ανάμεσα σε κιγκλιδώματα και σπίτια

και κατωφέρειες γεμάτες στεναγμούς

από παράθυρα ξανανοιγμένα στο καλοκαίρι.

Του εαυτού μου επιμένει μόνον

ένα μακρινό κλάμα από τρένα,

ψυχών που απομακρύνονται.

Κι εκεί πανάλαφρη πετάς,

χάνεσαι μες στο βράδυ.

Μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας

Μ’ αρέσει το κορμί μου όταν είναι με το δικό σου

κορμί. Είν’ ένα πράμα τόσο ολότελα καινούργιο.

Μυώνες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.

Μ’ αρέσει το κορμί σου, μ’ αρέσει αυτό που κάνει,

μ’ αρέσουν τα φερσίματα του. Μ’ αρέσει ν’ αγγίζω τη ραχοκοκαλιά

του κορμιού σου και τα κόκαλα του, κι η τρέμουσα

σκληρό-απαλό-τητα και που θα την

ξανά και ξανά και ξανά

φιλήσω, μ’ αρέσει να φιλώ ετούτο σου κι εκείνο σου

μ’ αρέσει, αργοχαϊδεύοντας το, ριγηλό το χνούδι

του ηλεκτρισμένου σου γουναρικού, και το πως-το-λένε έρχεται

πάνω στη σάρκα που άνοιξε… Και μάτια μεγάλα του-έρωτα-ψίχουλα,

και μου αρέσει φαίνεται το ρίγος

που κάτω από μένα εσύ τόσο ολότελα καινούργια.

Μετάφραση: Ξ. Α. Κοκόλης

Πηγή:  Dimart  

Βιτόριο Σερένι (Luino του Lago Maggiore,1913 - Μιλάνο, 1983), Ε.Ε Κάμινγκς ( Κέιμπριτζ Μασαχουσέτη, 1894 - Νιου Χαμσάιρ, 1962)