Γιατί πρωτότυπη; Επειδή εξετάζει τη ζωή και το έργο όχι μιας αλλά δύο ιδιοφυϊών οι οποίες, όσο ζούσαν, ουδέποτε συναντήθηκαν. Κι απαιτητική, επειδή αγκαλιάζει ταυτόχρονα δυο διαφορετικούς κόσμους, της επιστήμης και της τέχνης.

Κι άλλοι στο παρελθόν είχαν διαισθανθεί τα υπόγεια νήματα που ένωναν αυτές τις εμβληματικές φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα, αλλά κανείς πριν από τον Μίλερ δεν είχε διερευνήσει το θέμα τόσο συστηματικά. Καθηγητής της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο University College του Λονδίνου, ο τελευταίος κατάφερε ν’ αποκαλύψει πού ακριβώς συναντώνται τα σύνθετα βάθη του κυβισμού του Πικάσο με την επανάσταση του Αϊνστάιν στη Φυσική και να τ’αφηγηθεί όσο το δυνατόν πιο κατανοητά.

Οι ομοιότητες στην προσωπική κι επαγγελματική ζωή των δύο αντρών είναι εκπληκτικές και αποδείξιμες, γράφει ο Μίλερ. Κανείς τους δεν διαχώριζε τη μία όψη της ζωής από την άλλη. Επηρεάζονταν στον ίδιο βαθμό από τον τόπο που έμεναν, τις γυναίκες με τις οποίες ήταν ερωτευμένοι, τους φίλους οι οποίοι τους περιέβαλαν με κατανόηση και θαυμασμό.

Ήταν και οι δύο άντρες με τεράστιο εγωισμό, ισχυρότατη προσωπικότητα κι ακαταμάχητη γοητεία, αλλά κακοί πατεράδες και συναισθηματικά αδιάφοροι. Εκμεταλλεύονταν ανενδοίαστα τους γύρω τους για να πετύχουν τους στόχους τους. Και παρά την τεράστια αυτοπεποίθησή τους, σε κρίσιμες δημιουργικές καμπές υπέφεραν και οι δύο από έντονο άγχος.

Πατώντας  ΕΔΩ  θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο της Σταυρούλας Παπασπύρου όπως αναρτήθηκε στη lifo στις 27.10.22