Εδώ δεν υπήρχε «εκλέπτυνση» αλλά αυθεντικότητα. 

Ο ήχος ήταν κραυγή, κάλεσμα ή και διαμαρτυρία.

Η αντιπαράθεση δεν είναι απόλυτη, πολλές φορές η μουσική του δρόμου εισχώρησε στα σαλόνια (όπως τα βαλς που ξεκίνησαν ως λαϊκοί

χοροί) και η μουσική του σαλονιού βρήκε τη θέση της στους δρόμους, όταν οι μελωδίες έγιναν τραγούδια του λαού.

Έτσι, τα δύο είδη δεν αποτελούν αντίθετους κόσμους αλλά συγκοινωνούντα δοχεία που δείχνουν πως η μουσική εκφράζει διαφορετικά

κοινωνικά σώματα, μα πάντοτε υπηρετεί την ίδια ανάγκη.

Να ενώνει τους ανθρώπους.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η ευρωπαϊκή αστική τάξη απολάμβανε στα σαλόνια της τις νοκτούρνες του Σοπέν.

Αυτά τα έργα ήταν γραμμένα για λίγους εκλεκτούς, με πιάνο σε ευγενικές αίθουσες, όπου η μουσική είχε χαρακτήρα εσωτερικής συγκίνησης

και προσωπικής καλλιέργειας.

Την ίδια εποχή, στους δρόμους του Παρισιού, το chanson (τραγούδι του δρόμου) και οι οργανικές μπάντες συνόδευαν γιορτές, λαϊκά

πανηγύρια ή πολιτικές διαδηλώσεις.

Η μουσική εκεί δεν ζητούσε εκλέπτυνση αλλά συμμετοχή, δεν απευθυνόταν στο άτομο αλλά στο πλήθος.

Αυτή η αντίθεση δείχνει πώς ο ίδιος αιώνας μπορούσε να γεννήσει δύο τελείως διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.

Τον κόσμο της σιωπηλής συγκέντρωσης στο σαλόνι και τον κόσμο της ζωντανής συλλογικής εμπειρίας στον δρόμο.

Φίλοι Τρίτου Προγράμματος • Maestro