Αυτό που με εξιτάρει με μας τους ανθρώπους είναι το απρόβλεπτό μας, όπως επίσης και οι διαφορετικές σκέψεις που διατυπώνουμε πάνω στο ίδιο θέμα. Χρόνο να έχεις και διάθεση ανοιχτή να τις ψάχνεις. Αλλά και μαγκιά όταν σου βγαίνει το απρόσμενο ακόμα και για σένα, να του παραδίνεσαι. Αυτά σκέφτηκα κατ'αρχήν όταν διάβασα το άρθρο που μου έστειλε ένας συνάνθρωπός μας, που τη γνώμη του την εκτιμώ όσο και το χιούμορ του.
Και μετά το ίδιο το άρθρο που έχει θέμα του τα τέσσερα μνημονιακά χρόνια. Έκρινα πως η ματιά του έχει πολλά κοινά σημεία με τη ματιά του Φώτη Γεωργελέ, του εκδότη της Athens Voice, που τον διάβαζα και στα περισσότερα σημεία για ένα διάστημα συμφωνούσα. Μετά άρχισα να διαφωνώ διότι επέμενε στην δυνατότητα των μνημονίων να εκσυγχρονίσουν την Ελλάδα όταν οι εκτελεστές του είχαν άλλες προτεραιότητες κι έκαναν ακριβώς τ'αντίθετα.
Αυτό που δεν με έπειθε στα άρθρα του Γεωργελέ, ήταν η απόδοση τόσων μεγάλων ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ κατά κύριο λόγο, για την ανεπιτυχή πορεία της χώρας τα τέσσερα αυτά χρόνια. Το μαχαίρι και το πεπόνι άλλοι τα κρατούσαν, και μάλιστα αδιαλείπτως για σαράντα χρόνια. Τα τέσσερα τελευταία συνέχισαν να κάνουν αυτά που ήθελαν, αυτά που τους υπαγόρευαν, δουλεύοντας συστηματικά υπέρ των συμφερόντων τους, δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν εκτός από την Τρόικα. Αν συνεχίζεις να εγκαλείς τον ΣΥΡΙΖΑ για την κατρακύλα της χώρας και για την απωθητική εικόνα των πολιτικών έχεις υιοθετήσει κατά τη γνώμη μου, μια οπτική που έχει χάσει την προοπτική και το βάθος πεδίου. Αυτό φυσικά δε δικαιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ για όλα όσα έπραξε ή δεν έπραξε, αλλά καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι αντιπολίτευση ήταν και μάλιστα σε συνθήκες πρωτόγνωρες. Το κύριο σήμερα είναι το πως θα πολιτευθεί ως κυβέρνηση, που απ'ότι φαίνεται θα σχηματίσει, με δεδομένο ότι ποτέ δεν είναι προδιαγεγραμμένη η κυβερνητική πορεία ενός κόμματος από τη θητεία του ως αντιπολίτευση. Άρα, πιστεύω ότι όλα παίζονται και θα έχουν ενδιαφέρον οι μάχες που θα δωθούν, ιδιαιτέρως αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμείνει στον κύριο στόχο του, που είναι να υποστηρίξει ως κυβέρνηση τα πλέον αδύναμα στρώματα της κοινωνίας μας.
Εν πάση περιπτώσει, ο αξιαγάπητος συμπολίτης μας, πέρα από τα άλλα εκτιμάει και προσωπικά τον φίλο του αρθρογράφο για τη στάση του στη ζωή και για την υπεράσπιση των αξιών της αριστεράς με τις πράξεις τους και τις επιλογές του. Αν κι αυτό αξίζει το σεβασμό μας, επ'ουδενί όμως δεν αποτελεί εχέγγυο ορθότητας των απόψεών του. Στο δια ταύτα, όλα αυτά μου μίλησαν και μου είπαν " Ανάρτησέ το και στη Σταγόνα, αξίζει". Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί το άρθρο του Λευτέρη Τσίλογλου που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του στις 17.1.15 με τίτλο " Τα κυβερνητικά κόμματα και η ευκαιρία που έχασε η Αριστερά να γίνει πρωταγωνίστρια των εξελίξεων ( Στα χρόνια της κρίσης)". Να πω επίσης πως ο αποστέλλων είχε επισυνάψει την εξής φράση: " Επειδή συμφωνώ και για να μη λέμε ότι δεν μας το είπε κανείς".
