Τόσο οι βουλευτές που υπερψήφισαν, όσο και οι βουλευτές που καταψήφισαν, δεν έχουν ιδέα σε τι λένε ναι ή όχι. Απλώς συντάσσονται πίσω από την κομματική γραμμή και βελάζουν αναλόγως. Ωστόσο, την Κυριακή το βράδυ η κυβερνητική πλειοψηφία υπερψήφισε ακόμα μία φορά την πολύ κακή σύνοψη των (μεταξύ τους) αντικρουόμενων απαιτήσεων της τριάδας των δανειστών και η μειοψηφία παβλοφικά τα καταψήφισε, προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει για λίγο ακόμα αυτό που εκ της ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους υπήρξε, όπως εύστοχα το διατύπωσε ο Ραφαηλίδης: μια χώρα που ποτέ δεν πεθαίνει, γιατί τρώει δάνεια δια των εργολάβων που εναλλάσσονται στην εξουσία. Κρίμα.

2. Γιατί μόνο αν είσαι εργολάβος στην Ελλάδα, πάνω που αρχίζει η συζήτηση για το καρτέλ των εργολάβων δημοσίων έργων, στο οποίο εμπλέκονται άνω των 70 εγχώριων και αλλοδαπών εταιριών, βάσει των πορισμάτων της επιτροπής ανταγωνισμού και των οικονομικών εισαγγελέων, έρχεται νομοθετική ρύθμιση που λεει ομόλογα, πλήρωσε μειωμένο πρόστιμο σε δόσεις και μετά αφαίωνταί σοι αι ποινικοί αμαρτίαι. Στο εξωτερικό παρόμοιες ρυθμίσεις προβλέπουν παρόμοιες απαλλαγές και προνομιούχο μεταχείριση σε αυτόν που θα καρφώσει στις αρχές ένα άγνωστο σε αυτές καρτέλ, ή σε αυτόν που θα ομολογήσει συμμετοχή σε καρτέλ πριν όμως ξεκινήσει οποιοσδήποτε έλεγχος δικαστικός ή της επιτροπής ανταγωνισμού εναντίον του. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μία τέτοια ρύθμιση θα ήταν καλοδεχούμενη. Η συγκεκριμένη ρύθμιση όμως έτσι όπως έρχεται καταχωνιασμένη στο πολυνομοσχέδιο προβλέποντας άνευ προϋποθέσεων μειώσεις προστίμων και ποινικές απαλλαγές, δεν είναι παρά αισχρή παρέμβαση της νομοθετικής εξουσίας στην δρομολογημένη λειτουργία της δικαστικής εξουσίας, προκειμένου οι γύπες που τόσα χρόνια λυμαίνονται τα δημόσια έργα να συνεχίσουν τις χαμηλές τους πτήσεις κυκλικά πάνω από το πτώμα των δημοσίων έργων της χώρας. 
Όταν ο αισχρός σαμαράς είχε φέρει παρόμοια ρύθμιση ποινικής αμνήστευσης των τραπεζικών στελεχών που χάριζαν θαλασσοδάνεια σε κόμματα και διαπλεκόμενες επιχειρήσεις, ο συριζα κατέγραφε την αποποινικοποίηση των ευθυνών των τραπεζικών στελεχών στη μαύρη Βίβλο της ντροπής. Τώρα που ως κυβέρνηση κάνει τα ίδια, οι σαμαροβενιζέλοι δεν δικαιούνται μεν να ομιλούν, αλλά εμείς που πονάμε για την κατάντια της χώρας δεν μπορούμε να καμωθούμε πως δεν καταλαβαίνουμε ότι ρίξαμε τον σαμαρά τον κακό αλλά ήρθε ο σαμαράς ο χειρότερος.

3. Ο σύριζα ψηφίζει όλα αυτά που λυσσαλέα πολέμησε, από τον ενφια και τις αποκρατικοποιήσεις (και της Ευδαπ; Και της Ευδαπ!) μέχρι το *ξεπούλημα* τον ασημικών. Η νδ και η λοιπή αντιπολίτευση τον κράζουν γιατί κάνει αυτά που δεν τους άφησε να κάνουν οι ίδιοι ως κυβέρνηση. Για παράδειγμα, η νδ που δεν παρέτεινε με μια από τις εκατοντάδες πνπ της την προστασία α΄ κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, θα καταψηφίσει τη μη προστασία α΄ κατοικίας από πλειστηριασμούς. Έτσι, για να δουλευόμαστε μεταξύ μας ότι και καλά διαφωνούμε. Οτι και καλά αν ήμασταν εμείς κυβέρνηση δεν θα πέρναγαν τα μισοπερασμένα μέτρα που έχουν κολλήσει στο κεφάλι των δανειστών. Ειλικρινά, πέρα από τα κομματόσκυλα και τους παρατρεχάμενους που έτρωγαν και τρών ψωμάκι από τα κόμματα, δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να παθιάζεται ακόμα άνθρωπος σήμερα και να ελπίζει ότι η αλλαγή του ενός εκτελεστικού οργάνου των δανειστών (κυβέρνηση) με άλλο εκτελεστικό όργανο των δανειστών (άλλη κυβέρνηση) θα αλλάξει τις δρομολογημένες εξελίξεις για τη χώρα. Προς το παρόν, όπως φαίνεται, όποιος και να ναι στην εξουσία, στο τέλος σαμαρά παθαίνει: διαλύει τη χώρα πιστεύοντας ότι τη σώζει, ότι φέρνει ανάπτυξη, ελάφρυνση χρέους and world peace.

4. Τη νιώθει κανείς στον αέρα την εθνική κατάθλιψη που, όπως κάθε κατάθλιψη, μας κάνει να στεκόμαστε απαθείς, κακόκεφοι, "δειλοί μοιραίοι και άβουλοι" και να παρακολουθούμε τη μετατροπή της χώρας σε κανονική αποικία χρέους, με την αντιβασιλεία δια των κηδεμόνων μας, με τα όλα μας. Αυτά που (συχνά ιδεοληπτικά) εξ αρχής ζητάνε οι δανειστές έχοντας ελάχιστη επαφή με τις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με υπομονή (και αρκετό εκβιασμό) τα παίρνουν και με το παραπάνω και ρουθούνι δεν ανοίγει.

Το πρόβλημα που παραλύει την όποια αντίδραση δεν είναι τόσο η απουσία εναλλακτικής "αντιμνημονιακής" ρητορικής, αλλά η εμπεδωμένη αίσθηση, από πέρυσι τον Ιούλιο ότι, η αντίδραση/ διαφωνία/ διαπραγμάτευση οδηγούν σε αδιέξοδο, αφού να μας ακούνε, δεν μας ακούνε και οι εκβιασμοί που νομίζαμε ότι μπορούμε να κάνουμε αντιμετωπίζονται, από το psi και μετά, ως αποκριάτικα καουμποϊλίκια. 
Υποθέτω δεν υπάρχει χριστιανός που πιστεύει ότι, αν απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι (αυξάνοντας τον αριθμό των ανέργων, αφού δεν υπάρχει ιδιωτικός τομέας να απορροφηθούν) και επιτραπεί η πώληση γιαουρτιού από σκόνη και όχι από γάλα χωρίς αντίστοιχη επισήμανση στη συσκευασία, λύθηκε το πρόβλημα ανάπτυξης της χώρας. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι με τη συγκριτικά χειρότερη, παλαβότερη και πλέον ασταθή φορολόγηση σε όλη την Ευρώπη, υπάρχει επενδυτής που θα φέρει τις επιχειρήσεις του στην Ελλάδα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει σκέπτομενο πλάσμα που πιστεύει ότι με τις τράπεζες σε κατά κατάσταση μόνιμης αναμονής bail in θα επαναπατρίσει κανείς τα χρήματα που έστειλε από τις αρχές της κρίσης για διακοπές σε φορολογικούς παραδείσους. Αντίθετα, υπάρχουν πολίτες που, και ας τα ελπίζουν, δεν περιμένουν, πάντως, θαύματα. Και αναζητούν τη φωνή που με σχέδιο και χωρίς εμμονές θα μιλήσει πραγματιστικά για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Για τον οργανωμένο τρόπο με τον οποίο η χώρα θα μπορέσει όχι να διεκδικήσει με πειθώ και φορτικότητα περισσότερα δάνεια με καλύτερους όρους, αλλά να απεξαρτηθεί στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό από τον δανεισμό.

