Καλησπέρα Στεφανία.
1) Όντως ο Ηλίας δε μασάει και ο εισπράκτορας έκλασε μέντες, επειδή έχει μύτη κυνηγόσκυλου.
2) Ο Εισπράκτορας είναι Gay και γουστάρισε τον Ηλία.
3) Ήθελε να πιάσει έναν κοντινό – γιατί βαριόνταν να προχωράει - και προτίμησε να πιάσει την κυρία, που φόραγε και κόκκινο σουτιέν.
4) Ο Ηλίας του θύμιζε τον άρρωστο φίλο του, ή το θείο του, που σκοτώθηκε στη Κορέα.
5) Ο Εισπράκτορας ήθελε να Προειδοποιήσει! Η κυρία που έπιασε ήταν δεύτερη φορά που δεν είχε εισιτήριο…
Θα συμφωνήσεις πιστεύω ότι όλες αυτές οι πιθανότητες είναι Λογικές, Αληθοφανείς και το Κυριότερο: ΔΕΝ κρύβουν κανέναν συμπαντικό σκοπό.
Το σύμπαν διαμορφώθηκε, επειδή "αφέθηκε στη τύχη του". Η κομψότητα που παρατηρείς στο μαθηματικό τους μοντέλο, είναι προϊόν εκατοντάδων τυχαίων συγκρούσεων, αλλαγών, συνθηκών, κλπ, κλπ.
Δεν υπήρχε και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ συμπαντικός σκοπός. Εκτός αν πιστέψουμε στο εφταήμερο της δημιουργίας. Ακόμη και εκεί όμως, η σκοπιμότητα είναι θολή.
η απάντηση της Στεφανίας Λυγερού....
Δεν υπάρχουν πολλές πραγματικότητες, αυτό που κάνει άπειρα τα ενδεχόμενα είναι το κατά πού κοιτάς. Σε ένα παλαιότερό μου κείμενο ανέφερα ως παράδειγμα ένα τρακάρισμα. Αν το δω επιφανειακά (πραγματιστικά) τι θα δω; Γκαντεμιά, πού θα βρω τα χρήματα, όλοι θα μου φταίνε κλπ. Αν εστιάσω να δω τον λόγο πίσω από το τρακάρισμα θα δω άλλα πράγματα. Και το ζήτημα δεν είναι ποιος από τους δύο βλέπει σωστά, αλλά αν αυτό που ο καθένας βλέπει τον "συμφέρει".
Αυτός που δε φοβάται είναι Μαλάκας. Αυτός που περιγράφεις, είναι Αυτός, που μπορεί να προσπεράσει το φόβο του για να πετύχει κάτι. Αυτός, που το κίνητρο του είναι ισχυρότερο από το φόβο του.
Δεν μας λείπει η δύναμη. Ούτε στους δυνάστες μας... λείπει η δύναμη. Αυτό που σε όλους λείπει, είναι η θέληση να την κάνουμε κάτι όμορφο και δημιουργικό. (Όπως το μποστάνι σου, για παράδειγμα).
Ύστερα, πρέπει να ξέρουμε πόση δύναμη έχουμε. Όχι για να κρυβόμαστε (αν δεν έχουμε), ούτε να δυναστεύουμε τους άλλους (αν έχουμε τεράστια). Πρέπει να ξέρουμε, για να καταλαβαίνουμε: Πόσο ανάγκη έχουμε τη δύναμη του άλλου. Να καταλάβουμε - επιτέλους- πόσο σημαντική είναι η Συνεργασία.
Ο τρόπος που κοιτάς είναι ο τρόπος που μεταφράζεις. Αρχαίο ρητό: Δεν έχει σημασία τι Συμβαίνει αλλά τι Καταλαβαίνεις ότι Συμβαίνει. Έτσι δε μπορώ να κοιτάξω - μεταφράσω - με τα μάτια σου και αναγκαστικά διαφωνώ. Αυτό όμως , δε σημαίνει ότι δε θέλω να μου λες τι βλέπεις. Που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να δούμε το ίδιο. Που ξέρεις , μπορεί να με κάνεις να δω κάτι, που μέχρι τώρα δεν υπήρχε για τα μάτια μου.
Ο κόσμος είναι μια αρένα; Είναι χωρισμένος σε εισπράκτορες και οφειλέτες; Σε φτωχούς και πλούσιους; Σε δυνατούς και ανήμπορους; Μπορεί. Από την άλλη, ο κόσμος (οι άνθρωποι αν θέλεις) είναι η συντροφιά μας. Είναι η γλύκα που μας δίνει η παρουσία τους. Είναι το μέτρο μας για κάθε τι που σκεφτόμαστε. Είναι ο μοναδικός μας δέκτης σε ότι λέμε και κάνουμε. Σε ανθρώπους θα παραδοθείς και άνθρωποι θα σου παραδοθούν. Θέλεις να παραδοθείς από αδυναμία; Θέλεις να σου παραδοθούν επειδή τους εξανάγκασες;
Το αποτέλεσμα. Τι είναι; Μπορείς να βρεις κάτι που να είναι τετελεσμένο; Ακόμη και οι παράλληλες, τέμνονται στην παραβολική γεωμετρία... Δεν υπάρχει τίποτα τετελεσμένο, όσο κυλά ο χρόνος. Ακριβώς για αυτό, είναι λάθος να λέμε: ΠΙΣΤΕΥΩ. Αυτό που πιστεύουμε θα αλλάξει! στα επόμενα λεπτά, μήνες ή αιώνες.
Το "φίλε μου", που αναφέρεις στην απάντηση σου, το Θεωρώ θετικό. Έτσι το νοιώθω και εγώ.
και η ανταπάντηση της Στεφανίας Λυγερού
