Όλοι οι επιμέρους θεσμοί που συγκροτούν τα δημοκρατικά καθεστώτα, τα πολιτικά κόμματα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα, οι ελεύθερες εκλογές, η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, η διαφάνεια αλλά και η συμμετοχή των πολιτών κλονίζονται τα τελευταία χρόνια κλονίζονται. Η αναβίωση των εθνικισμών και των θρησκευτικών συγκρούσεων σε συνδυασμό με ορισμένες εκδοχές του λαϊκισμού (εθνολαϊκισμός), η πολιτική των ταυτοτήτων και η κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture), η υποκατάσταση της αντιπροσώπευσης από μια δημοκρατία της συνηγορίας των κατακερματισμένων συμφερόντων (Κοινωνία Πολιτών, κοινωνικά κινήματα, ΜΚΟ), η υπερίσχυση της τεχνοκρατίας, αλλά και του οικονομικού πεδίου επί της πολιτικής δημιουργούν ένα περιβάλλον ανασφάλειας και μια δυσφορία, λόγω και των εντεινόμενων οικονομικών ανισοτήτων, που κλονίζουν την πίστη των πολιτών στη δημοκρατία.
Θεωρητικές επιστήμες (4)
Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050, του Γιώργου Σιακαντάρη ή Η απειλούμενη δημοκρατία
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Παναγιώτης Μαντζούφας. Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι ένας συνεπής και ενημερωμένος διανοούμενος με συνεχή δημόσια παρουσία. Στο νέο βιβλίο του επικεντρώνεται στις μεταλλάξεις των δημοκρατιών του δυτικού κόσμου που, ενώ διατηρούν το περίβλημα και τις διαδικασίες του δημοκρατικού πολιτεύματος, έχουν αλλοιωθεί στο εσωτερικό τους καθώς σταδιακά υπονομεύεται το αξιακό τους υπόβαθρο.
"Tο κακό: Mαθήματα Ηθικής Φιλοσοφίας", νέος κύκλος στο mathesis από τον Παύλο Κόντο
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Περιγραφή του μαθήματος ( εδώ για εγγραφή)
«Το κακό»: η φιλοσοφία ούτε κατασκευάζει ούτε ανακαλύπτει το κακό. Το κακό υπάρχει παντού γύρω μας, υπάρχει και μέσα μας. Η φιλοσοφία θέτει, μόνη αυτή, το πρωταρχικό ερώτημα για το πώς πρέπει να ορίσουμε ή να προσεγγίσουμε το κακό και, κυρίως, για το πώς πρέπει να νοήσουμε την «κλίμακα» του κακού. Διότι το «κακό» δεν είναι πάντα του ίδιου βάθους: εκτείνεται από εκείνο το σημείο όπου βρισκόμαστε λίγο έξω από τη σφαίρα του αγαθού μέχρι το «ριζικό» κακό.
Είμαστε αυτοί οι ανιστόρητοι που μιλούν διαρκώς για Ιστορία; Της Βίβιαν Στεργίου
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ μας δείχνουν ανιστόρητους. Δεν ξέρω πόσο τις χρειαζόμασταν. Προσωπικά, απλώς συζητώντας με φίλους ή, για πολλά χρόνια, κάνοντας την αυτοκριτική μου, έχω καταλάβει ότι από Ιστορία δεν ξέρουμε τα στοιχειώδη.
Το πρόβλημα ξεκινάει απ' το σχολείο. Το μάθημα της Ιστορίας είναι για τα μπάζα. Τα βιβλία συνήθως ζέχνουν εθνικισμό και αγιογραφίες προσώπων. Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές παρουσιάζονται σαν ήρωες σε κακή ελληνική ταινία, όχι ως προσωπικότητες με ηρωικές και μικροπρεπείς στιγμές. Ημερομηνίες, τοπωνύμια, ατέλειωτες μάχες, «χαλάνε» το κεφάλι των μαθητών. Η προσέγγιση είναι μίζερα περιορισμένη σε ό,τι αφορά δήθεν πολύ άμεσα τη χώρα (λες και γίνεται να καταλάβεις τι συμβαίνει σε μια χώρα, χωρίς να μελετήσεις τι συμβαίνει γενικότερα τη συγκεκριμένη περίοδο).
Γι’ Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός: Η αρχαία Αλεξάνδρεια στην ποίηση του Καβάφη, του Άγγελου Χανιώτη
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Τα 33 ποιήματα του Καβάφη με ιστορικό υπόβαθρο την αρχαία Αλεξάνδρεια αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης ποιητικής δημιουργίας που χρησιμοποιεί την αρχαιότητα ως σκηνικό, όπου αρχαίες μορφές πρωταγωνιστούν στο διαχρονικό δράμα της φευγαλέας αγάπης, της πρόσκαιρης ομορφιάς και της ακαταμάχητης φθοράς. Διαδραματίζονται σε εποχές προσεκτικά επιλεγμένες: στα χρόνια των παρακμιακών Πτολεμαίων, τα τελευταία χρόνια της βασιλείας της Κλεοπάτρας, τη ρωμαιοκρατία και την ύστερη Αρχαιότητα. Μιλούν για την αλαζονεία και τη θεατρικότητα της εξουσίας, τις ραδιουργίες των αυλικών, τα βαρβαρίζοντα ελληνικά των ημιμαθών και ανθρώπινες σχέσεις που ραγίζει η σύγκρουση των θρησκειών.