Ο Οράτιος εν Αθήναις

Εις της εταίρας Λέας το δωμάτιον,

όπου κομψότης, πλούτος, κλίνη απαλή,

νέος, με ιάσμας εις τας χείρας, ομιλεί.

Κοσμούσι τους δακτύλους του λίθοι πολλοί,

κ' εκ σηρικού λευκού φορεί ιμάτιον

με ανατολικά κεντήματ' ερυθρά.

Η γλώσσα του είν' Αττική και καθαρά,

αλλ' ελαφρός τις τόνος εν τη προφορά

τον Τίβεριν προδίδει και το Λάτιον.

Ο νέος την αγάπην του ομολογεί,

κ' η Αθηναία τον ακούει εν σιγή

τον εύγλωττόν της εραστήν Οράτιον·

κ' έκθαμβος βλέπει νέους κόσμους του Καλού

εντός του πάθους του μεγάλου Ιταλού.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος εξηγεί γιατί διάλεξε αυτό το ποίημα «Επέλεξα ένα αποκηρυγμένο –και σχετικά γνωστό - ποίημα του Καβάφη γιατί θεωρώ ότι είναι από τα περιφημότερα του και εξίσου σημαντικό με τα κανονικά του ποιήματα. Το Οράτιον Αθήναις του 1897, εκτός του ότι έχει αριστοτεχνική ομοιοκαταληξία, έχει και εξαιρετικό περιεχόμενο. Ο Καβάφης αντί να μας μεταφέρει μια ερωτική σκηνή μεταξύ της εταίρας Λέας και του εραστή της Οράτιου, βάζει τον τελευταίο να της μιλάει και με τα σοφά του λόγια να τής αποκαλύπτει νέους κόσμους».