Ο Μάρκες γράφει στον πρόλογο της έκδοσης στα ισπανικά ότι ξεκίνησε να γράφει αυτές τις δώδεκα ιστορίες με αφορμή ένα διαφωτιστικό όνειρο που είχε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν ζούσε στη Βαρκελώνη. «Ονειρεύτηκα ότι παρευρισκόμουν στην ίδια μου την κηδεία, με τα πόδια, περπατώντας ανάμεσα σε μια ομάδα φίλων ντυμένων με επίσημο πένθιμο ένδυμα, αλλά με διάθεση γιορτινή. Όλοι φαινόμασταν ευτυχισμένοι που ήμασταν μαζί. Κι εγώ περισσότερο από όλους, για την όμορφη ευκαιρία που μου έδινε ο θάνατος να είμαι με τους φίλους μου από τη Λατινική Αμερική, τους παλαιότερους, τους πιο αγαπημένους, εκείνους που είχα καιρό να δω. Στο τέλος της τελετής, όταν άρχισαν να φεύγουν, προσπάθησα να τους ακολουθήσω, αλλά ένας από αυτούς με έκανε να καταλάβω με αυστηρό και αδιαπραγμάτευτο τρόπο πως για μένα η γιορτή είχε τελειώσει. “Εσύ είσαι ο μόνος που δεν μπορεί να φύγει”, μου είπε. Μόνο τότε κατάλαβα πως το να πεθαίνεις σημαίνει να μην είσαι ποτέ ξανά με τους φίλους σου», γράφει.
Πατώντας https://youtu.be/GiZFRzHelWQ?si=ZTR4WlmL3otaBVGs θα εμφανιστεί το βίντεο
Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη είναι ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1979 (ηλικία 46 χρονών) στην Αθήνα.
Μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη.
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος το 2000.
Ζει στην Αθήνα, είναι παντρεμένη και έχει αποκτήσει 2 παιδιά.
Δείγμα της δουλειάς της στο θέατρο είναι οι παραστάσεις Όρνιθες (2016), Συρανό Ντε Μπερζεράκ (2010), Οπερέττα (2017), Προμηθέας Δεσμώτης (2014).
Στο σινεμά συμμετείχε στην ταινία Όρνιθες ή πώς να γίνεις πουλί (2019).

Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη διαβάζει στη LiFO ένα διήγημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες από τη συλλογή «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα» σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου-Μπαράχας (εκδ. Λιβάνης, 1993). Ο πρωτότυπος τίτλος της είναι «Doce cuentos peregrinos» και εκδόθηκε αρχικά το 1992, δέκα χρόνια αφότου ο συγγραφέας είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ.