Τώρα τι τον τσίμπησε και ζωγράφιζε θάλασσες χειμωνιάτικα ο Στράτος, αν και δίστασε όπως μας πληροφορεί, μόνο ως διάθεση διαφυγής από τον χειμώνα, μπορούμε να το εξηγήσουμε. Υπάρχει φυσικά και ο ρόλος του ασυνείδητου. Που αν ας πούμε είναι γέννημα θρέμα θαλασσών και ωκεανών, τότε το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Βουνά θα βλέπεις, θάλασσες θα ζωγραφίζεις. Κορμιά θα βλέπεις, θάλασσες εσύ.
Βλέποντας με κάποια προσοχή τους πέντε αυτούς πίνακες που δημιούργησε ο Στράτος μας τον Δεκέμβριο, μου προέκυψε η ερώτηση "Τι ακριβώς κάνει η κριτική;" Μάλλον μπορούμε να συμφωνήσουμε σε κάτι που μοιάζει αυτονόητο. Ότι δηλαδή το έργο τέχνης είναι το ολοκλήρωμα ενός δημιουργικού οίστρου που πλημμυρίζει τον καλλιτέχνη που τον παρασέρνει και που συνήθως αγνοεί το γιατί και το προς τα που.
Έτσι μια εκδοχή του τι είναι η κριτική θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάνοντας κατ'αρχήν μία διανοητική ανάπλαση αυτής της δημιουργικής διαδικασίας ίσως και με τη βοήθεια του καλλιτέχνη, τότε ίσως να είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στην κατανόηση του έργου. Αυτή η κατανόηση μπορεί να είναι η κριτική. Βάσει αυτού κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι όσο υπάρχει ο Στράτος θα υπάρχουν και οι θάλασσές του.
Πατώντας εδώ θα σας παρουσιαστούν οι πίνακες του Γενάρη 2015 (και όλοι οι προηγούμενοι).
