Ο τραγουδιστής τους Stuart Staples έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα και όχι μόνο λόγω συναυλιών κι όπως έχει δηλώσει κάποια τραγούδια του τα έχει συνθέσει εδώ. Κι αυτός είναι ακόμα λόγος γι'αυτό το άρθρο που περιέχει κομμάτια από μια συνέντευξή του στην Μαρία Παππά και μιας και δε θα τους χαρούμε λάιβ, ευκαιρία είναι να ακούσουμε πέντε τραγούδια τους, τα δύο από το τελευταίο τους άλμπουμ "Waiting room" που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

— Ποια η άποψή σου, όμως, για τους σημερινούς σταρ; Έχουν το ίδιο μέγεθος όπως και παλιά;

Δεν ξέρω. Νομίζω ότι σήμερα είναι μάλλον πολύ δύσκολο να γίνεις ένας David Bowie ή μια νέα Μαντόνα. Είναι διαφορετικές οι εποχές, διαφορετική η βιομηχανία και ο κόσμος θέλει άλλα πράγματα. Οι εμπειρίες των ανθρώπων πλέον έχουν διευρυνθεί, δεν είναι τόσο στενά τα πράγματα, ώστε να δημιουργούνται τέτοιου είδους μεγαθήρια. Φτιάχνεται πολύ καλή μουσική, αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να είναι κάτι που οπωσδήποτε θα κατακτήσει τον κόσμο. Μπορεί να είναι κάτι μικρότερο, πιο κρυμμένο. Και πιστεύω ότι όταν ο κόσμος βρίσκει μια τέτοιου είδους μουσική, τότε αυτή γίνεται πιο προσωπική. Δεν ανησυχώ γι’ αυτό, αλλά δεν ήμουν παρών το 1972 για να ανακαλύψω τον Ziggy Stardust, οπότε δεν ξέρω πώς θα ένιωθα.

— Παρακολουθείς όσα συμβαίνουν εδώ στην Ελλάδα;

Είναι μια περίεργη κατάσταση για την Ευρώπη γενικότερα. Είναι δύσκολο, όταν ζεις εδώ και είσαι Ευρωπαίος. Δεν μπορείς να την αποφύγεις. Έχω καιρό να έρθω στην Αθήνα και με ενδιαφέρει πολύ να δω τι συμβαίνει από κοντά και πώς νιώθει ο κόσμος. Έχω φίλους και μου λένε τι συμβαίνει, ότι είναι πιο θετικά τα πράγματα τελευταία, ότι υπάρχει ένα είδος δημιουργικής απελευθέρωσης και ότι κάτι ανθίζει. Ελπίζω να συμβαίνει όντως κάτι τέτοιο. Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση με την προσφυγική κρίση, και δεν το εννοώ από την πλευρά της πολιτικής αλλά της ανθρωπιστικής κρίσης. 

— Ποια είναι η αγαπημένη σου ανάμνηση από την Ελλάδα;

Οι αναμνήσεις μου από την Ελλάδα δεν είναι απαραίτητα μουσικές. Έχω γράψει πολλά κομμάτια στην Ελλάδα, θυμάμαι μέχρι και το μέρος που βρισκόμουν όταν τα έγραφα, οπότε πάντοτε αισθάνομαι ότι υπάρχει κάτι που με συνδέει με αυτήν, δεν είναι μόνο οι συναυλίες. Έχω ζήσει τόσο όμορφες στιγμές, αλλά νομίζω ότι θα υπάρξουν κι άλλες. Οι καλές μέρες δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, βρίσκονται μπροστά μας. 

Were We Once Lovers? 

Let's Pretend  

Another night in  

Nulle Part Ailleurs  

και το We are dreamers!