Όποιο κι απ'τα δύο και αν συμβαίνει είναι σωστό. Διότι αν θέλαμε μια πιστή ζωγραφιά τους γιατί να κουραστούμε να την κάνουμε; Τραβάμε μια δυο φωτογραφίες και όλα καλά. Το θέμα που έβαλε η φωτογραφία στη ζωγραφική ήταν όχι η αντικειμενικότητα, αλλά η υποκειμενικότητα.

Γι'αυτό ο Στράτος ζωγραφίζει τους φίλους του όπως τους βλέπει αυτός, όπως τους αισθάνεται. Τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται. Αυτός ο ισχυρισμός όμως θέτει από χέρι δύο ζητήματα. Το ένα έχει να κάνει με την κατάκτηση των μέσων του. Δηλαδή ο Στράτος κατέχει την τέχνη του πινέλου τόσο καλά, που μπορεί να αποδίδει στο χαρτί ή στο πανί, μέσω των γραμμών και των χρωμάτων, το πως βλέπει/νιώθει ανθρώπους με τους οποίους έχει μία σχέση; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μου φαίνεται υπέροχο. Το άλλο θέμα έχει να κάνει με την σχέση και την εικόνα αυτή καθ'εαυτή. Ο ζωγραφισμένος φίλος είναι η μοναδική εκδοχή, ή μία από τις εκδοχές που τον βλέπει ο Στράτος; Δηλαδή, αν ζωγράφιζε τον Παναθηναϊκάκια φίλο την ημέρα που ο Ολυμπιακός έχασε από την Μάλμε και την ημέρα που κέρδισε την Ατλέτικο, η ίδια ζωγραφιά θα έβγαινε; Δεν νομίζω. Κι αυτό είναι το ωραίο. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστούν οι πίνακες του Οκτώβρη, αλλά και όλοι οι προηγούμενοι. Εμάς από τους πέντε πίνακες μας άρεσε ο πέμπτος. Γιατί είναι ο Μιχάλης ερυθρόδερμος, με μια ιδέα δραματικών τόνων που είχαν οι κιν/φικές αφίσσες τη δεκαετίας του '60. Δηλαδή, έχουμε ένα Μιχάλη που δε φαίνεται,, αλλά κινηματογραφικά έτσι είναι. Έτοιμος να καταλάβει τα χειμερινά ανάκτορα της Σαλαμίνας.

Υ.Γ. Όποιος βρει τι περιέχει το ποτήρι στον πρώτο φίλο και τι ακριβώς παριστάνει το ασυνεχές στο κάτω μέρος του πίνακα, κερδίζει τον πίνακα. Και όποιος βρει ποιος είναι ο κολλητός, κερδίζει πινέλα πέντε μεγεθών. Τέλος διευκρινίζουμε ότι η συγκεκριμένη επανάσταση στη Σαλαμίνα θα γίνει με ακορντεόν, κιθάρα, μπουζούκι και φάλτσες φωνές. Δεύτερο τέλος.