1) Για τους καλοφαγάδες

Για τις συνταγές ίσως να έχετε φτιάξει την ίδια άποψη με μένα. Καλές λοιπόν είναι σαν οδηγοί, αλλά μόνο όταν αρχίσουμε να κάνουμε κι εμείς τα δικά μας, εμείς που έχουμε μια μικρή πείρα από μαγειρέματα και μας αρέσει το φαί, τότε είναι πιο πιθανό ότι θα γλύφουμε τα δάκτυλά μας. 

Έτυχε να ήταν Πάσχα όταν έκανα για πρώτη φορά τη συνταγή για αρνάκι (κατσικάκι διάλεξα εγώ) με πατάτες στο φούρνο του Cucina di Caruso, μόνο που επειδή το βρήκα νοστιμότατο, δυο ακόμα φορές την ακολούθησα κατά γράμμα.  

 Πατώντας  εδώ  θα εμφανιστεί η συνταγή σε κείμενο, κι  εδώ  σε ένα 7' βίντεο.

2) Για τους λάτρεις του ρεμπέτικου και των λαϊκών

Σε ταβέρνες και σε κέντρα, σε αμάξια και σε σπίτια

για χρόνια ακούσαμε πολλά ρεμπέτικα και λαϊκά

και αρκετά από αυτά μας έστελναν αδιάβαστους στους βυθούς των ουρανών μας. 

Που και που πέφτουμε ακόμα και σήμερα σε κάποια που δεν τα είχαμε ακούσει

και όταν μας συνεπαίρνουν την κάνουμε λαχείο.

Εδώ τώρα έχουμε μία άλλη περίπτωση. Χρόνια πριν είχα ακούσει 

το τραγούδι των Μιχάλη Σουγιούλ - Δημήτρη Γιαννουκάκη "Μονά ζυγά"

στην πρώτη εκτέλεσή του με την Σοφία Βέμπο (1953),

αλλά θες το βιντεοκλίπ θες η καλή διασκευή του από τους Rebetien (  εδώ  )

το μεταμόρφωσε και λες ότι το άκουγα για πρώτη φορά. 

Κι έτσι μάλλον μου γεννήθηκε η απορία,

ότι αν ας πούμε μια βαθιά πίστη ή ένα τρελό πάθος

διασκευάσει τον εαυτό μας,

παίζει το να μας προκύψει ένας νέος με πηγαία λάμψη; 

5) Για τους βιβλιόφιλους 

Διαβάζουμε βαθιά για διάφορους λόγους, οι περισσότεροι γνωστοί: γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε βαθιά όσους ανθρώπους θα θέλαμε να γνωρίσουμε. Γιατί θέλουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας. γιατί ζητάμε τη γνώση, όχι μόνο του εαυτού μας και των άλλων, αλλά του κόσμου γενικότερα. Ωστόσο, το πιο ισχυρό, το πιο αυθεντικό κίνητρο μιας βαθιάς ανάγνωσης των έργων τυ πολυπάθου πλέον κανόνα* είναι η αναζήτηση μιας δύσκολης απόλαυσης. Δεν είμαι ακριβώς υποστηριχτής της ερωτικής ηδονής της ανάγνωσης, και νομίζω πως η απολαυστική δυσκολία θα μπορούσε να σταθεί ως ένας ορισμός του λογοτεχνικού Υψηλού, πάντως οι αναγνωστικές μας αναζητήσεις πρέπει πάντα να στοχεύουν σε μία υψηλότερη απόλαυση. Υπάρχει βέβαια και το υψηλό του κάθε αναγνώστη, και νομίζω ότι είναι η μόνη εγκόσμια υπέρβαση που μπορούμε να κερδίσουμε, εξαιρουμένης της ακόμα πιο επικίνδυνης υπέρβασης που αποκαλούμε έρωτα. Σας προτρέπω να βρείτε αυτό που πραγματικά σας αγγίζει και μπορείτε να το αξιοποιήσετε για να μετρήσετε και να κρίνεται. Κοιτάξτε η ανάγνωσή σας να πάει βαθιά, όχι για να πιστέψετε, να δεχτείτε ή να ανατρέψετε, αλλά για να μπορέσετε να γίνεται κοινωνός αυτής της μίας φύσης που γράφει και διαβάζει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χάρολντ Μπλούμ " Πως και γιατί διαβάζουμε". Ο Χάρολντ Μπλούμ ( Νέα Υόρκη, 1930 - Νιού Χάβεν, 2019) θεωρείται ο κορυφαίος ίσως κριτικός φιλόλογος της εποχής, συγγραφέας του "Δυτικού Κανόνα", δηλαδή το σύνολο των βιβλίων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της δυτικής σκέψης. Μία εβδομάδα πριν πεθάνει παρέδωσε το τελευταίο του μάθημα στο πανεπιστήμιο του Γέιλ. 

