Άλλοι αφήνονται σα μωρά παιδιά στα χέρια μου και πάμε μαζί στο Ιερό Παιχνίδι.

Η Μέθοδος αυτή είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Σα θέλει στο παρόν, στο Τώρα.

Σε θέλει από ένα καθημερινό τίποτα σε υπεράνθρωπο- άνθρωπο-τίγρη,άνθρωπο -αράχνη

να κάνεις σπαγγάτο στον τοίχο, κοιλιακούς που σου ζυμώνουν τα σπλάχνα,

τεχνικές που σου ανοίγουν τα πλευρά, σου σμιλεύουν τους ώμους,

σου ρημάζουν τους γλουτούς.

Και απαιτεί να αναπνέεις σα θεριό, το αλισβερίσι σου με τη ζωή σου είναι η αναπνοή.

Μια δίκαιη συναλλαγή με τον έξω κόσμο.

"Αναπνεύστε σα να είναι η πρώτη σας αναπνοή σ'αυτό τον κόσμο",

τους λέω στο πρώτο μάθημα.

Ύστερα κι εγώ έγινα με τον καιρό ένας αυστηρός άνθρωπος.

Μαθημένη στην παρατήρηση των ανθρώπων,

τίποτα δε μου ξεφεύγει-πάνω από χίλιοι άνθρωποι έχουν περάσει από τα χέρια μου.

Με άλλους σφαχτήκαμε, με άλλους γίναμε οικογένεια.

Μου έμαθαν πολλά, τους έμαθα ό,τι είχα.

Ακολούθησα τις συμβουλές των γονιών μου-

είπαμε, στρατευμένοι από ψυχής στην ιατρική τους.

Ειδικά ο πατέρας με

συμβούλευε να αγαπάω μέχρι και τα κάτουρα των ασθενών μου.

Αυτό ήταν πάντα ο άσσος στο μανίκι της καρδούλας μου.

Συνεχίζω και θα συνεχίζω να διδάσκω αυτό το παρανοικό,

απρόβλεπτο, ευλογημένο και πληρέστατο κινησιολογικό σύστημα,

γιατί γουστάρω με τρέλα την ηθική του απέναντι στο ανθρώπινο

και θα συνεχίζω να σέβομαι τη μέθοδο, το χρόνο και τους δασκάλους μου.

Πολλές και θερμές ευχαριστίες στη δασκάλα μου, Ευίτα Ηλιοπούλου.