Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019 10:43

Προοίμιο για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

( Μακιαβελισμός , οικονομία και πολιτική )

gm11Εισαγωγή

Αυτό το κείμενο δεν ασχολείται με την οικονομία καθεαυτή, ούτε προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει στο ερώτημα αν η οικονομική επιστήμη είναι πραγματική – καθαρή – επιστήμη, γιατί αν το κάνει αυτό θα εμπλακεί σε μια συζήτηση του τύπου, ότι είναι επιστημονικό είναι και αληθινό και το αντιστρόφως ανάλογο, ότι είναι αληθινό δεν είναι κατά ανάγκη επιστημονικό, αυτό είναι μια συζήτηση πέραν από τους στόχους αυτού του κειμένου.

 Επίσης δεν ασχολείται με την εφαρμοσμένη πολιτική της οικονομίας στην βάση της μακροοικονομίας, της μικροοικονομίας, της οικονομετρίας και των παράπλευρων κλάδων της πχ των χρηματιστικών, πιστωτικών, και δημοσιονομικών πολιτικών , της εθνικής οικονομίας κλπ. Αυτό το κείμενο δεν είναι αποκαλυπτικό, δηλαδή που το πάει το σύστημα, ούτε πρωτοτυπεί προς χάρη της πρωτοτυπίας , για τον απλό λόγο ότι στην εποχή μας και στο τώρα, της κοινωνίας του εμπορεύματος – θεάματος και του μινιμαλιστικού κενού δεν υφίσταται καμιά πρωτοτυπία.

 Αυτό το κείμενο δεν είναι το προοίμιο μιας παγκόσμιας ιστορίας της οικονομίας, αλλά ένα μικρο κριτικό – αφοριστικό προοίμιο, – όχι ακριβώς ιστορικό – της κεφαλαιοκρατίας-(καπιταλισμός),1 δηλαδή της παγκόσμιας ιστορίας της ατιμίας2 η οποία ακόμα δεν έχει γραφτεί ή αν έχει γραφτεί δεν τη γνωρίζουμε.

Όμως αμέσως εδώ εγείρεται ένα ερώτημα : προτού τον καπιταλισμό και ιδιαίτερα τον σύγχρονο δεν υπήρχε ατιμία; απαντώ, ότι υπήρχε με την μόνη διάφορα ότι η παλιά ατιμία δεν είχε τιμή, δεν είχε αξία, απλά η ατιμία ήταν ατιμία και ανάλογα με το ηθικό υπόβαθρο της κάθε κοινωνίας αντιμετωπίζονταν. Ένα παλιό γνωμικό λέει “ Η τιμή, τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει”.

Στην εποχή μας όσο πιο άτιμος είσαι τόσο μεγαλύτερη τιμή – αξία έχεις στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της ατιμίας, τα περί εμπιστοσύνης- πίστης των αγορών που διαλαλούν οι πάσης φύσεως πραματευτάδες δεν είναι τίποτα άλλο από την μια για να καθησυχάζουν λίγο τους ηθικοπλάστες και από την άλλη για να εντάξουν – όσους ξεφεύγουν – στους κανόνες της ατιμίας. Γιατί η ατιμία χωρίς κανόνες χάνει την αξία της και έτσι ευτελίζεται η αξία όλων, (σημ. Βλέπε απόψεις – θέσεις του Σόρος και λοιπών διεθνών οικονομικών παικτών). Για να μην παρεξηγηθώ από κάποιους που θα πουν, μα τι λέει ο άνθρωπος με ένα τίμιο αφεντικό λύνονται όλα τα ζητήματα; Θα πω όχι βέβαια, γιατί δεν υπάρχει – εκτός των άλλων – μεγαλύτερη ατιμία από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, από αυτή την μέγιστη – πρωταρχική ατιμία εκπορεύονται και όλες οι άλλες.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για να αναλύσει τη σημερινή κατάσταση δίνει μια θετική εικόνα για τον καπιταλισμό ως κληρονόμο, λέει:«…Αν ο καπιταλισμός μπόρεσε να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί στο παρελθόν, αυτό έγινε επειδή κληρονόμησε μια σειρά ανθρωπολογικών τύπων τους οποίους δεν δημιούργησε ο ίδιος: αδιάφθορους δικαστές, ακέραιους δημόσιους υπαλλήλους ικανούς να υπηρετούν το κοινό καλό, εκπαιδευτικούς αφοσιωμένους στο καθήκον τους, εργάτες για τους οποίους η δουλειά ήταν –παρά τις σκληρές συνθήκες- πηγή αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας κλπ. Αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι δεν αναδύθηκαν από μόνοι τους, αλλά δημιουργήθηκαν σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους με αναφορές σε αξίες που ήσαν τότε καθιερωμένες: την εντιμότητα, την ανιδιοτελή προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο, τη μετάδοση της γνώσης, την εργασία που παράγει ωφέλιμο έργο κλπ.

 Στις σύγχρονες κοινωνίες αυτές οι αξίες δεν έχουν πέραση, αφού το μόνο που μετράει πλέον είναι το χρήμα . Οι ανθρωπολογικοί τύποι που ενσαρκώνουν την εντιμότητα, την ηθική ακεραιότητα, την ανιδιοτέλεια γίνονται σχεδόν αδιανόητοι στη σύγχρονη εποχή. Δεν υπάρχουν επομένως καθιερωμένες αξίες ικανές να λειτουργήσουν ως φραγμός στη διάδοση της διαφθοράς. Ακόμη και ο ανθρωπολογικός τύπος που αποτέλεσε ιστορικό δημιούργημα του ίδιου του καπιταλισμού, ο τύπος του επιχειρηματία που συνδύαζε την τεχνική επινοητικότητα, την ικανότητα να δημιουργεί αγορές- είναι και αυτός προς εξαφάνιση. Αντικαθίσταται από διευθυντικές γραφειοκρατίες και από κερδοσκόπους, που εγκαταλείπουν τις παραγωγικές δραστηριότητες για να στραφούν προς το χρηματιστηριακό κέρδος. Το ίδιο το σύστημα καταστρέφει βαθμιαία όλους τους ανθρωπολογικούς τύπους που είναι αναγκαίοι για την ύπαρξη και λειτουργιά του…»

Για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Μεριζιώτη πατήστε  autonomidrasi.com  

Ο πίνακας με τίτλο"Μια ιστορία του χειμώνα", 1917-19, είναι του  George Grosz

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 14 Μαΐου 2019 08:59
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γιώργος Μεριζιώτης. 14-05-2019 17:51
οκ, ευχαριστώ μίστερ Λάκης
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 14-05-2019 09:04
Φίλε Γιώργο Μεριζιώτη το τακτοποίησα.
Παράθεση
0 # Γιώργος Μερζιώτης 14-05-2019 02:54
Αγαπητέ φίλε Λάκη Ιγνατιάδη καλησπέρα

Σε μια παλιότερη επικοινωνία μας (μέσο μειλ) τον Δεκέμβρη, αφού σε ευχαρίστησα για την φιλοξενία κειμένων μου εδώ στην σταγόνα εξέφρασα την επιθυμία μου να μην ξανά δημοσιευθεί κείμενο μου στην σταγόνα, για τον λόγο (όπως σου είχα γράψει) του ότι «μετατρέψατε σε εκλογικό περίπτερο το σαιτ πέντε μήνες πριν από της εκλογές και εγώ δεν θέλω να φαντάζω εδώ μέσα ως ριζοσπαστικός μαϊντανός.

Φυσικά σου είπα ότι τα κείμενα μου είναι ελεύθερα στο καθένα/μια και δεν μπορο να αρνηθώ - αν θέλουν- να τα δημοσιεύσουν να τα με το σκεπτικό (όρο) όμως ότι δεν θα είμαι εγώ ο άμεσος δημοσιευτείς συντάκτης αλλά θα είναι copy paste.

Είπα επίσης ότι «το τι κάνετε με το σαιτ είναι δικός σας λογαριασμός και δικαίωμα σας, εμένα όμως ούτε με ενδιαφέρει η δημοσιότητα, ούτε
οι εκλογές και - επι του παρόντος - η εναντίωση σε αυτές, ούτε ψηφοφόρος υπήρξα/είμαι ούτε υποψήφιος και αρνούμαι εδώ και δεκαετίες να παίζω σε αυτό το θέατρο- τσίρκο των εκλογών».*

*η συνέχεια στο Β σχόλιο
Παράθεση
0 # Γιώργος Μερζιώτης 14-05-2019 02:49
Σχόλιο Β (συνέχεια)

Σε ένα άλλο κείμενο σε αυτή τη παράγραφο λέω μερικά πράγματα για αυτές:

Εκλογές και αναρχικοί

Οι αναρχικοί/ες από παλιά τότε που άρχισε να καθιερώνετε η μαζική ψηφοφορία και να καθολικοποιήτε το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι εναντιώθηκαν και προειδοποίησαν για τους κινδύνους, για νέα δεσμά (αόρατες αλυσίδες) που περικλείουν αυτές η διαδικασίες για τους προλεταρίους και τον φτωχό λαό.

Στην εποχή μας που οι εκλογές σκοπίμως έχουν ταυτιστεί με την ελευθεριά της λαϊκής βούλησης και κυριαρχίας οι αναρχικοί με το να εναντιώνονται σε αυτές την διαδικασίες από την μια φαντάζουν ντεμοντέ (παλιομοδίτες) προσκολλημένοι όπως η πεταλίδα στον βράχο σε παλιές αντιλήψεις και από την άλλη μπορεί να ταυτιστούν στα μάτια απληροφόρητων ανθρώπων με ολοκληρωτικά δικτατορικά συστήματα αφού και αυτά εναντιώνονται και καταργούν τις εκλογές, είναι όμως έτσι; ας δούμε την αναρχική άρνηση έστω και επιγραμματικά.

Ας δούμε μια πιο «σύγχρονη» αναρχική θέση: «. Ο Κλαρκ αναλύει την μπακουνική άρνηση της εκλογικής πολιτικής σε σχέση με το συγκεκριμένο επίπεδο του κοινωνικού αγώνα. Αν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί την πλειοψηφία, κάθε σκέψη για συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες κρίνεται θανατηφόρα, διότι «θα ενδυνάμωνε την νομιμοποίηση» των υπαρχουσών μορφών κυριαρχίας, τη στιγμή μάλιστα που το πλειοψηφικό κίνημα μπορεί κάλλιστα να κινηθεί προς την αποκεντρωμένη, συμμετοχική και ελευθεριακή θέσμιση της κοινωνίας.

Όταν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί τη μειοψηφία, η υιοθέτηση της εκλογικής τακτικής κρίνεται εξίσου θανατηφόρα, διότι αφ’ ενός μεν εμποδίζει την ανάδυση και την ανάπτυξη αποτελεσματικότερων αμεσοδημοκρατικών αγώνων, αφ’ ετέρου δε, οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια θα λέγαμε, «στη δημιουργία ενός νέου στρώματος ηγετών στης τάξης των εργαζομένων». … Χρειάζεται να δούμε την αναρχική άρνηση συμμετοχής στης εκλογές σε σχέση με το συγκεκριμένο επίπεδο του κοινωνικού αγώνα στο σήμερα.*

* η συνέχεια στο Γ σχόλιο
Παράθεση
0 # Γιώργος Μερζιώτης 14-05-2019 02:42
Σχόλιο Γ (συνέχεια)

«…Η άρνηση της εκλογικής πολιτικής δεν έχει το χαρακτήρα της μικροαστικής απάθειας και αποχής, που παρατηρείται στις μέρες μας, ούτε το χαρακτήρα της «άρνησης για την άρνηση», αλλά απορρέει οργανικά από τη βαθειά πίστη των αναρχικών στην ικανότητα όλων των ανθρώπων για αυτοπροσδιορισμό και αυτοστοχασμό, εδράζεται δηλαδή, στη θεμελιώδη αναρχική αρχή της Αυτοδιεύθυνσης και της Αυτοκυβέρνησης.

Στη σημερινή πραγματικότητα, κατά τη γνώμη μας, δε μπορεί να κριθεί η αντιεκλογική πολιτική των αναρχικών εν σχέση με την κατάσταση του επαναστατικού κινήματος. Δεν μπορεί να γίνει λόγος για επαναστατικό κίνημα, είτε πλειο¬ψηφικό είτε μειοψηφικό. Και δεν μπορεί να γίνει λόγος, διότι απλούστατα δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα, ανεξάρτητα από την ύπαρξη κάποιων ομάδων και ατόμων, που προβαίνουν σε ορισμένες ενέργειες στο μέτρο των δυνατοτήτων τους. Μια τέτοια συγκυρία, όμως, δεν αίρει την αναρχική αντιεκλογική άποψη.

Ο αναρχικός δεν μπορεί να εννοηθεί, παρά μόνο ως ηθική οντότητα. Και ηθική οντότητα σημαίνει, λειτουργία στη βάση της λογικής των ποιοτήτων του καλού και του κακού, του δέοντος και του μη δέοντος. Ανεξάρτητα, λοιπόν από την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του ταξικού και του κοινωνικού αγώνα καθώς και ανεξάρτητα από το επίπεδό τους, ο αναρχικός και ο αναρχισμός δεν μπορούν ως εκ της φύσεως τους να μετέχουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην ποσοτική λογική του «μικρότερου κακού», που χαρακτηρίζει καίρια την εκλογική διαδικασία.

