Λίγες εβδομάδες πριν ξεκινήσει τις μεγάλες μόνιμες (!) τοιχογραφίες του με θέμα τον Μάη του ’68 στο πιο εμβληματικό Μουσείου του Παρισιού, το Palais de Tokyo, λίγο πριν τα διεθνή media αρχίσουν για μια ακόμη φορά να πλέκουν ύμνους σ’ αυτό τον τόσο ταλαντούχο και σιωπηλό Έλληνα καλλιτέχνη, λίγο πριν οι «The New York Times» γράψουν πως «οι περίπλοκες συνθέσεις του Φαϊτάκη παραπέμπουν στους ζωγράφους της Βαϊμάρης, όπως ο Otto Dix, και στις τοιχογραφίες του Diego Rivera», εγώ συνάντησα τον Στέλιο, το φίλο μου από τα παλιά, από τις ηρωικές εποχές του bombing και των tags στους δρόμους και στα στενά της πόλης. Από αυτή τη συζήτηση μαθαίνει κανείς πολλά για αυτό τον καλλιτέχνη που αγαπάει τη χώρα του, τις πολεμικές τέχνες και τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.