Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 20:26

Ένα από τα ισόβια ποιήματα του Μάρκου Μέσκου που πέθανε στις 1.1.19

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

mescos Η αγάπη αρχίζει μετά τον νεκρό αρχίζει μετά το τέλος

σαν κάποιος δρόμος σκοτεινός από στάχτη που λησμονιέται

— γιατί έφυγες; γιατί μπήκες μόνος στη νύχτα;
— το φιλί δεν ήταν φιλί η αγάπη δεν ήταν αγάπη

 

κακές συνήθειες των ανθρώπων την ηλικία η μοίρα μετρά και ο άλλος
από τα έγκατα τύμπανα της πέτρας λημέρια
κι η γραμμή των χειλιών δείχνει κάτω γιατί δεν έχει ο κόσμος ουρανό

κατάρα ερημιά

σκαλί το σκαλί η σκιά κατεβαίνει όνειρα θαρρώ
ωραία μου κρίνα μυρώδη κρίνα αγαπημένων στην πλαγιά
χάδι λαϊκό θωπεύει σας και την καρδιά σπάζει
τρομαγμένο ζώο ταράζει σας εισβάλλοντας στο σκιερό δάσος
κι από τα δέντρα του μαστού τώρα βυζαίνει

νύχτα και νύχτα μαύρο βουβάλι προχωρεί στάχυα
θροΐζοντας και σιωπή ωραίο μου κρίνο παιδί λευκό
ρίξε την πέτρα μην τάχα ξυπνήσει μην τάχα εγερθεί.

Ποίημα από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου, Τα ισόβια ποιήματα (1977)

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το Επιούσιο ποίημα, άρθρο του Δημήτρη Μαύρου στο Presspublica με αφορμή το θάνατο του Μάρκου Μέσκου στις 1.1.19, κι  εδώ  συνέντευξη στη Γιώτα Μυρτσιώτη που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 1.3.2014 με τίτλο "Τελικά δεν ηττηθήκαμε. Αποτύχαμε". 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 20:39

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση