Καταχάρηκα όταν έμαθα για την επιτυχία της Ολυμπιακής μας ομάδας στα Μαθηματικά, για την ανάλογη επιτυχία των φοιτητών μας, για τα 4 κατοστάρια και τα πολλά άριστα στα Μαθηματικά που έφεραν φέτος τα παιδιά του Προτύπου Λυκείου Ευαγγελικής.

Γιατί συγκινημένος ψελίζω "υπάρχει ελπίδα ρε γαμώτο". Και όλα αυτά τα μικρά γαμώτο αθροίζονται σε ένα μεγάλο: Για την Ελλάδα και για όλους μας, όπως το συμπύκνωσε η Βούλα Πατουλίδου. 

Η πίστη στην καλή δουλειά, στην όποια καλή δουλειά, στους ικανούς, στους δουλευταράδες, στους εμπνευσμένους, στους μπροστάρηδες είναι χωρίς αξία αν δεν στριμωχτεί στην γωνία το άλλο μέρος: Το ψωραλέο, της ήσσονος προσπάθειας, του να μην υπάρχει διάκριση μπας και έχουμε ψυχικά τραύματα, της λατρείας των καταλήψεων της τσάμπα μαγκιάς, της ανάδειξης σε αξίας των freikorps του Ρουβίκωνα και των No Borders.

Κοντολογής όλων των κακομοίρηδων που αιτούνται να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.
Ας είναι καλά ο Διονύσης που και αυτόν πρόσφατα τον πιάσανε στο στόμα τους.

Τα χρυσά παιδιά του Γκάλη  ( 1999) του Διονύση Σαββόπουλου.