Δυο φορές με είχαν πάει οι μεγάλοι, οικογενειακοί γνωστοί, σε  ματς Ολυμπιακού - ΑΕΚ, στα όρθια και στα δύο δίπλα στο γήπεδο και πίσω από τα κάγκελα. Την μία στη Φιλαδέλφεια, όπου παρακαλούσα μέσα μου να κερδίσει ο Ολυμπιακός και την άλλη στο Καραϊσκάκη, όπου ευχόμουν να κερδίσει η ΑΕΚ. Κάτι όμως φανερώνει ότι σήμερα δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ήταν τα πραγματικά αποτελέσματα.

Στη γειτονιά είχαμε και δύο Παναθηναϊκάκηδες. Του ενός ο πατέρας ήταν υπάλληλος στα Λιπάσματα και του άλλου υπάλληλος σε ένα μαγαζί στον Πειραιά. Ο γιος του δεύτερου έπαιζε και καλή μπάλα και γι'αυτό, παρόλους τους ποδοσφαιρικούς "καυγάδες" μας, ήμασταν στο τσακ φίλοι. Τόσο ώστε κάποτε συμφωνήσαμε ότι όταν μεγαλώναμε θα πηγαίναμε μαζί με τα παιδιά μας μία στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και μία στο Καραϊσκάκη. Να προσθέσω ότι ο φίλος είχε και κάτι που το ζήλευα. Από όσους ήξερα και ήταν αρκετοί, ήταν ο μόνος που σούταρε και με τα δύο πόδια εκ γεννετής, δίχως δηλαδή να κάνει κάποια προσπάθεια.

Από που μαθαίναμε τότε που δεν υπήρχε τηλεόραση τα ποδοσφαιρικά; Από τις αθλητικές φυλλάδες, που κάποια χρόνια αργότερα κατέληξα ότι μας τάιζαν τον άρρωστο φανατισμό τους, που δεν ξέρω, ενστιχτωδώς ας πούμε, δεν μου ταίριαζαν αυτές οι υπερβολές, με απωθούσαν οι μεγαλοστομίες τους και δώστου ζήτω οι τιτάνες και οι ημίθεοι. Αλλά και από το ράδιο, μαθαίναμε που οι αναμεταδώσεις γίνονταν σπαστά, από γήπεδο σε γήπεδο,όπως και από αυτά που μας έλεγαν οι ποδοσφαιρόφιλοι μεγάλοι της γειτονιάς. Εκείνα λοιπόν τα χρόνια ήθελα να ήταν παίχτης του Ολυμπιακού ο Μίμης Παπαϊωάννου της ΑΕΚ και οι Τάκης Λουκανίδης και Μίμης Δομάζος του Παναθηναϊκού. Εντάξει, μιλάμε για μια παιδική επιθυμία για παντοδυναμία. 

Εγώ αν διάλεγα να ήμουν κάποιος από αυτούς τους τρεις, τον Παπαϊωάννου θα διάλεγα, λόγω του ότι έπαιζα πάντα στην επίθεση και παρόλο που είχαμε στον Ολυμπιακό τον Γιώργο Σιδέρη, έναν σπουδαίο γκολτζή. Θα ήθελα όμως να είχα πάντα δίπλα μου τον Δομάζο. Ήταν αυτός που έφτιαχνε τα γκολ. Σιγά σιγά μάθαμε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του που τον έκαναν τόσο καλό. Το ένα που μπορέσαμε να συμφωνήσουμε οι της παρέας ήταν εκείνες οι μακρινές πάσες ακριβείας που έκανε και όλοι τις επαινούσαν, το άλλο τα μαγικά απρόβλεπτα που παρόλο που δεν τα βλέπαμε παίρναμε από τις ραδιοφωνικές εκπομπές μία ιδέα και απορούσαμε πως στο διάολο τα σκεφτόταν και το πιο φανερό από όλα ήταν τα φοβερά πνευμόνια που έκρυβε αυτός ο μικρόσωμος μπαλαδόρος. Και τέλος μας άρεσε, απ'ότι μαθαίναμε τουλάχιστον, πως ποτέ του δεν έπαιζε βρώμικα αν και όλοι οι αντίπαλοί του τα πόδια του σημάδευαν πιο πολύ από τη μπάλα.

Ο Δομάζος μου άρεσε και ως εικόνα, ήταν στα μάτια μια συμπαθητική φυσιογνωμία. Και του πήγαιναν τα πράσινα πολύ. Θυμάμαι επίσης πως όταν παντρεύτηκε τη Μοσχολιού κάτι απαλά όμορφο αισθανθήκαμε σχεδόν όλοι οι φίλοι που παίζαμε μπάλα στους δρόμους και στις διάφορες αλάνες της Δραπετσώνας και της Χαραυγής, που εκείνα τα χρόνια ελάχιστα σπιτάκια είχε. 

Κι ένα κουφό. Στην ομάδα της γειτονιάς μου κάποια φορά ένας ασπρομάλλης που μας παρακολουθούσε, μας έκανε δώρο μία ποδοσφαιρική στολή με πράσινες και άσπρες ρίγες. Μόνο το τριφύλι της έλειπε. Παρόλο που γκρινιάξαμε στο δια ταύτα όλοι φορέσαμε αυτή την στολή και μάλιστα κρυφοκαμαρώναμε, όταν μάλιστα καμιά άλλη ομάδα πιτσιρικάδων δεν είχε. Άλλο κύρος βλέπεις σου δίνει η στολή και νιώθεις και πιο ομάδα. Ξέραμε όμως ότι ο δωρητής μας ήταν Ολυμπιακάκιας και όταν του είπαμε πως το έκανε αυτό, μας απάντησε, ναι Ολυμπιακός είμαι, για μένα όμως ο Δομάζος είναι ο καλύτερος από όλους. Για να τον τιμήσω λοιπόν σας πήρα αυτές τις φανέλες. Δε θυμάμαι κάποιος να του πήγε κόντρα. Από όλους όμως το μυαλό πέρασε η σκέψη πως μπορεί να ήταν και κρυφοπαναθηναϊκάκιας και να φοβόταν να το πει. 

Μετά από λίγα χρόνια πρόσθεσα ακόμα έναν που θα ήθελα να παίζει στον Ολυμπιακό, τον Βασίλη Χατζηπαναγή του Ηρακλή. Τότε κατέληξα ότι αυτός ο μάγος θα ήθελα να ήμουν, πάντα όμως με τον Δομάζο μαζί. 

Τέλος πάντων, καλά που υπήρχαν και αυτά και παραμυθιαζόμασταν όταν ήμασταν σπόροι που βασικά μεγαλώναμε στους δρόμους. 

Βιογραφικά και ποδοσφαιρικά στοιχεία για τον Μίμη Δομάζο που πέθανε στα 83 του ο «στρατηγός» του Παναθηναϊκού