6) Για τους σινεφίλ και τους εραστές της ποίησης, την ταινία του αγαπημένου μας Τζιμ Τζάρμους "Πάτερσον" (2016).

 Το Πάτερσον είναι μία πόλη του Νιου Τζέρσεϊ, με 150 χιλ. κατοίκους.

 Το προηγούμενο αιώνα είχε ως κορυφαία βιομηχανική δραστηριότητα την παραγωγή μεταξιού.

 Σταδιακά η πόλη άρχισε να προσελκύει μετανάστες από Μπαγκαντλές, Ινδία, και από τον Αραβικό κόσμο.

 Σήμερα η πόλη διαθέτει πολλά εξαιρετικά αξιοθέατα και περίχωρα γεμάτα ζωή και κίνηση.

 Το Πάτερσον είναι κι ένα ποίημα του Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς ( 1883-1963),

 ενός γιατρού που έζησε και εργάστηκε στο Πάτερσον.

 Στο Πάτερσον γεννήθηκε κι ο Άλαν Γκίνσμπεργκ, ένας ποιητής

από τους πιο γνωστούς της λογοτεχνικής κίνησης μπιτ γενιάς 

 που επηρεάστηκε από τον Ουίλιαμς.

 Πάτερσον ονομάζεται κι ο πρωταγωνιστής της ταινίας αυτής που τον ενσαρκώνει ο Άνταμ Ντράιβερ.

 Μαζί του η Ιρανή Golshifteh Farahani, κι ο σκανδαλιάρης σκύλος του που τιμωρεί την αμέλεια του.

 Ο Πάτερσον είναι οδηγός σε ένα αστικό λεωφορείο και παράλληλα σκαρώνει ποιήματα,

 καταφέρνοντας με ένα χαλαρό και λιτό στυλ ταιριαστό με τον χαρακτήρα του

να κάνει την ρουτίνα του τέχνη,

 αποτυπώνοντας με ζεστασιά την αίσθηση του χρόνου που αν και περνάει αμείλικτα

 ζει με ένα μυστήριο τρόπο μέσα μας και μεις μέσα του. 

 Η ταινία φαντάζομαι ότι θα μου άρεσε και πριν είκοσι/τριάντα χρόνια,

 αλλά τώρα, που πίνω πιο πολύ χαμομήλι από κρασάκι,

 θα ήθελα πολύ να την είχα γυρίσει εγώ.

 Κι αυτό μπορεί και να σημαίνει ότι με τα χρόνια αλλάζω, ελπίζω όχι από ιδιοτέλεια,

και ναι, αυτό είναι κάτι που μ'αρέσει.

7) Για τους διεθνιστές που επιμένουν και σε δύσκολες εποχές,

 που παίρνοντας αμπάριζα από τους προγόνους μας

 που πολέμησαν την περίοδο '40-44 σε βουνά, πόλεις και χωριά τους φασίστες κατακτητές,

 είναι τώρα με το μέρος

 των Ουκρανών που υπερασπίζονται την πατρίδας τους

 και με εκείνους τους Ρώσους που εναντιώνονται στην εισβολή σε μία γειτονική ανεξάρτητη χώρα

 που αποφάσισε το αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν.

Μιλάμε για τις πρακτικές των πιο ισχυρών

που στην τελική παρακάμπτουν τη διπλωματία και επιλέγουν τη χρήση ωμής βίας,

πρακτικές που αποτελούν για εμάς κίνδυνο θάνατο,

προπάντων εξ αιτίας της Ερντογανικής (και όχι μόνο) Τουρκίας. 

  Εδώ  το τρίλπεπτο μήνυμα του Δ.Σαββόπουλου που ακούστηκε στην εκπομπή "Ενα τραγούδι για την Ουκρανία"

και εκφράζει αυτό το πνεύμα της υπεράσπισης της ελευθερίας της πατρίδας και της δημοκρατίας με νύχια και με  δόντια κάθε φορά που αυτές απειλούνται από τη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού.