Πέμπτη, 08 Απριλίου 2021 18:53

Ε.Ε - Η.Π.Α, στα οικονομικά σημειώνουμε 2

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

merkel biden2Εντάξει, έχω επίγνωση ότι τα επόμενα θα φανούν σαν κουβέντες καφενείου. Που αν και οι σκεπτόμενοι τις έχουν ως παράδειγμα προς αποφυγήν, αρκετές φορές έχω διαπιστώσει ότι τα καφενόβια πυροτεχνήματα, παρόλη την ελαφρότητά τους, διακινούν το σπινθηροβόλο πνεύμα της πιάτσας που και συχνά βρίσκει στόχο και μαζί με τα στόματα ανοίγει και καρδιές. 

Διαβάζοντας άρθρα που αναφέρονται στα χρήματα που αποφάσισαν να διαθέσουν η Ε.Ε και οι Η.Π.Α για την αντιμετώπιση της πανδημίας και για την οικονομική ανάπτυξη τα επόμενα δύσκολα χρόνια, όπου αυτά τα τρισεκατομμύρια δολάρια των Η.Π.Α είναι σχεδόν τριπλάσια από τα ευρώ της Ε.Ε, με έπιασε μια διεγερτική ζήλια για την επιλογή του Μπάιντεν. Από όσο τουλάχιστον κατάφερα να καταλάβω, ένας κύριος λόγος που η Ε.Ε δεν θα διαθέσει τόσα πολλά λεφτά όσο οι Η.Π.Α, είναι το φοβικό πνεύμα της Γερμανίας όταν είναι να αντιμετωπίσει τα εν δυνάμει ελλείματα και χρέη. 

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Αν είμασταν κάτι ας πούμε σαν τη Δανία, δίχως δηλαδή να απειλούμαστε από γείτονές μας, τότε ίσως και να προτιμούσα να πορευόμασταν έξω από κάθε οικονομική και πολιτική ένωση κρατών. Αλλά δεν είμαστε και ως γνωστόν η γεωγραφία παίζει ένα μεγάλο ρόλο στην πολιτική. Επίσης συχνά έχω πιάσει τον εαυτό μου να έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε κάποιες επιλογές της Ε.Ε απ'αυτές του ντόπιου πολιτικού προσωπικού, όπου λίγες είναι οι φορές που δεν είναι κατώτερο των περιστάσεων, δίχως φυσικά να ξεχνώ τα πολλά ράμματα που έχω μαζεμένα για τις γούνες των ευρωπαίων. 

Το θέμα όμως που μου προκαλεί μία αυθόρμητη απέχθεια, είναι ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας της Ε.Ε που στην πράξη φαίνεται ότι υπονομεύει την ύπαρξή της και την ικανότητά της να δουλεύει υπέρ των πολιτών της. Αυτό που είναι φανερό δια γυμνού οφθαλμού είναι πως στην Ε.Ε κυριαρχούν οι επιλογές της μεγαλύτερης δύναμής της, της Γερμανίας δηλαδή. Και πως στα πιο σημαντικά ζητήματα ακολουθούν τις επιλογές της όσες από τις 26 κυβερνήσεις συμφωνούν, και οι υπόλοιπες εξ ανάγκης μιας και αυτή κρατάει πεπόνι και μαχαίρι, δηλαδή το πολύ χρήμα. Κάπως έτσι μου φαίνονται δίχως νόημα οι ευρωπαϊκές εκλογές. Στην ουσία εξαρτώμεθα από τα εκλογικά αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών.

Μια καφενειακή πρόταση για να σπάσει αυτό και για να υπονομεύσουμε τον αδιαφανή συγκεντρωτικό τρόπο λειτουργίας της Ε.Ε μία λύση είναι να μετεξελιχθεί σε ομοσπονδία. Πράμα που ένας τρόπος για να γίνει είναι να υπάρχει κανονική κυβέρνηση αυξημένων αρμοδιοτήτων και ευθυνών απέναντι όλων που θα τη φτιάχνουν οι ομάδες των κομμάτων που θα προκύπτουν από πανευρωπαϊκές εκλογές. Με απλά λόγια, αντί να ψηφίζουμε για το περιορισμένων αρμοδιοτήτων ευρωκοινοβούλιο θα ψηφίζουμε για τον σχηματισμό ευρωπαϊκής κυβέρνησης. Όχι ότι τότε δεν θα προκύπτουν προβλήματα και αδυναμίες και αντιφάσεις και λάθη και επιλογές υπέρ των ισχυρών λόμπυ, αλλά νομίζω ότι όλα θα είναι ένα κλικ παραπάνω, πιο σύνθετα και πιο διαφανή. 

Εδώ το δάσος της επόμενης δεκαετίας. Από τα άρθρα που διάβασα για την χρηματοδότηση της αντιμετώπισης των προβλημάτων που απασχολούν την Ε.Ε και τις  Η.Π.Α ξεχώρισα δύο. Το ένα είναι του Κώστα Καλλίτση που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή με τον τίτλο  Η Αμερική, η Ευρώπη και το λεφτόδεντρο . Είναι ένα άρθρο με αναφορά στα βασικά στοιχεία, με δυνατά επιχειρήματα και γραμμένο με ένα ήπιο τρόπο. Στο τέλος ο αρθρογράφος διαπιστώνει ότι σε σχέση με αυτά που θα γίνουν τα επόμενα χρόνια στις Η.Π.Α αυτά που θα προωθήσει η Ε.Ε αποτελούν δυστυχώς ένα μικρό βήμα.

Το άλλο είναι του Γιώργου Καπόπουλου και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών με τον τίτλο  New Deal vs Schwarze Null…  . Είναι ένα άρθρο που φωτίζει και τις ιστορικές ρίζες των δύο διαφορετικών αυτών επιλογών κάνοντας και τις απαραίτητες συγκρίσεις. Η κριτική του στην Ε.Ε σ'αυτό το σημαντικότατο θέμα είναι επιθετική, τονίζοντας ότι ο Μπάιντεν, σε σχέση με τα μεγάλα προβλήματα των δύο κοινωνιών, κατάλαβε αυτό που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν στο Βερολίνο, την έδρα της γερμανικής κυβέρνησης, στη Φρανκφούρτη, την έδρα της Μπούντεσμπανκ, και στην Καρλσρούη, την έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Για να μην πιαστούμε στο δίχτυ των ψευδαισθήσεων να πουμε ότι εκτός απροόπτου για πολλά χρόνια ακόμα οι Η.Π.Α θα εξακολουθούν να είναι η μία από τις δύο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής μας ανεξάρτητα απ'αυτά τα τρις δολάρια που σπρώχνει η κυβέρνησή της στην κοινωνία. Όπως και ότι είναι βέβαιο πως στην κόντρα της με την Κίνα θα εμφανίζει στο εξωτερικό συχνά το απεχθές πρόσωπό της δουλεύοντας για τα συμφέροντά της και που με ένα άλλο τρόπο το ίδιο θα κάνει βεβαίως και η Κίνα με ολίγη Ρωσία. Το ζήτημα όμως είναι εμείς πως το παλεύουμε, εμείς πως και τι επιλέγουμε να υπερασπιζόμαστε στις κοινωνίες μας και στις ζωές μας. Όπως βλέπω τα πράματα θεωρώ ότι το μείζον ζήτημα για μας είναι το πως θα προχωρήσει η Ε.Ε ανάμεσα στις συμπληγάδες των δύο σούπερ δυνάμεων της εποχής μας. Σαν φτωχός συγγενής ή ως μια ισότιμη και αξιοπρεπή παρουσία; 

Αυτό πάντως που με ρίχνει εντελώς με τέτοια πολύπλοκα θέματα δεν είναι τόσο ότι για πολλές πλευρές τους δεν μπορώ να σχηματίσω γνώμη, αλλά η επίγνωση της αδυναμίας να επηρεάζουμε ως πολίτες καταστάσεις και να διαλέγουμε/διαμορφώνουμε επιλογές. Να όπως ας πούμε σε θέματα σαν και αυτά που θίγονται σ'αυτά τα δύο άρθρα και που είναι φανερό ότι ακόμα και αν τελικά θα δουλέψουν για το καλό μας, το σημαντικό είναι ότι εν πολλοίς ερήμην μας οι προτιμήσεις των κυβερνήσεων και του διευθυντηρίου της Ε.Ε θα καθορίσουν σε ένα πάρα πολύ μεγάλο βαθμό το βίο μας την επόμενη δεκαετία. Κι ενώ στην Αμερική θα γίνει το ελάχιστο για να κριθεί ο πρόεδρος και το κόμμα του σε τέσσερα χρόνια για τις επιλογές τους, στην Ε.Ε τέτοια άμεση δυνατότητα δεν την έχουμε.  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 10 Απριλίου 2021 18:38
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση