχει, ενώ το μυθιστόρημα είναι αναγκαστικά βαθύπλατο ακόμα κι όταν παίζει με τα ελαφριά του ανθρώπου. 

 ΕΔΩ μία παρουσίαση του βίου και των έργων του Κρασναχορακάι στο el.wikipedia.org   

athinorama.gr/texnes/ Αυτά είναι τα έξι βιβλία του Λάσλο Κρασναχορκάι που κυκλοφορούν στα ελληνικά