Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016 19:43

Δεκατρία μικροδιηγήματα Ισπανόφωνων

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Και αφού κάνουν ό,τι κάνουν, σηκώνονται, πλένονται, πουδράρονται, αρωματίζονται, χτενίζονται,, ντύνονται και έτσι σταδιακά, γίνονται ξανά αυτό που δεν είναι.                                                                                                                                                                                 ΕΡΩΤΑΣ 77, Χούλιο Κορτασάρ, Αργεντινή, 1979.

Τον είδε να περνά σ'ένα βαγόνι του μετρό και κατάλαβε ότι είναι ο άντρας της ζωής της.                                                                                 Φαντάστηκε να μιλάει, να δειπνεί, να πηγαίνει σινεμά, να πλαγιάζει,να ζει μαζί του. Έπαψε να την ενδιαφέρει.                                                ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ,          Μπεατρίθ Πέρεθ Μορένο, Ισπανία, 2001. 

Στη Σουμάτρα, κάποιος θέλει να πάρει διδακτορικό στη μαντική. Ο μάγος εξεταστής τον ρωτάει, αν θα απορριφθεί ή αν θα περάσει. Ο υποψήφιος απαντάει ότι θα απορριφθεί.                                                                                                                                                                                             Ο ΜΑΝΤΗΣ, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Αργεντινή, 1976.

Όταν ο ταξιδιώτης κοίταξε προς τα πίσω και είδε ότι το μονοπάτι ήταν ανέπαφο, συνειδητοποίησε ότι τα ίχνη του δεν τον ακολουθούσαν, αλλά προπορεύονταν.                                                                                                                                                                      

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, Αλεχάντρο Χοντορόφσκι, Χιλή, 2003.

Ο πρίγκηπας ήταν ξερακιανός, ασουλούπωτος, με νεκρική χλωμάδα, που την τόνιζαν οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια. Επιπλέον ήταν αρκετά αδέξιος. Ωστόσο, ήταν εκεί μπροστά στην Ωραία Κοιμωμένη, δίχως να τολμάει να τη φιλήσει. Όταν τελικά το έκανε και εκείνη μισοάνοιξε τα μάτια της, εκείνος είχε αφαιρεθεί ακολουθώντας με το βλέμμα μια πεταλούδα. Αυτό επέτρεψε στην Ωραία Κοιμωμένη να του ρίξει μια ματιά και να προσποιηθεί πως εξακολουθεί να κοιμάται. Είχε αποφασίσει να περιμένει μια δεύτερη ευκαιρία.  

ΜΙΑ  ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, Χούλιο Ρικάρντο Εστέφαν, Αργεντινή, 2009. 

Εκείνη γνώριζε ότι ήταν ένας έρωτας επικίνδυνος. Πως από στιγμή σε στιγμή θα συνέβαινε το μοιραίο. Για κάποιο λόγο εκείνη είχε ένα λαιμό μακρύ και δελεαστικό που θύμιζε μελαγχολικό κύκνο και εκείνος είχε χέρια στραγγαλιστή, τριχωτά και στιβαρά. Και όταν συνέβη και άρχισε να νιώθει πως την έπνιγαν εκείνα τα χέρια, άνοιξε το στόμα της και από εκεί ξεπρόβαλε μια φιδίσια γλώσσα, τεράστια και ελικοειδής, με την οποία άρχισε να τον γλείφει με τέτοιο τρόπο και τόσο πολύ ώστε δεν έμεινε σπιθαμή επάνω του που να μη βαφτεί από μια χυμώδη βροχή τρυφερής αγριότητας και ζαχαρωμένης παραφροσύνης. Η ίδια μου διηγήθηκε πως έκτοτε δεν υπήρξε ξανά τίποτα τραγικό να σκιάζει τη σχέση τους. Πως ελεύθεροι όσο ποτέ καλπάζουν σήμερα στα λιβάδια των σεντονιών. Και πως το συμβάν δεν έχει ίχνος μυθοπλασίας. Πρόκειται απλώς, είπε, για μία από τις τόσες επινοήσεις μ ετις οποίες ο έρωτας ξεγελάει τον θάνατο και αυτός ερωτευμένος με τα παιχνίδια του έρωτα, αφήνεται να τον ξεγελάσουν.                                                                                                     Πιστεύω εκείνη.                                                                                                                                                                                                  Ζηλεύω εκείνον.                                                                                                                                                                                                    ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, Εουχένιο Μαντρίνι, Αργεντινή, 2009.

Δεν θέλω να μοιάσω στα δένδρα, που ριζώνουν σε έναν τόπο και δεν μετακινούνται, παρόλο που ψηλώνουν και στεριώνουν καταπώς λένε, αλλά στον άνεμο, στο νερό, στον ήλιο, στυς γύπες που πετούν πάνω από το χωριό μου, σε ό, τι κινείται αδιάκοπα.                                      ΡΙΖΩΜΑ, Φερνάρντο Αΐνσα, Ουρουγουάη, 2009.

Εκεί που καθόμουν σε ένα πάρκο της παλιάς πόλης, με πλησιάζει ένα κοριτσάκι και αρχίζει να κάνει κύκλους γύρω από ένα φοίνικα. Μετά κάθεται στην άλλη άκρη στο παγκάκι και με ρωτάει: "Είσαι αρρωστούλης;" "Ναι" "Που πονάς" "Στην κοιλίτσα"  "Κι εμένα μου πονούσε πολύ η κοιλίτσα όταν ήμουν μικρή. Στο σπίτι πίστευαν ότι θα πεθάνω. Αλλά μια μέρα μου πέρασε και δεν με ξανάπιασε"  Και τι γιατρικό σου έδωσε η μαμά σου για να γίνεις καλά;" "Τη σκότωσα".                                                                                                                        ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΕΝΣΤΙΧΤΟ, Λεόν Φέμπρες Κορδέρο, Βενεζουέλα, 2005.

Στον επίγειο παράδεισο, τη λαμπερή μέρα που γεννήθηκαν τα λουλούδια και πρωτού το φίδι βάλει την Εύα σε πειρασμό, το κακόβουλο πνεύμα πλησίασε την πιο ωραία νεαρή τρανταφυλλιά τη στιγμή που εκείνη πρότεινε, στο χάδι του ήλιου, την κατακόκκινη παρθενικότητα των χειλιών της.                                                                                                                                                                                        

"Είσαι όμορφη".                                                                                                                                                                                                  

"Είμαι" είπε η τριανταφυλλιά.                                                                                                                                                                              

"Όμορφη κι ευτυχισμένη" συνέχισε ο διάβολος. "Έχεις το χρώμα, τη χάρη και το άρωμα. Αλλά..."                                                                  

"Αλλά τι;"                                                                                                                                                                                                               

"Δεν είσαι χρήσιμη. Δεν βλέπεις εκείνα τα δένδρα φορτωμένο με βελανίδια; Εκείνα,εκτός από το πλούσιο φύλλωμά τους, δίνουν τροφή σε ένα σωρό πλάσματα που ξαποσταίνουν κάτω από τα κλαδιά τους. Τριανταφυλλιά η ομορφιά δεν αρκεί".                                                      

Η τριανταφυλλιά τότε - μπαίνοντας στον πειρασμό, όπως αργότερα και η γυναίκα - πόθησε τη χρησιμότητα με τέτοιο τρόπο που το πορφυρό της χρώμα χλόμιασε.                                                                                                                                                                            

Την επόμενη αυγή πέρασε ο καλός Θεός.                                                                                                                                                      

"Πατέρα" είπε εκείνη η πριγκήπισσα των λουλουδιών, τρέμοντας μέσα στην ευωδιαστή ομορφιά της " θα θέλατε να με κάνετε χρήσιμη;"

"Ας γίνει το θέλημά σου κόρη μου" απάντησε ο Κύριος χαμογελώντας.                                                                                                            

Και τότε ο κόσμος αντίκρυσε το πρώτο λάχανο.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΑΧΑΝΟ, Ρούμπεν Νταρίο, Νικαράγουα, 1893.

Στα έξι του έκτισε ένα κάστρο στην άμμο και σήμερα, πολλά χρόνια μετά, μπορεί να δει κανείς εκεί έναν άντρα που με χέρια γερασμένα υπερασπίζεται εκείνη την κατασκευή από τη μανία της θάλασσας.                                                ΑΦΟΣΙΩΣΗ, Χόρχε Τιμόσι, Κούβα, 1997.

Σε κάποια μεγάλη λεωφόρο κάποιας μεγάλης λατινοαμερικανικής πόλης, κάποιος περιμένει να τη διασχίσει. Καθηλωμένος στα άκρα του πεζοδρομίου, μπροστά στην αδιάκοπη ροή αυτοκινήτων, ο πεζός περιμένει δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, μια ώρα. Γυρίζει τότε το κεφάλι του και βλέπει έναν άντρα ακουμπισμένο στον τοίχο να καπνίζει. Και τον ρωτάει:                                                                                                                                                                              "Συγγνώμη, πως μπορώ να περάσω στην άλλη μεριά;"                                                                                                                                         "Δεν ξέρω. Εγώ σ'αυτήν γεννήθηκα."

ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ, Εδουάρδο Γκαλεάνο, Ουρουγουάη, 1998.

Αξιότιμοι πελάτες.                                                                                                                                                                                               Βγήκα ένα λεπτό να ζητήσω το χέρι της Ροσαούρα, της κόρης του ράφτη. Είναι πάρα πολύ καιρό μόνος. Αν δεχτεί, θα το σκάσουμε μαζί από την πόλη, θα παντρεφτούμε στην πρώτη εκκλησία που θα βρούμε στο δρόμο μας και θα κάνουμε δυο   γιους.

Τον μεγάλο θα τον πούμε Ανσέλμο, από τον παππού μου.                                                                                                                         Διαφορετικά θα επιστρέψω σε πέντε λεπτά.                                                                                                                                                           Ευχαριστώ και συγγνώμη για την αναστάτωση.                                                                                                                                                     Μ.

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ, Μαρία Χοσέ Μπάριος Γκονθάλεθ, Ισπανία, 2009.

Δεν ξέρουμε αν οφειλόταν στη χρυσή καρδιά του, στη σιδερένια κράση του, στα ατσάλινα νεύρα του, ή στα ασημένια μαλλιά του. Γεγονός είναι ότι τελικά η κυβέρνηση τον απαλλοτρίωσε και τον εκμεταλλεύεται. Όπως όλους μας.

ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΡΥΧΕΙΟ, Λουίσα Βαλενσουέλα, Αργεντινή, 1980.   

   Από το mini71cuentos, επιμέλεια Κωνσταντίνου Παλαιολόγου  

  Ο πίνακας είναι του Χουάν Μιρό.          

                                                                                                                                    

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016 15:47

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση