Αν ζεις μόνο σου νοιώθεις μοναξιά; Μμμμ, αβλεπί δε μπορούμε να πούμε ναι, δεν μας το επιτρέπουν οι εμπειρίες μας και οι καλοί μας τρόποι. Και αν είσαι μαζί με άλλους - σε σχέση, στη δουλειά, στο γήπεδο, μπροστά στην τηλεόραση, στα καφέ μπαρ, στις πλατείες των ΟΧΙ, στα ταξίδια, στα πάνελ της εξουσίας, στα μοναστήρια - δε νοιώθεις μοναξιά; Πάλι δεν είναι σίγουρο, αν και εκεί πιο εύκολα κάνεις το θέμα γαργάρα. Κι η μοναξιά μπορεί να είναι για κάποιους και για ένα διάστημα μία επιλογή κι όχι μία αναπόφευκτη κατάσταση που οδηγήθηκαν από τα πράματα και από τον χαρακτήρα τους; Βεβαίως και μπορεί, έτσι τουλάχιστον φαίνεται σε αρκετές περιπτώσεις που συναντήσαμε στη ζωή μας.
Τώρα ο Αριστοτέλης μας έχει πει το γνωστό, πως όποιος ζει μόνος του ή θεός είναι ή αγρίμι. Ας το λάβουμε κι αυτό υπόψη ως υποστηρικτικό μιας ματιάς που διακρίνει ίχνη μιας ψυχικής αναπηρίας σε όσους διασχίζουν τη ζωή μόνοι τους, δίχως στενές σχέσεις. Μιλάμε για σχέσεις προσωπικές, αλλά προσμετράμε και τις φιλικές, ή ακόμα και κάποιες κοινωνικές, παλαιού τύπου ή σύγχρονες.
Όσοι φυσικά ενστερνίζονται αυτήν τη ματιά δεν σημαίνει απαραίτητα πως απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τη μοναχική ζωή. Ίσα ίσα έχει πλαγίως διαπιστωθεί ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ζηλεύουν τους μοναχικούς, αλλά κρυφίως και πολλοί μάλιστα δεν τολμούν να το πουν ούτε στον παπά και ακόμα περισσότερο ούτε στον εαυτό τους. Παρόλο που η κοινή γνώμη στις μέρες μας δεν φαίνεται να είναι και τόσο απορριπτική απέναντι στον μοναχικό βίο. Εξ άλλου οι σκεπτόμενοι διακρίνουν σ'αυτόν και καλά και κακά, και ευκολίες και δυσκολίες, και υποβόσκουσα δυστυχία και δυνατότητες ευτυχίας, διαφορετικής φυσικά τάξης από την τρέχουσα των πολλών.
Τέλος πάντων, το καλύτερο είναι να μπορεί να προχωράει ο καθένας, δοκιμάζοντας αυτό που του ταιριάζει πιο πολύ σε κάθε φάση της ζωής του και νομίζω ότι αυτό είναι το μήνυμα της νέας εποχής. Αν μάλιστα και οι άλλοι είναι στο επίκεντρο της όποιας ενέργειας που είμαστε σε θέση να παράγουμε, τότε ακόμα και αν κάποιοι προχωρούν μόνοι, σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο πως στην μοναξιά τους ηχεί κάτι το ζωντανό, κάτι που προϋποθέτει έναν πλούτο που απλόχερα προσφέρεται στους πέριξ.
Γράφοντας όλα αυτά, άντε να εξηγήσεις τώρα πως μας πλησίασε από το 1966, διακριτικά, το τραγούδι των Μπητλς Eleanor Rigby ( εδώ )
Όσο για τους τέσσερις πίνακες του Νοέμβρη, αυτό που μας βγαίνει να πούμε είναι το κατά τη γνώμη μας φανερό προχώρημα του κ.Μάκρα στα χρώματα και στο στήσιμο των ανθρώπων. Στο συγκεκριμένο θέμα διαπιστώσαμε ένα σχεδόν σύγχρονο βλέμμα στον τρόπο αναπαράστασης της μοναξιάς όπου η μιζέρια της υπάρχει και δεν υπάρχει. Δεν είδαμε όμως ίχνη της νέας μοναξιάς που βιώνεται δίπλα στον συγκάτοικο ή ανάμεσα στη μάζα και μακριά από το αγριεμμένο πλήθος και που ενίοτε ανθίζει παράξενα μοσχομυριστά λουλούδια. Που κι αυτές του τύπου οι μοναξιές αναβοσβήνουν στον κόσμο μας, αλλά πρέπει πριν να τις έχει πάρει το μάτι σου και να τις έχεις προωθήσει στα ενδότερα για τα περαιτέρω. Ίσως μια άλλη φορά, έτσι κ. Στράτο μας;
κι εδώ
