Ο Σάκης Ιωαννίδης της Καθημερινής, έθεσε το ερώτημα "σε ποιον άλλον μουσικό θα δίνατε το Νόμπελ λογοτεχνίας; ". Ο δημοσιογράφος Θεοδόσης Μίχος απάντησε στους Stooges, η τραγουδοποιός Ανδριάννα Μπάμπαλη προτίμησε την Τζόνι Μίτσελ και ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου διάλεξε τον Λεόναρντ Κοέν. Μιας και περνάμε εβδομάδα Κοέν λόγω του θανάτου του, επιλέξαμε να αναρτήσουμε την απάντηση του Γ. Ανδρέου.
Κι ο Κοέν έχει γράψει αριστουργήματα – λεπταίσθητα όσο επικά, δραματικά αλλά με λεπτό υποδόριο χιούμορ. Εχει αυτοσαρκαστεί πικρά κι αστεία συγχρόνως. Εχει αντέξει τις αντιφάσεις που τον συναποτελούν (καταγωγής, βίου, παιδείας). Ο απολεσθείς παράδεισος, τόπος κοινός της ιδιοπροσωπίας του δυτικού πολιτισμού, μαζί η Ζαν της Λωραίνης. Δίπλα το ξενοδοχείο του Μεγάλου Μήλου κι η Τζάνις Τζόπλιν. Το Μανχάταν ως Βερολίνο, το Αουσβιτς. Η νεωτερική γλυκόπικρη αύρα των μεγαλουπόλεων, οι έρωτες ως πλάνη, ως ύβρις, ως διαρκής επιστροφή στο σημείο μηδέν της σκοτεινής ρίζας της κραυγής κάθε βροτού, οι έρωτες που συντρίβονται, οι έρωτες που υψώνονται στον νυχτερινό ουρανό του Μανχάταν, της Ιερουσαλήμ, της Ύδρας – αερόστατα παροξυσμών ετοιμόρροπα, χιλιομπαλωμένα, όμως πετούν. Αμαρτία. Εξιλέωση. Μεγάλη πένα ο Λέοναρντ. Θα μπορούσα, βέβαια, να το δώσω σε έναν άλλο σπουδαίο μουσικό: τον Νίκο Γκάτσο...
Το τραγούδι του Afterword είναι ένα από αυτά που μας αρέσουν, αλλά σ'αυτό το βίντεο βρήκαμε καλόγουστο και το φιλμάκι που το συνοδεύει και το οποίο είναι απόσπασμα από την "Νεκρή νύφη" (2005) του Τιμ Μπάρτον. Ελπίζουμε να αρέσει και σ'εσάς.