Πέρα όμως από αυτή την ηθική διάσταση, η αναρχική αντιεκλογική πολιτική ενέχει και τη δική της φιλοσοφική διάσταση. Και εννοούμε τη θεμελίωσή της στον πλατωνικό «πρωταγόρειο μύθο» και στη γενικότερη αρχαιοελληνική σκέψη. Η εκλογική διαδικασία αυτή καθ’ εαυτή αναγάγει την πολιτική, δηλαδή την οργάνωση της κοινωνίας, σε τεχνική.

Όπως υπάρχουν άνθρωποι που κατέχουν την ιατρική τεχνική, άλλοι τη δικηγορική, άλλοι την οικοδομική, κ.ο.κ., υπάρχουν και κάποιοι που κατέχουν την πολιτική τεχνική, για την άσκηση της οποίας επιζητούν τη ψήφο των άλλων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του κοινοβουλευτισμού και της σύγχρονης κατεστημένης «πολιτικής» δεξιάς και αριστεράς.

Στον αντίποδα αυτής της «πολιτικής των ειδικών» τοποθετείται η αναρχική φιλοσοφία, που συλλαμβάνει τη διεύθυνση των κοινών, δηλαδή την αυθεντική πολιτική, ως ανήκουσα στο σύνολο των ανθρώπων, που εύστοχα ονομάστηκε από τον Αισχύλο «πολισσούχος λεώς». Αλλά από την ίδια ακριβώς λογική εμφορείται και η αρχαιοελληνική πολιτική σκέψη.

Όλοι να μετέχουν στην πολιτική, υποστηρίζει ο Πρωταγόρας στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνα. Διότι, δε θα μπορούσαν να υπάρχουν πόλεις, αν μετείχαν μόνο λίγοι, όπως γίνεται στις άλλες τέχνες. «… Πάντες μετεχόντων . Ού γαρ αν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχειεν ώσπερ των άλλων τεχνών».

Εν κατακλείδι

Πολιτική σημαίνει τα τις διαχείρισης της πόλης, στον καπιταλισμό πολιτική και κάνω πολιτική σημαίνει από την μια διαχειρίζομαι την πολιτεία εν προκείμενοι το κράτος την ταξική κοινωνία και το σύστημα της μισθωτής εργασίας, και από την άλλη κάνω πολιτική είναι η μεθοδολογία αφενός για την διατήρηση – διαιώνιση αυτής της κατάστασης και αφετέρου στο μέτρο του εφικτού και του δυνατού η επιλογή του μικρότερου κακού που απορρέει από την δονήσεις – εντάσεις που παράγει το εκμεταλλευτικό ταξικό σύστημα, οι πολιτικοί κάνουν πολιτική για να συγκεράσουν και αν δεν είναι δυνατών να διαστρεβλώσουν και να πείσουν ότι τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ είναι και συμφέροντα της εργατικής τάξης και του φτωχού λαού μέσω της λεγομένης εθνικής οικονομίας.

Να γιατί οι αναρχικοί αρνούνται να κάνουν πολιτική, να γιατί οι αναρχικοί σε αντιδιαστολή της πολιτικής αρνούμενοι να κάνουν πολιτική αφιερώνονται στους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό, την ιεραρχία και το σύστημα της μισθωτής εργασίας,

Οι αναρχικοί/ες είναι πεπιεσμένοι ότι η πολιτική με την πραγματική και καθολική έννοια και σημασία της (αυτή της μετα-πολιτικής) μπορεί να υπάρξει μόνο σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τον καπιταλισμό, το κράτος, την ιεραρχία, το σύστημα της μισθωτής εργασίας και τους πολιτικάντηδες γραφειοκράτες διαμεσολαβητές.{...}


Για όποιον/α ενδιαφέρετε όλο το κείμενο εδώ:

Η δημοκρατία, το πολιτικό ψέμα και οι εκλογές

https://autonomidrasi.com/2015/01/20/%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%cf%88%ce%ad%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b5%ce%ba%ce%bb/

υγ. σε απάντηση στο μειλ που μου έστειλες σου έστειλα αυτό το κείμενο που δημοσιεύεις, όμως δεν ζήτησα εγώ να το δημοσιεύσεις, γι αυτό παρακαλώ – αν γίνετε- αφού το δημοσίευσες μην το διαγράφεις, όμως άλλαξε το όνομα του συντάκτη.

Ευχαριστώ
Γιώργος Μεριζώτης
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση