Τα καίνε λοιπόν, σχεδόν πάντα άγνωστοι, ή τους βάζουν μπουρλότο ακόμα και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους όταν κρίνουν ότι κάτι τέτοιο τους εξυπηρετεί.

Πάντως δεν είναι ένα θεματάκι γιατί σχεδόν ποτέ δεν εντοπίζονται οι εμπρηστές; Ίσως γι'αυτό δεν είμαι σε θέση να αμφισβητήσω ότι αυτοί οι εμπρησμοί έχουν σχέση με σκοτεινούς λόγους. Πέρα από αυτό, το άλλο είναι που έγιναν πια σιγά σιγά ένα από τα συνηθισμένα στάνταρ της κοινωνίας μας. Τόσο, ώστε είμαι σίγουρος ότι κι ένα ελαφρώς περπατημένο παιδί αν το ρωτήσουμε γι'αυτούς τους εμπρησμούς πάνω κάτω τα ίδια θα μας πει, ενώ για τις φωτιές του Άη Γιάννη ίσως και να μην γνωρίζει τα πως και τα γιατί τους και το παιχνιδιάρικο ρόλο που παίζουν φέρνοντας κοντά τους γείτονες και γειτονόπουλα. 

Πάντως, για να λέμε όλη την αλήθεια, ξαφνιάστηκα λίγο. Κι αυτό γιατί από όσα ξέρω, στη γειτονιά μου και στα πέριξ της τα τελευταία χρόνια τέτοιο κρούσμα δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, εκτός από ένα παρεμφερές που αφορούσε ένα παράρτημα καφέ μπαρ απέναντι από τα "Ψυγεία Ελλάδας" και που μετά από τόσα χρόνια δεν ξαναλειτούργησε.

Ιδού λοιπόν, παρούσα η φωτιά ως ένα από τα πιο αρχαία όπλα, που το δυνατό της σημείο είναι η διπλή όψης της, μιας και πρόκειται παράλληλα και για ένα από τα πιο σημαντικά δώρα της ανθρωπότητας. Έτσι φαντάζομαι ότι είναι και η πρόοδος πάντα, έχει όλα τα καλά και τα καλούδια της κάθε εποχής αλλά πάει πακέτο με τα "κακά" της, που μια συνέπειά τους είναι οι δίκαιες κι άδικες βιοπραγίες που γεννούν οι προσωπικές διαδρομές. Κακά, που στην μία άκρη βρίσκονται τα μεγάλα και τα απεχθή, και στην άλλη τα τόσο δα, να, όπως αυτοί οι εμπρησμοί γιώτα χι, που συνήθως περνάνε στο ντούκου, μα καλό δεν είναι να μη μας γίνονται συνήθεια, ε; 

Απ'ότι έχω διαβάσει κι εδώ και παντού, κυβερνήσεις και πάσης φύσεως κρατικοί και ιδιωτικοί θεσμοί, συλλογικότητες, κινήματα και ομάδες, απλοί πολίτες και ιεραποστολικοί παράγοντες όταν φτιάχνουν τρόπους για να κλείνουν την ψαλίδα των ανισοτήτων και να μεγαλώνουν τις προσφορές για εργασία και έλεγχο τότε μειώνονται αισθητά τα "κακά" μιας κοινωνίας που ψάχνει την χρυσή τομή ανάμεσα στις ελευθερίες που αναζητά και την ασφάλεια που θέλει. Όταν μάλιστα όλοι αυτοί επιλέγουν να βάζει ένας συνδυασμός δικαιοσύνης και δημοκρατίας τη σφραγίδα του, παίρνοντας αμπάριζα από τα σπίτια, και πάει λέγοντας στις πολυκατοικίες και στις γειτονιές και φτάνοντας μέχρι τις πόλεις και τη διακυβέρνηση της χώρας, όλα εκπέμπουν ένα φως που πολλοί είναι εκείνοι που λένε πως νιώθουν ότι τους αναβαπτίζει. Εννοείται ότι όλα αυτά είναι όσα φανταστήκαμε ως φως που, όμως, ελάχιστη σχέση έχουν με την τρέχουσα πραγματικότητα κι εδώ και δυστυχώς και στις χώρες που οι πολίτες τους για δεκαετίες, επειδή νοιαζόντουσαν όχι μόνο για τα δικά τους και τους δικούς τους αλλά και για την κοινωνία, ήταν εν εγρηγόρσει και υπέρ μιας ζωής που κυκλοφορούσε αβίαστα στα ενδότερά της σεμνά και ταπεινά και η ανθρωπιά.