5. Διαβάζω εσχάτως για τον Ανδρέα Μαρτίνη, έναν τύπο που, αν δεν υπήρχε ο Λαυρεντιάδης, θα ήταν μάλλον ο Τσοχατζόπουλος της εξωκοινοβουλευτικής διαπλοκής. Από την εποχή που ήμουν ασκούμενη θυμάμαι έρευνες του Ντάσκα να έρχονται για λίγο στο φως, αναφορικά με Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και Ντινάν και στο καπάκι να εξαφανίζονται. Θυμάμαι όλο και να ξεκινάει καινούργια ποινική διερεύνηση για δαύτον και όλο και να σταματάει, παραδόξως, ενίοτε και προκλητικώς. Διαβάζω για το πόρισμα των επιθεωρητών υγείας που λέει ότι στη μικρή Μπακογιάννη, που έκανε τις δημόσιες σχέσεις του ερυθρού σταυρού, δινόταν ετησίως ως αμοιβή το 20% των ποσών που συγκεντρώνονταν απο τους εράνους (η ίδια λεει οτι απλώς διαχειριζόταν αυτό το ποσό για "διαφημιστική προβολή" του ΕΕΣ) και σκέφτομαι τα παπουδάκια που αφήνουν από εικοσάευρω μέχρι κληροδότημα στον ερυθρό σταυρό, νομίζοντας ότι βοηθούν δύστυχους και αρρώστους. Διαβάζω για την εκπρόσωπο τάφου Αμφίπολης, την Παναγιωταρέα, που λάμβανε αρχικά 8.000,00 ευρώ και στη συνέχεια τα μισά, για να είναι "εκπρόσωπος" του Ντινάν και σκέφτομαι τους γιατρούς του που έμεναν απλήρωτοι 8-13 μήνες παρέχοντας κυριολεκτικά εθελοντικά για αυτά τα διαστήματα τις υπηρεσίες τους, ώστε να λειτουργεί το ρημάδι το νοσοκομείο και να μην έχουν πρόβλημα οι ασθενείς. Διαβάζω για χάρισμα, από το οικονομικά εξαθλιωμένο Ντινάν, νοσηλίων 100.000,00 ευρώ και μεγαλύτερων και μικρότερων ποσών, σε πρώην υπουργούς και σε πολιτικούς και σκέφτομαι τις πολύμηνες αναμονές ακόμα και για υπερεπείγουσες περιπτώσεις στα δημόσια νοσοκομεία του κοσμάκη που δεν διαχειρίζεται fiscus, ούτε διαθέτει μπάρμπα στην Κορώνη και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί γρήγορα και *δωρεάν* στο διαπλεκόμενο ιδιωτικό. Διαβάζω και για ένα δαιδαλώδες σύστημα λογαριασμών και off shore που διατηρούσε ο Μαρτίνης, προκειμένου να χάνεται κάποια στιγμή το στίγμα των μετακινούμενων ποσών από τα "ραντάρ" και αναρωτιέμαι:

αυτοί οι άνθρωποι που ξεκίνησαν να υπηρετούν ένα ιδεαλιστικό όραμα και κατάντησαν να συζητούν συνωμοτικά με λογιστές πώς θα φυγαδεύσουν τις καινούργιες βαρκαδιές ιδιοποιημένα χρήματα, που έβαλαν σιγά σιγά το δάχτυλο στο μέλι και μετά κατέβασαν όλο το βάζο, που βραβεύονται για την ανθρωπιστική τους προσφορά, αλλά ξέρουν ότι τρώνε τις προσφορές των ανθρώπων, περνάνε σίγουρα ευχάριστα τις μέρες τους αλλά, ειλικρινά,

πώς διάολο καταφέρνουν να κοιμούνται τις νύχτες;