Αυτοί οι πρόγονοί μας, που το τρίχωμά τους το είχαν για να προστατεύονται από το κρύο και που συνείδηση του θανάτου δεν είχαν, υπήρξαν πριν χιλιάδες χρόνια. Και ήταν πιο πολύ ζώα όπου γύρω τους, ο κανόνας γύρω τους ήταν η βία.

Μια βία που, ως μέρος κι αυτοί του κόσμου εκείνου, την είχαν ενσωματωμένη στο είναι τους. Και από τότε πολύ, μα πάρα νερό κύλησε στ'αυλάκι, μα και πάρα πολύ αίμα έχει ποτίσει αυτήν τη γη. Τόσο, που αν κάποια στιγμή ο πλανήτης αυτός το ξερνούσε, μόνο ελάχιστοι στις κορυφές των βουνών και μεσοπέλαγα δεν θα πνιγόντουσαν.

Η βία η πρωτόγονη εκδηλωνόταν για πολλούς λόγους, άλλοτε ατομικά κι άλλοτε μαζικά. Για τροφή, για αναπαραγωγή, για κυριαρχία, για πλουτισμό, για εκδίκηση, για εκφοβισμό και τιμωρία, για ελευθερία, για προσηλυτισμό, κλπ. Όχι ότι όλη η ζωή των ανθρώπων των σπηλαίων και των τρωγλών, των πρώτων προϊστορικών οικισμών δεν είχε ειρηνικές δραστηριότητες. Οι ιστορικοί μας το λένε και μάλιστα μπορεί να υπήρχαν χοντρικά δυο μεγάλες κατηγορίες.  Θα υπήρχαν πρόγονοι με μια ροπή, μια κλίση προς την ειρήνη που ήταν άνθρωποι πράοι και καλοπροαίρετοι. Και παράλληλα θα συμβίωναν με τύπους πολεμοχαρείς, έτοιμους να μανουριάσουν με το παραμικρό, να τσακωθούν μέχρι να νικήσουν, άνθρωποι που τη βία τους ούτε την είχαν υπό έλεγχο, ούτε υπήρχε μια εξωτερική δύναμη να τους συμμαζεύει.  

Και οι χιλιετίες περνούσαν η μία μετά την άλλη ασταμάτητα. Προόδευε η ανθρωπότητα; Και ναι και όχι, ή διαφορετικά, αλλού προόδευε κι αλλού έμενε στάσιμη ή ακόμα και χειροτέρευε. Και κάποια στιγμή μπορεί και να σταματούσε η πρόοδος σε διάφορους τομείς και μετά από χρόνια πολλά να ξαναξεκινήσουνε στα ίδια μέρη, ή και σε άλλα μακρινά. Αυτοί, η πρώτη αγέλη των Αδάμ και των Εύα σε μια γωνιά αυτής της γης που και όμως γυρίζει, ξεκίνησαν σχεδόν ίσοι μεταξύ τους και πολύ πιο πολύ ως ομάδα παρά ως άτομα, κι εξαπλώθηκαν σε όλον τον πλανήτη. Εξαπλώθηκαν γεννώντας άπειρες ανισότητες, μεγάλες αδικίες, εκμετάλλευση, αφόρητο πόνο, και μεγάλο φόβο.

Όμως φαντάζεστε κάποιοι απ'αυτούς να εμφανιζόντουσαν στην εποχή μας και να ζούσαν για λίγο μαζί μας; Οι πρόγονοι αυτοί είναι σίγουρο ότι θα πάθαιναν κάτι το τρομερό. Ακόμα και με τα πιο απλά και αυτονόητα για μας πράματα (δρόμοι, κατοικίες, ρούχα, τρεχούμενο νερό στο σπίτι, ηλεκτρικό φως, τουαλέτα, ψυγείο, κλπ) μάλλον θα τα παίζανε οι καημένοι οι πρόγονοι. 

Αν όμως οι ίδιοι βρισκόντουσαν μπροστά στη σκηνή της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, είναι πολύ πιθανόν να τους φαινόταν πολύ οικεία αυτή η φάση. Να την ένιωθαν πέρα ως πέρα. Αν είχαν μάλιστα ξεπεράσει το σοκ από τα επιτεύγματα του ανθρώπου και ζώντας τη σκηνή του φόνου, δεν θα βρισκόταν ένας απ'αυτούς για να μας ρωτήσει "κι όλα αυτά εδώ γύρω τα θαύματα προς τι; τι έχει αλλάξει στο βάθος; μετά από χιλιάδες χρόνια μια τρύπα στο νερό έχετε καταφέρει, αφού σαν κι εμάς σκοτώνεστε κι εσείς στους δρόμους, έτσι δεν είναι;". Έτσι είναι; Δεν ξέρω στ'αλήθεια αν θα συμφωνούσα μαζί του. Το μόνο που έχω να πω, είναι ότι έχουμε ανάγκη από έναν άλλον τρόπο ζωής, όπου η δολοφονία κάθε ανθρώπου να θέτει σε συναγερμό όλη την ανθρωπότητα. Όπου η δολοφονία κανενός ανθρώπου να μην περνάει στο ντούκου, ως κάτι το αναμενόμενο, ως κάτι το συνηθισμένο.

Είναι τρομερό να φανταστούμε τον Παύλο Φύσσα να τριγυρνάει ανάμεσά μας, να ξυπνάει, να γελάει, να χαίρεται και να υποφέρει, να ξεσπάει, να κάνει έρωτα, να δουλεύει μαζί με τους συναδέλφους τους στη ζώνη, να τρώει, να κοιτάζει τον ουρανό, να βλέπει ποδόσφαιρο στην τηλεόραση, να τραγουδάει, να φιλάει τη μάνα του, να διαφωνεί με τον πατέρα του, να κάνει πλάκες με τους φίλους του, να σχεδιάζει διακοπές, να μιλάει, να κλαίει, να φοβάται το αύριο, να είναι γενναίος, να βλέπει τη θάλασσα με τον ήλιο της, να μεθάει, να χαϊδεύεται με την κοπέλα του, να ενθουσιάζεται, να δυσφορεί, να σκυλοβαριέται, να γίνεται κακός και μετά καλός, να χάνεται στον ουρανό με τ'άστρα, να.... Τίποτα απ'όλα αυτά δεν θα τα ζήσει  ξανά ποτέ, αφού τώρα σιγολιώνει μέσα στο μαύρο χώμα. Όλα αυτά τα συνηθισμένα πράματα της ζωής τελείωσαν για τον Παύλο Φύσσα. Τελείωσαν για πάντα. Το φρικτό αίσθημα του θανάτου, αυτό ακριβώς είναι. Αυτό το απίστευτα τρομερό "για πάντα τέλος".

Γιατί του πήραν τη ζωή του με έναν άθλιο τρόπο; Γιατί τους επιτρέψαμε να του πάρουν τη ζωή με έναν τρισάθλιο τρόπο; Ένα βράδυ μαζεύτηκαν καμιά τριανταριά συνάνθρωποί μας και κανόνισαν για να τον σκοτώσουν. Φαντάζεστε τη ζωή τους; Πώς ζουν άραγε αυτοί οι άνθρωποι; Τους φαντάζεστε μέσα σε όλα τα άλλα τα συνηθισμένα τα καθημερινά που κάνουμε όλοι μας, αυτοί να σχεδιάζουν και το φόνο ενός παλικαριού; Γιατί φόνος εκ προμελέτης ήταν. Φόνος από ανθρώπους που το μίσος τους κάνει ότι θέλει. Τους κάνει απάνθρωπους, τους κάνει θρασύδειλους, τους κάνει δολοφόνους. Κι όμως οι χρυσαυγίτες που πήραν μέρος σ'αυτήν την επίθεση, από τα μέρη του Παύλου είναι, στις ίδιες γειτονιές μεγάλωσαν και μεγαλώσαμε. Σ'αυτές τις λαϊκές συνοικίες που υπάρχει και φτώχεια και μιζέρια και κακομοιριά, όπως υπάρχουν και πολλές όμορφες καταστάσεις, απ'αυτές που διασώζουν την ανθρωπιά μας, απ'αυτές που παρόλη την κούραση και τον προσωπικό μόχθο για επιβίωση, μας δίνουν θάρρος να συνεχίσουμε τη μάχη για κάτι καλύτερο και χαρούμενο που να αφορά όλους μας. Αυτούς, γιατί οι όμορφες καταστάσεις δεν τους άγγιξαν, δεν τους επηρέασαν; 

Παύλε Φύσσα, κανείς δεν θέλει να πεθαίνει πριν της ώρας του. Ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας. Κι όμως το επιτρέψαμε να σου συμβεί. Σε βλέπω τώρα μες την απέραντη θλίψη να μην σε ανακουφίζει τίποτα.  Τι να σου πούμε τώρα όλοι εμείς που ορκιζόμαστε στο όνομά σου το θάνατο του φασισμού; Η ζωή είναι πάνω από όλα αυτά. Η ζωή από μόνη της είναι η μεγάλη καύλα. Και οι πράξεις μας, οι σχέσεις μας και οι στόχοι μας της δίνουν ή της αφαιρούν το νόημα. Αλλά μόνο αν αναπνέεις, αν κτυπάει η καρδιά σου, μόνο αν λαχταράς τα καλύτερα και τα ομορφότερα, με λίγα λόγια μόνο αν ζεις. 

Παύλε Φύσσα, μακάρι να ήσουν αύριο μαζί μας, παρών, όμορφος και χαμογελαστός, αγκαλιά με την κοπέλα σου, μαζί με τους φίλους σου, λαμπερός κι αστείος και γεμάτος όρεξη για ζωή. Μακάρι να είμασταν δίπλα σου. 

Παύλε, θα πάω αύριο σ'αυτήν τη διαδήλωση στο Κερατσίνι. Θα πάω με την τρελή ελπίδα για να μην τρέξει κι άλλο αίμα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, να μην δολοφονηθούν κι άλλοι άνθρωποι από συνανθρώπους μας. Θα πάω για να πιστέψω για μια ακόμα φορά, ότι η ζωή μπορεί να κερδίζει ακόμα και τον ανίκητο θάνατο. Θα πάω για να δείξω ότι από το μίσος διαλέγω την αγάπη, από την αδιαφορία τον αγώνα, από τον κυνισμό την πίστη, έστω κι αν αυτή είναι μια σταλιά. Την πίστη ότι μας αξίζει μια άλλη ζωή, με ελευθερία, με δικαιοσύνη, με πάθη, με ανθρωπιά. Μια ζωή όπου δεν θα υπάρχουν από τη μια μεριά αυτοί με τη μεγάλη δύναμη και τ' αμύθητα πλούτη και λίγο πιο πέρα η φτώχεια να κατατρώει κόσμο και κοσμάκη. Αυτή η μεγάλη διαφορά είναι μεγάλη ανάγκη ν'αρχίσει να μικραίνει. Πολύ μεγάλη ανάγκη Παύλε μας, κάποτε θα μας συγχωρέσεις;    

Πατώντας  εδώ  θα ακούσετε το τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα "Σιγά μην κλάψω", όπως το τραγούδησε  με τον δικό του τρόπο ο 34χρονος Killah P, ή κατά κόσμον Παύλος Φύσσας. Λέει σ' ένα σημείο το τραγούδι: "Κι όσοι μ' απείλησαν με πίσω μαχαιριές, πρέπει να ξέρουν, τους περιμένω...σιγά μη φοβηθώ". Το τραγουδάμε κι εμείς, κι εμείς...που.σιγά μη φοβηθούμε.